Айгөл – тыныч, уйлап сөйләшә торган, нинди эшкә тотынса да, ахырына кадәр җиткерә белә. Айсылу – хыялый, тиз кабынып китә, күз карашы гел еракка төбәлер иде. Мәктәптә дә шулай булды: икесе дә яхшы укыды, тик Айгөл көндәлекнең һәр бите өчен җаваплы, ә Айсылу «мин булдырам» дип очынып йөрде.
