​«Телең генә башына җитте...»


Зәрия, заманча итеп салынган ике катлы зур йортның каршында
шактый озак торганнан соң, челтәрләп эшләнгән биек тимер капканың келәсенә
үрелде. Башына килгән беренче үпкәле уй: «Капкаларын ачып та куймаганнар,
ичмасам». Мәет булган йортта капкаларны япмыйлар, гадәттә. Ул әкрен
адымнар белән мәрмәр баскычлардан күтәрелә башлады. Шул минутта ишек
ачылып китте. Аннан күренгән кешегә Зәрия сәлам бирергә ашыкмады. Ул
аның белән исәнләшүне, кайгысын уртаклашуны кирәк дип санамады. «Башына
җиттеңме? Теләгеңә ирештеңме?» Хатын шулай диде дә, әрнүле-усал карашын
бер генә мизгелгә иргә төшереп алып, йөгерә-атлый өйгә кереп китте. Ир кеше
аның артыннан... Зәрия бер бүлмәдән икенчесенә йөренгән халыкны күрмәде,
күрергә дә теләмәде. Өстен салмыйча гына зур залга барып керде. Зал
уртасында – аның: дөньядагы иң кадерле, иң якын, газиз дустының ак җәймәгә
төреп салган җәсәден күрүгә, кычкырып елап җибәрде. «Нишләттеләр сине,
дускаем, нишләттеләр? Башыңа җиттеме, ниһаять? Әйттем бит, аерыл, дип,
үтерә ул сине, дидем. Тыңламадың, их-х, тыңламадың...» Кайгыдан башын
югалткан хатын әллә үз-үзенә, әллә мәңгелек йокыга талган дускаена
такмаклый-такмаклый елады.
Аның йөрәктән сызланып чыккан сүзләрен, соңгы юлга озатырга
килүчеләрнең күбесе аңламады да. Карашын мәет өстенә текәп, тораташ каткан
ир генә Зәриянең ни әйтергә теләгәнен яхшы аңлый иде. «Син үтердең...» – дип
әйтәсе килә аның.
– Хатыныңның башына җитүче син, сине моның өчен беркем дә
хөкем итмәс. Әмма белеп тор: син – үтерүче...
– Ни сөйлисең, Зәрия, минем аңа бармак белән дә чирткәнем
булмады. Үзең беләсең, хатын-кызга кул күтәрмим мин.
– Әйе, беләм, – диде хатын тагын да ярсып китеп. – Синең
кулың түгел, телең эшләде. Көн-төн талавыңа түзмәде, йөрәге түзмәде
бичараның. «Инсульт булды аңа», – дип тынычландыр инде үзеңне хәзер. Алла
бар ул, җавап бирәсе көннәрең алда әле.

Рөстәм белән Галияне Зәрия үзе таныштырган иде. Моннан ун
ел элек булган вакыйгаларны күз алдыннан кичерә дә, үзен янә гаепле хис итә
башлый ул. Никләр таныштырдым? Ичмасам, Галиясе дә: «Бер күрүдә гашыйк
булдым», – дип теңкәгә тиде. Ике-өч ай дигәндә, кушылып та куйдылар. Череп
беткән бай булса да, егет туй ясап тормады. «Туйсыз да шәп яшәрбез, әйеме,
карчык?» – дия торган иде ул бу турыда сүз чыкса. Кызларны көнләштерердәй,
«бай кияү» дөньяның бер сараны иде. Галия: «Ипи алгач, нигә инде булкасын
алдың? Җитмәгәнмени берсе», – дип, хәтта алган ипигә кадәр бәйләнә, ди
торган иде».

