Әбием бакыйлыкка күчкәннән соң, аның өе бушап калды. Бөтен туганнар китеп бетте, өйне тәртипкә китереп бетерү өчен әни белән мин генә калдык. Уебыз – кирәкмәгән әйберләрне ягу, өйне кышка әзерләп калдыру иде. Барыбыз да бик еракта яшибез. Әби дә булмагач, авылга кайтулар еш булмас. Әмма баскыч төбендә тапкан серле ромашка чәчәкләрен күргәч, кулыбыздан эш төште. Бу чәчәкләрнең гади генә булмаулары, аның артында зур сер яшерелгәне көн кебек ачык иде.
