Кыз булу гаепме?


Үсмер чагымнан ук бердәнберемне очратам да, әни әти белән бәхетле яшәгән кебек бәхетле яшим дип хыялландым. Тормышны пакь булып, алдауларсыз башласаң гына гаиләдә бәхет була дигән сүзләрне еш ишетергә туры килде. Үземне сакладым. Бердәнберем өчен. Әмма ул мине бәяләнмәде. Ул вакытлар күптән узса да, искә төшкән саен салкын тир бәреп чыга. 


Үсмер чакта әдәбият дөньясында яшәдем. Китапларда укыган мәхәббәт миңа да килер дип хыялландым. Җитмәсә, әти белән әнинең мөнәсәбәтләре наз һәм җылылык белән тулы иде. Инде без буй җитсәк тә, алар урамда җитәкләшеп йөриләр, бер-берсенә мәхәббәтле карашлары да суынмады. Ир белән хатын арасындагы мөнәсәбәт менә шундый булырга тиеш дип санадым һәм үзем дә шул модельне эзләдем. Егетләр белән йөргәндә дә чикне узмадым. Үземне сакладым.


 Институтның соңгы курсларында әле мин кыз идем. Дус кызларым хәтта көләләр дә иде. Юк, туйдан соң гына булачак дигән максат белән яшәмәдем яшәвен. Бары тик аны көттем. Бердәберемне. 


Данилне күрдем дә, аңладым. Ул! Мин көткән бердәнберем! Ул минем янга танышырга килгәч, аякларым тотмас булды. Җир тетри башладымыни! Аның күзләреннән башка берни күрмәдем, хәтта нәрсә әйткәнен ишетмәдем. 


 Ә аннан мәхәббәт тулы көннәр башланды. Ул бик игътибарлы, назлы иде. Очрашкан саен безнең уртак киләчәгебез хакында сөйләде. Мин инде аңа кияүгә чыккан көнемне күз алдыма китереп яши башладым. Туачак балаларыбыз турында хыялландым. Ул миннән җиде яшькә зуррак иде. Яшь арабыз зур булу да аңа карата ышаныч тудырды. Җил-яңгырдан саклап яшәячәк ир булуына иманым камил иде. Һәрвакыт аны уйлап яшәдем. Төшләремдә аның белән саташтым. 


Без көн саен күрештек. Сөйләшер сүзләребез бетмәде. Ул мине ярты сүздән аңлый иде. Нәкъ минем әни белән әти кебек дип уйладым. Аның карашыннан ук эрегәнемне аңладым. Ул: «Ниһаять, мин сине таптым», – дип пышылдый иде колагыма. Мин аңа ышандым. Үземне аңа саклавыма сөендем. Моның аның өчен зур бәхет булачагына шигем юк иде. Юк, без бу хакта сөйләшмәдек, ул минем кыз булуым турында белми иде. Бәлки бу хакта уйлап та карамагандыр, хәзерге җәмгыять өчен бу уйлар искелек калдыгы булып санала бит. 


Өч ай очрашып йөргәннән соң ул мине дустының туган көненә чакырды. Туган көн табигатьтә дустының бакчасында узачак икән. Мин аның кызы булып баруым белән горурландым. Шундый рәхәт кич иде ул. Без учак тирәсендә утырдык. Ул әкрен генә минем муенымнан үбә башлады. Иреннәре тигән саен тәнем буйлап рәхәт бер дулкын йөгерде. Башкаларга сиздерми генә аркамнан сыйпады. Мин аңа карадым да: «Әйдә, киттек», – дидем. Ул барысын да аңлады. Мине җитәкләп алды да, без ерак түгел генә яр буена киттек. Анда барып җитүгә курткасын салып чирәмгә җәйде. Аның назларыннан башым әйләнде, сулыш алу авырлашты. Мин тормышымда җитди адым ясарга әзер икәнемне аңладым. Мин көткән кеше ул иде! 


