«Бик көнче егеткә кияүгә чыкканымны яши-яши генә белдем. Үзәгемә үтә ирем көнләшеп. Көнләшердәй сәбәп тә бирмим югыйсә: эшкә туры барам, туры кайтам... Ялгызыма гына туган авылыма бер кичкә дә кайтырга ярамый – имеш, элеккеге егетләрем белән очрашу өчен кайтам. Эшем төнге дежурлыкка кала торган. Хәленнән килсә, дежурствога да җибәрмәс иде – анда да хезмәттәш ирләр белән хыянәт итәргә мөмкинмен икән. Начар кеше түгел ирем: акыллы да, эшчән дә. Хыянәт тә итми. Тик менә шул көнләшүләре...» Фирая Г. Яшел Үзән шәһәре.
