Бала көлүе – дөньяның иң саф авазларының берседер ул. Әле генә йөреп киткән сабыйларның аяк тавышлары, йокы аралаш пышылдап әйтелгән серләр, әни кулын эзләгән нәни учлар – тормышның үзе кебек кадерле мизгелләр... Балаларны яклау көне – сабыйларны гына түгел, күңелебездәге мәрхәмәтлелекне, мәхәббәтне, могҗизага ышану көчен саклау көне дә. Һәр бала назга төренеп, курыкмыйча хыялланып, үз өендә пар канатлы, бәхетле булып үссен иде.