– Мин әллә синең беренче кешең?
Аңа гына саклаган бүләгем турында сизеп алуын аңладым. Күзләремне ачмыйча да:
–    Әйе, мин бары синеке генә, – дидем. 
Шунда ул кисәк кенә мине этеп җибәрде. Күземне ачып җибәрүгә аның салкын усал карашы белән очраштым. Ул тиз генә торды да елга таба китте. Мин нәрсә булганын аңламыйча да, селкенергә куркып утырдым. Дөрес аңламадым, ахры, болай булырга тиеш түгел иде бит дигән уй башымнан китмәде. Ул килде дә берсүз әйтмичә киенә башлады
–    Нәрсә булды? Мин сине үпкәләттемме әллә? – дип сорадым тыныч кына. 
–    Ник син миңа бу хакта әйтмәдең. Син әйтергә тиеш идең. Яратмыйм мондый сюрпризларны.
–    Хатын-кыз булып тууыма, теләсә кем белән йоклап йөрмәгәнемә гаепле түгел бит инде мин.
–    Гаепле. Шушы яшеңә җитеп кыз булып йөрүеңдә гаепле. Беркемгә дә кирәк булмадыңмы? Шуңа миңа ябыштыңмы? – диде ул мыскыллы көлеп.


Аның сүзләреннән башым чыңлый башлады. Нәрсә сөйләгәнен башта аңлап та бетермәдем. Аптырап озак кына аның киенеп бетүен карап утырдым. Шул вакыт сүзләренең мәгънәсенә төшендем. «Кит моннан! Күземә күренмә! Мәхәббәт турында сөйләгән кеше сүзләре болай булырга тиеш түгел. Синеңчә, мин теләсә кем белән йоклап йөрергә тиеш идемме? Мин сиңа түгел, син миңа тиң түгел икән», – дип, әйберләремне җыйдым да, күз яшьләремне яшерергә тырышып йөгереп китеп бардым. Дуслары янында үзебезне берни булмагандай тоттык. Әмма икебез дә аңлаган идек инде: без башкача очраша алмыйбыз. 
 Ул вакыттан соң ике ел узды. Ике ел буена ул төн бер көндә уемнан чыкмады. Исемә төшкән саен куырылдым. Күңелемдә зур яра булды. Беренче көннәрдә үләргә теләдем хәтта. Минем өчен бу иң зур мыскыллау булды. Егетләр белән очрашу түгел, алар ягына борылып та карамадым. Аларны күралмас дәрәҗәгә җиттем. Игътибар күрсәткәннәргә дә дорфа итеп кенә җавап бирдем. Бөтен вакытымны укуга, аннан соң эшкә багышладым. Карьера буенча күтәрелдем. Әмма егетләр, кияүгә чыгу турында бервакытта да уйламадым. 


Азат белән без коллегалар. Икебез дә бүлек җитәкчеләре. Аның миңа карата кызыксынуын тойсам да, бик озак ачылып сөйләшмәдем. Дөресен әйтергә кирәк: курыктым. Кабат рәнҗетелүдән курыктым. Азат исә йә эш буенча ярдәм итте, йә иртән каһвә күтәреп кабинетыма килеп керде. Башта икәүләп әбәт ашый башладык. Ашаганда сүз артыннан сүз чыгып ачылып сөйләшә башладым. Без аның белән нык дуслаштык. Ышанычлы дус иде ул. Нинди сорау белән мөрәҗәгать итсәм дә, ярдәм итәргә ашыкты. Кинога чакырды. Аннан соң йә миндә, йә анда чәйләр эчә башладык. Кино карадык. Аның ягыннан ишарәләр булмау, миндә ышаныч,тынычлык тудырды. Яхшы дус табуыма шатланып бетә алмадым. 


