Ярты сәгать вакыт узгандыр, чегән хатыны чабынып, юынып, күзләреннән нур чәчеп, йөзләре кызарып киенү бүлмәсенә чыкты. Марья Ивановна да чишенә торган шкафы янына килде. Килде дә, куркуыннан күзләрен зур ачып, кычкырып җибәрде. Юраганга юш килә дигәндәй, аның шкафының ишеге ачык иде. «Караклар! – дип кычкырып җибәрде ул. – Шкафымны ачканнар!»