3 август 2026 яңалыклары

Асаф Вәлиев: «Алсу Хисамиева хәзер ислам динен тота, намаз укый»

– Кызым, туктап кына тор әле, – диде ул, тавышын мөмкин кадәр йомшартып. – Бер генә сүз әйтәм. Алла хакы өчен тыңла. Язмышыңны укып бирәм, йөрәгеңдәге серләреңне ачам. Синең күңелеңдә зур борчу бар. Күзләрең әйтеп тора бит моны. Әйдә, багып кына карыйм, бәхетеңне күрсәтим…

Университетта уку елларында студентларны колхозга бәрәңге алырга җибәрү чоры үзе бер вакыйга ул. Химкорпус яныннан машина әрҗәсенә төялеп китүләр, юл буе җырлап барулар, безне каршылаган Казан арты авылы...

Минем өчен бу көтелмәгән очрашу иде. Ә ул, сөйлисен күңеленнән үткәреп, көтеп алган. Юл уңае урам башындагы бер йортка сугылдык. «Дөрес барабызмы», – дип юл гына сорыйсы идем. Күңел тарткан капкага кагылдым. Нәзилә апа белән шулай таныштык. Пенсиядә икән үзе. 13 ел почтада эшләгән, аңа кадәр ярты гомер дигәндәй умартачы булган. Теле телгә йокмый, тыңлап кына торасы килә аны. Җитмәсә, «мин сине көттем» ди бит. Бер белмәгән, бер уйламаган кеше, югыйсә.

Иремне бик иртә югалтып, 20 елдан артык тол яшәвемә, ялгыз булуыма тирә-ягымда бар кеше күнеккән иде. Минем кияүгә чыгу турындагы ниятемә барысы да шаккатты. Ә аның сәбәбе бар иде.