Ә беркөне мин аңа ачылдым. Теге серемне беркемгә сөйләгәнем юк иде. Хәтта әнигә дә. Ә Азатка сөйләдем дә бирдем. Ул тыңлап бетергәч, бары тик: «Үзеңне талама. Ул бары тик ахмак», – диде. Мин елап җибәрдем. Ул кечкенә баланы юаткан кебек кочаклап алды да, чәчемнән сыйпады. Аның җилкәсенә башымны салып елаганда аңладым: бу кеше минем тормышымда үзгә бер урын алып тора икән бит. Мин яшьле күзләрем белән аңа карадым. «Синең тормышыңда бар да яхшы булачак. Борчылма, акыллым», – диде ул. Мин түзмәдем, аны үбеп алдым. Ул да мине дә үбә башлады. 


Иртән уянып китүгә курку биләп алды. Нәрсә булыр?.. Азат уяныр да, берәр мыскыллы сүз әйтер кебек тоелды. Ул селкенә башлагач, шатырдатып күзләремне йомдым. Ул әкрен генә юрган астыннан чыгып торган шәрә иңсәләремне үпте. 
–    Мин яратам сине, акыллым, – дип пышылдады. 
Күзләремне ачарга куркып яттым. Керфекләремне чылатып, мендәргә күз яшьләрем агып төште. Мин көткән мәхәббәт иде бу. 

                                                                                                                                                                                         Наилә.
 