Саран һәм... көнләшә иде ул Галиясеннән. Үзе шәп машинага
утырып, җилдереп кенә эшкә китеп бара. Ә хатын тәрәзәдән карап кала. Өй
тулы сакчы. Ялгыш ясаган адымыңны шундук хуҗага җиткереп торалар.
Кибеткә чыгам дисә, капка бикле, телефоннан сөйләшәм дисә, телефонын алып
куйдылар. Рөстәм кайтмыйча, ул беркем белән дә сөйләшә алмый. Бердәнбер
аралаша торган кешесе – Зәрия. «Алтын читлек» тә биш ел гомер узып китте.
Галия бала тапмады. Рәхәт күрмәде. Ләкин ул, ни гаҗәп, гел ирен мактый иде.
«Ул минем турыда кайгырта, шуңа шулай эшли». Башкасын күрмәгән, башка
рәхәт тормышны тоймаган хатын, күрәсең, чыннан да үзен бәхетле тойган.
Әллә бәхетле булырга тырышып караган гынамы?! Зәрия белән очрашкан
минутлар аның өчен кабатланмас булып тоела иде. Чөнки Галия ике сүзнең
берендә: «Ничек әле син бар», – дип әйтә торган була. Нәрсә әйтергә
теләгәндер?! Бәлкем, күңел түрендә саклап йөрткән серләрен, шушы
байлыкның әйтеп бетергесез газапларын ахирәтенә түкми-чәчми сөйләп бирәсе
килгән вакытлары да булмаган түгелдер аның. Сөйләмәсә дә белә иде Зәрия.
Ире рөхсәтеннән башка урамга һава суларга да чыга алмый иде бит ул. Чыга
икән, Рөстәме төн йоклатмый. Юк кыйнамый ул аны. Теле белән үтерә, теле
белән кыйный. «Төне буе шулай газаплый» – ди торган иде Галия. Йөрәк биш
ел түзде, бер гөнаһсыз сүзләрне биш ел күтәрде. Ә бер төндә түзмәде...
Зәрия, башын аска иеп, кабер янында басып торган ир янына килде:
«Әбием: «Теге дөньяда яман сөйләгән кешенең авызыннан
пычрак су агып торыр...» – дип куркыта торган иде безне. Син дә курык...» –
диде.
фото: https://pixabay.com

