Зоя СОЛОШИНА автор яңалыклары

Берничә айдан авылга кыйммәтле машина килеп туктады. Аннан чәчләренә чал кунган ир кеше төште. Бу Илнар иде. Ул капканы ачты. Үлән астында калган сукмактан атлап ишеккә таба килде. Өйнең тәрәзәләре тоныкланган.

Хикәя

Дөньяга бала туу – зур могҗиза. Һәм аның белән бәйле бер вакыйга да онытылмый.

– Безнең абый ничек шундый булды ул? Утыз ел бергә яшәгән хатыныңны бер-нәрсәсез урамга чыгарып җибәрер өчен нинди таш бәгырьле булырга кирәк бит? – дип аптырады Ләйсән. Башка туганнары җиңгәсен якларга булышырмы дип әйтеп-әйтеп карады да, аларның гаиләсендә бердәмлек юклыгына инанды. Ә Гөлнара дәшмәде. Башка берәү булса, көн-төн зарланыр, элекке ирен каргар иде.

Әйтмәгез әле шушы сүзне! Торалар да «карт бит син», диләр. Шулай дигән саен яшьләрдән уздырып яшисе, кеше «аһ» итәрлек берәр нәрсә эшләп куясы килә. Шуңа күрә ишегалды тутырып чебеш үстерәм, абзардан мал өзмим, бакчам да ялт иткән. Кыяр утыртсам күршеләргә таратырлык булып уңа, кишерем белән суганнарымны балалар фотога төшереп мәш киләләр, кабакларымны мәктәпкә, мәдәният йортына күргәзмәләр эшләргә таратам. Чәчәкләрнең кешедә булмаганын утыртырга тырышам. Йортка кунак килгәч шуларга хозурланып, хәйран калып йөрүләреннән күңелем күтәрелә. Э-э-эх, яшьләргә аңлашылмыйдыр инде ул: һич кенә дә картаясы, бирешәсе килми бит. Яшең зур булса да, үзеңне карт итеп кабул итәсе килми. Кулыңнан килгән эшкә куанып яшисе килә бит әле. «Карт» дигән сүз йөрәгемә ярамый.