«Кеше ышанмаслык әйберне хак булса да, сөйләмә», – диләр, әмма дәшми түзәр хәлем калмады. Элек күршемнән куркып, артык зыяны тимәсен дип, телемне тешләп тора идем. Хәзер тел яшерүнең мәгънәсе калмады. Тормышыбызның асты өскә килде. Ә аны тыючы да, кыңгыр эшләрен тикшерүче дә юк. Өстеннән зарланган кешене үзен гаепләп, башы киткән дигән тамга сугып калдыралар. Мине дә шулай иттеләр. Әмма курка торган күлмәгем тузган инде, ничек бар шулай сөйлим.