Татар хатын-кызлары өчен кызыклы язмаларны Сөембикә Telegram-каналында укыгыз


Ошый
Поделиться:
Комментарийлар (1)
Cимвол калды:
  • 6 сентябрь 2022 - 20:35
    Без имени
    Бер дә ышанасы килми бу кызга. Бердәнберем өчен сакладым, дигән. Ә узе өч ай очрашкан егетне узе алып китә. Егет таләп итми, бәйләнми, узе тәк'дим итә! Гаепләмим мин ул егетне. Кыз узе чакырып алып киткәч, димәк, кыз тугел, дип уйлагандыр. Узе чакыра, узе саф - башында пазллар туры килеп бетмәгәндер. Бәлки, шуңа теләсә нәрсә әйтеп бетергәндер. Кыз икәнен белсәм, тимәгән булыр идем, дип уйлагандыр. Странная девица.
Хәзер укыйлар
  • «Мин синең иреңне бәхетле итәм...» Тормышның яңа борылышында үзебезне нәрсә көткәнен без беркайчан белмибез. Уйламаган җирдән аякка уралган ниндидер борчулармы, әллә бөтенләй көтмәгән сөенечләрме? Тормыш борылышлары безне күкләрдән җиргә төшерә ала. Ә кайчак – киресенчә: бәхетсезлегең бәхет юлына бер адым гына булуын аңлата. Чүпрәле районының «Туган як» газетасы баш мөхәррире Резидә Җамалтдинова һәм аның ире Рамилнең очрашу, танышу, кавышу тарихы – шуңа бер мисал. Ачыктан-ачык сөйләшәбез.
    7252
    7
    66
  • «Хатының кайда – син шунда бул, тормышны бергә тартыгыз» «Тәгәри китте йомгагым, күрмәдегезме, агайлар», – ди Гөлчәчәк татар халык әкиятендә. Гомер йомгагын сүтә-сүтә, көннәр, айлар, еллар үтә... Адәм баласы әллә кайда – офыклар артында көтеп торган бәхетне эзләп бара да бара... Үткәнебезне – бар иткән, киләчәгебезгә нигез салган бүгенгебезне сизми дә калабыз. Мин бүгенгем белән бәхетле!
    4487
    0
    43
  • Өмет белән алга карап яшәргә әнкәйдән өйрәндем 1981 ел. Булачак кайнанам белән мин Казан тимер юл вокзалында таныштым. Төнге сәгать 11 дә! «Төнлә белән беренче тапкыр кайнанаң белән кайнатаңны күрергә вокзалга төшәчәксең», – дисәләр, һич ышанмас идем.
    2961
    4
    37
  • Гомер бер генә килә  Балалары икәү булса да, әниләре янына килергә ашыкмыйлар, эшләре бик тыгыз, ахры. Рафига апа ике учын янәшә куеп гел дога укый, Аллаhы Тәгаләдән җиңел үлем сорап ялвара.  Ул Галиягә үз тормышын сөйләп бирде инде: «Балаларым минем үлемемне телиләр инде. Мин киткәч, алар арасында фатир өчен тавыш-гауга чыгар инде. Карт кеше кемгә кирәк».
    4960
    0
    37
  • Үтмә, гомер, заяга! Хатынын һәр баганага көнләвенең урынсыз гына түгел, ә тормышларын җимерүче, бер-берсеннән читләтүче гамәл икәнлеген, кызганыч, Гамил һич кенә дә аңларга теләми...
    9689
    6
    35
Реклама
Соңгы комментарийлар
  • 1 декабрь 2022 - 21:27
    Без имени
    Баланын этисе бардыр бит? Этисе дэ алгаласын бакчадан, уйнатсын, саф хавалар суларга алып чыксын. Ник эни тиеш дип белэсез? Ул узенекен устереп, кеше иткэн инде, житэр ана. Олы яшьтэ, башны кутэрмичэ, бала карап булмый да эле, арыта да. Узегез тапкансыз, узегез устерегез! Алла сабырлык хэм ярдэмен бирсен. Бала устеру жинел дигэн кеше юк эле, аны бит уйнатып, ашату, юындыру гына тугел, тэрбия бирергэ дэ кирэк.
    Әни шәхси тормышын төзи, мин җәфаланам
  • 1 декабрь 2022 - 21:15
    Без имени
    Белмим, мин дэ баланы берузем тарбиялим, эни эти икенче шэхэрдэ торалар, Бер булышучым да юк, куршедэн башка, элдэ Аллага шокер ул бар, баланы иртэн торып мэктэпкэ озата (1класс), мин эшкэ БИК иртэ китэм, дэрес беткэч подъездда каршы алып квартирага кертеп, ашарга жылытып бирэ. Свидание га йорергэ уемда да юк, даже не представляю как это. Куршемэ озын гомер сэлэмэтлек телим, элдэ ул бар. Бала усэ ул, Гомер буе бэлэкэй булмый, Шуна элеге вакытта баланы карау минем очен важнее всяких свиданий и личной жизни.
    Әни шәхси тормышын төзи, мин җәфаланам
  • 1 декабрь 2022 - 16:39
    Без имени
    Баштан утте, килмэгэн туганы калды микэн, торыргада. Йэ эйтмичэ килеп керэлэр иде. Аннары зарланганнарын ишеттемдэ. Берегезнедэ чакырып китермэдем, уземнен сезгэ барып торганым юк дидем. Мэжбури тотмыйм узегез килэсез дидем. Тоже бер булмэле иде. Хэзер килэсэлэрдэ китэлэр. Эле аларча булырга тиеш. Булмый гына торсын эле.
    Иремнең туганнары...
  • 1 декабрь 2022 - 10:43
    Без имени
    Котлыйбыз! Яшьлэр безнен килэчэгебез
    «Яңа йолдыз»да яңа җиңүче!
  • 1 декабрь 2022 - 09:35
    Без имени
    Бик кызыклы ,эчтелекле язма.
    Тау артында таулар бар
Реклама
«Татар мамык шәле» бренды нәрсә ул?
«Татар гаиләсе / үрнәк алыгыз»
«Азат хатын» күргәзмәсе – Кабан күле буенда
«Сөембикә»нең яңа саны һәм... балчык
Әлфия Миңнуллина: «Әни Казанга яланаяклы кыз булып килгән иде, яланаяк мәңгелеккә китеп бара...»
Фарфор буенча рәссам Римма Газалиеваның шәхси күргәзмәсе
Укучыга таба яңа адым: «Сөембикә»нең февраль санын тәкъдим иттек 
Венера Ганиеваның ире, тавыш режиссеры Камил Фәйзрахмановны соңгы юлга озату
Беренче дулкын. Өмет, курку, хисләр
Татарстан журналистикасы тарихы – фотоларда