18 гыйнвар 2026 яңалыклары

Кунакны озата чыгып, картәнисенең итәгенә сыенып капка төбендә торып калганда да, арба очында утырган әнисенең авызыннан «Әйдә» дигән бер генә сүзне көтә. Бу сүз әйтелсә, аның бит бөтен нәрсәсе әзер, «ә» дигәнче җыенып артларыннан йөгерә ала. Әмма тилмереп теләгән сүз әйтелми...

Бераз соңара торган гадәте булса да, Венерның хатыны кисәтми йөрми иде. «Смс»ларга да җавап язмый. «Син кая» дигәнне дә, йөрәкле«смайлик»ларны да ачып карамый. Номерына барып җиткән җитүен. Ул арада әнисе ишек төбендәге көзге өстәленнән киленнең телефонын табып керде...

Кырык яшемә иңемдәге авыр йөк белән килеп кердем: һөнәремнән бөтенләй күңелем кайту, үземә ышанмау, төшенкелек һәм курку.

Яңа ел җитә, Яңа ел! Әкият белән чынбарлык буталган чак. 62 еллык гомерем кинолента сыман күз алдымда зырылдап әйләнә...

Шундый нык үпкәләдем. Башка берәү булса, «рәнҗедем» дип сөйләр иде. Туганнарыңа ачу тотарга, рәнҗергә ярамый бит, әмма йөрәккә боерып булмый икән лә ул. Дөресен әйткәндә, элек, дусларым, танышларым арасында «ашка дәшмәделәр», «юбилей уздырганнар – чакырмадылар» дип сөйләгән кешегә гел аптырый идем. Тапкансыз сүз итәр сәбәп, дип ачуланырга да күп сорап тормадым. «Бармаган да булыр идем, мин ул ризыкка калмаган», – дигән сүздән хәтта көлгәнем дә булды. Соң, барырга теләмәгәч, ник чакырмаган өчен үпкәләп, борчылып утырырга соң, дип фикер йөртә идем. «И, Сәүдә, аңламыйсың син, бик сай йөзәсең», – диләр иде дусларым. Кеше хәлен үз башыңа төшкәч кенә аңлыйсың икән ул.