Татар хатын-кызлары өчен кызыклы язмаларны Сөембикә Telegram-каналында укыгыз


Ошый
Поделиться:
Комментарийлар (4)
Cимвол калды:
  • 28 ноябрь 2019 - 19:28
    Без имени
    Адэм баласы михнэткэ тузэ, рэхэткэ тузэ алмый ул. Ни кызганыч
  • 27 ноябрь 2019 - 22:01
    Без имени
    Эх аерылып булса икэн, балаларны кая куясын, чыгып киттен ди кая барып керэсен. Шуларны уйлыйсын да улеменне котеп ятасын. Бу бичара баласы булмагач та котыла алмаган.
  • 1 декабрь 2020 - 05:42
    Без имени
    Тагын бер узен ярата белмэгэн бичара. Аерылып кына китэргэ иде, ничек шулай адэм баласы узен узе яклый белми, кыерсыттырып яши икэн, Аллам Сакласын!!!
  • 1 декабрь 2020 - 05:42
    Без имени
    Мондый кешедэн аралануы узе бер газап эле ул, жайлы гына тынычлыкта калдыра дип уйлыйсызмы. Аерылу эчен дэ зур кеч кирэк. Аллах сакласын мондый явыздан.
Хәзер укыйлар
  • Гафу итә алмыйм сине, әни! – Апа, әни акылдан шашкан! Көзнең яңгырлы салкын бер көне иде ул. Мәктәптән туңып кайтып кына кердем, каршыма башлангыч сыйныфта укучы сеңлем Айзилә йөгереп килеп чыкты да, колагыма әнә шулай дип пышылдады.
    15019
    3
    180
  • Әллә?! Завод капкасы төбендә сезне бер карчык көтә дигән хәбәрне ишетүгә, Фәрһадның йөрәге чәнчеп алды, зиһене чуалды, күз аллары караңгыланды.
    11807
    2
    123
  • Балагызны үзем карап торам! - 1 Кызлары туганнан бирле Аида белән Тимурның иртәсе гел бертөрле башлана хәзер. Тимур иң беренче булып уяна да, нәни кызы белән төне буе бала караваты яныннан китмәгән хатынын уятмаска тырышып, аш бүлмәсенә чыга. Иртәнге ашны ашагач, кереп битләреннән генә пәп итеп ала да эшкә китә.  Подъез ишегеннән чыгуга телефоны пипылдаганына да ияләште ир. Ул беренче  катка төшеп җиткәнче, хатыныннан уңышлы көннәр теләп смс килеп җитә. Ә ул телефонын алып «Рәхмәт!» яза. Бүгенге иртә дә нәкъ шулай башланды.
    4961
    7
    89
  • Гафу итә алмыйм сине, әни! 2 Шулай да ул ЗАГСка килгән иде. Без машинадан төшүгә яныма килде. – Син ... монда? – гаҗәпләнүемне яшерергә дә теләмәдем.
    5560
    5
    78
  • Картаясың барын онытма! Килен кыз булмый. Бу әйтемне барыгызның да ишеткәне бардыр, мөгаен. Дөрес әйтә халык, берәү дә киленен дә, киявен дә үз баласы кебек ярата алмый. Кайнана белән кайната да үз әти-әниең кебек үк түгел, билгеле. Ләкин яратуга алмашка хөрмәт дигән хис тә бар бит әле.
    6186
    0
    57
Реклама
Реклама
Соңгы комментарийлар
  • 29 ноябрь 2020 - 18:24
    Без имени
    Эе. Мин уземдэ почти шул хэлдэ. Квартираны узебез телэгэнч э узгэрттек. Мин энинен7 дэн 1 исэн калган баласы. Ин олосо. Энинен хэтере узен тотошо узгэргэч энигэ кайтып анда яшэргэ булдык. Хэсрэт бетергэндер. Эти б, ндэ 25ел тороп калдылар. 6 Ир баланы югалту да зур кайгы. Хэзер иялешэбез инде. Дэшмичэ торсан утэ. Алар узлэренчэ барында эшлисе килэ. Чирлим дип эйтсэ давлениесн тикшереп температурсн тикшерэ башласам авыртмый инде ди. Берэр жиргэ бара башласак какая китэсез озаккамы ди. Уземгнэ чыгып китсэм звонить итэ. Кая йорисен дип.сораулар Ява. Эйтерсен усмер чак. Гаилэ дуслары на барсак мин каламмы ди. Беренче айларны авыр булды. Акылларыда узгэрэ. Яшедэ оло 80.ихтибарны узлэренчэ жылы караш хормэтне нык телилэр. Хэтеремдэ югала. Начарлык эшлэсэдэ мин тугел ди.
    Әни белән нишләргә?
  • 28 ноябрь 2020 - 17:20
    Без имени
    Бик дорес эшлэгэнсен Раил молодец,авыл егетлэре тыйнак,сабыр шул
    Хатыныңа беркайчан да хыянәт итмәячәгеңне аңлап кайтып киттем. Тик миңа хәзер нишләргә?..
  • 28 ноябрь 2020 - 20:04
    Без имени
    Әсәр ошады...
    Иясез шатлык № 5
  • 29 ноябрь 2020 - 21:33
    Без имени
    Халык эйтеме: ир-ат гэйрэтле булса, хатын-кыз тэуфиклы була. Ир-атка артык йомшак буду килешми
    Гафу итә алмыйм сине, әни! 2
  • 27 ноябрь 2020 - 14:17
    Без имени
    Эниегез артык иркэлэнэ, эгоистка дип уйлыйм.
    Әни белән нишләргә?
Реклама
Беренче дулкын. Өмет, курку, хисләр
Татарстан журналистикасы тарихы – фотоларда
Бу – безнең уртак тарихыбыз
Журналыбыз архивыннан
«Объективта – әни»
Кешелек хакында фәлсәфи уйланулар, робот София һәм ипи
Балачак – уйнар чак...