Яшьлектә калган мәхәббәт тег белән яңалыклар

Ә бала булмады да булмады. Саниягә «баласыз» мөһере басылды. Елдан-ел холыксызлана, тотнаксызлана барган ире, эчкән йә талашкан саен, кеше-мазарга карап тормастан: «Кысыр!» – дип кычкырды. Шушы бер сүз белән хатынының авызын ябып, изеп ташлый иде...

Халыкта «ирен биргән, җанын биргән», диләр бит. Әллә соң... Тәрәзәне ачасың да... 8 нче каттан аска ташланасың... Бер мизгел, тынлык.. Газапланулар юкка чыга, бар да бетә...

Әлфис баянын алып, көен дә уйнап карады. Үзенең күзләрендә яшь... «Рәхмәт, егетләр! Мин әле аны яттан өйрәнеп бетерим», – дип, безне озатып калды...

Ишек кыңгыравы ике тапкыр шалтырады – кискен, таләпчән итеп. Күршебез Саимә апа кебек әдәпле шаку да, курьер кебек түземсез шалтырату да түгел иде бу. Мин кем шалтыратуын шунда ук таныдым.

– Таксига утырып бераз баруга, алар барысы да диярлек миңа: «Гафу итегез, ә сезгә бер сорау бирергә мөмкинме?» – диләр. «Сорагыз, сора! Минем өчен ул хәзер: «Хәлегез ничек?» – дигән сорау кебек», – дим. Көлешәбез аннары... Кая гына барсаң да, кем белән генә танышсаң да, гадәттә, сүз шушыннан башлана бит. Элегрәк бу сорауга җавап бирү ошамый иде миңа, ә хәзер аңа бик тыныч карыйм...