Бомжга гашыйк булдым

Киңәш сорап язам… Чөнки бу хис мине эчтән җимерә

Бу юлларны язар алдыннан бик озак уйладым. Чөнки мондый сүзләр өчен бүген көләләр, хөкем итәләр, акыл өйрәтәләр. Ләкин мин инде түзә алмыйм. Эчем тулы ут, йөрәгемә авыр. Һәм миңа чит кешеләрнең дә фикере кирәк.

Мин бомжга гашыйк булдым. Аның акчасы да, фатиры да, пропискасы да юк. Ул – эшсез. Аның өчен аракы яшәү чыганагына әверелгән. Элек ул кеше эшмәкәр булган, ләкин бурычка батып беткән, дусларын, гаиләсен югалткан. Бүгенге көндә ул беркемгә кирәк түгел. Ялган түгел, чынбарлыкны тасвирлыйм...

Бу сүзләрне кычкырып әйтергә тел дә әйләнми. Кайчак үзем дә ышанмыйм: ничек мин – гадәти тормышта яшәгән, планнар корган, киләчәк турында хыялланган кеше урамда яшәүче ир-атка бәйләнеп беттем?

Башта ул миңа бары тик кызганыч кына иде. Ачыккан кыяфәт, салкын куллар, кешеләрнең аны күрмәмешкә салышуы… Әмма мин аның күзләрендә тирәнлек күрдем. Тормыш ваткан, ләкин сынмаган кеше карашы бар иде анда. Ул сөйләгәндә мин аны тын да алмый тыңладым. Аның сүзләрендә фальшь та, маска да юк. Ничек бар – шулай.

Аны тыңлаган саен, үз дөньям тарала башлады. Минем «дөрес» дип санаган кыйммәтләрем чәлпәрәмә килде. Акча, статус, фатир – барысы да кинәт икенче планга күчте. Ә беренче планга кеше калкып чыкты. Ярым ялангач, яклаучысыз, ләкин чын кеше. Мин курыктым, чөнки мәхәббәт бәхет кенә түгел. Ул кайчак сынау да. Авыр, әрнеткеч сынау. Үз-үземә сораулар биреп карадым:

– Мин аны яратаммы, әллә кызганаммы?

– Мин аңа түгел, ә аның мөмкин булган киләчәгенә гашыйк түгелме?

– Әгәр ул үзгәрмәсә, барыбер урамда калса, түзәрменме?

Кешене коткару теләге изге теләк кебек, әмма беләм: «коткаручы» роле еш кына фаҗига белән тәмамлана. Үзеңне югалтып, икенче кешене күтәрергә тырышу – мәхәббәтме ул, әллә үз-үзеңне корбан итүме?

Иң авыры – ялгызлык. Мин бу хакта якыннарыма әйтә алмыйм. Аларның күз карашларын алдан ук күрәм: гаҗәпләнү, сәерсенү, курку, оят, хәтта нәфрәт. «Син нәрсә, акылыңнан яздыңмы» дигән сорау һавада эленеп тора кебек.

Ә мин бары тик аңлау телим. Кычкырып әйтелмәгән, ләкин чын киңәш. Йөрәктән чыгып әйтелгән сүз.

Беләм: мәхәббәт документ таләп итми. Ул паспортка да, пропискага да карамый. Ләкин тормыш ул – әкият түгел. Һәм менә мин бу ике дөнья арасында утырып калдым: йөрәк бер якка тарта, акыл – икенче якка. Шуңа монда язам.

Бәлки сезнең арагызда шундый хәлне күргән, кичергән кешеләр бардыр.

Бәлки кемдер вакытында үзен кулга алгандыр.

Бәлки кемдер киресенчә – курыкмагандыр.

Зинһар, языгыз:

– Бу хис белән яшәргә ярыймы?

– Өметләнү ахмаклыкмы?

– Кешене мәхәббәт белән «аякка бастырып» буламы?

– Әллә бу уйдан вакытында китү – иң дөрес карармы?

Мин һәр фикерне укырмын. Һәр комментарий  минем өчен ярдәм кулын сузу кебек.
Ф.