10 октябрь 2022 яңалыклары

Мин һаман да тынычлана алмый сулкылдап, бер кулыма төенчегемне тотып, икенче учымнан һаман да әбинең итәген ычкындырмыйча, аның белән янәшә атладым. Вокзалдагы теге кыз – бер миңа, бер әбигә аптырап карады:

Булат бабай өчен һәр иртә газаптан башлана. Күптән уянса да, улы белән килене эшкә киткәнче тормый ул, «уралып йөрмим» дип уйлый. Бүлмә ишеген әкрен генә ачып: «Әти, без киттек», – дип, килене көн саен эндәшә, өстәл тутырып ашарга әзерләп калдыра. Әмма менә инде бер елдан артык Булат бабай үзен «артык кашыкка» санап, күңел интегүләре белән яши.

Хатыны белән тагын сүзгә килделәр. Бу юлы сәбәбе дә әллә ни түгел иде кебек, ләкин эчтәге үпкә-ачу ташып чыкты. Соңгы вакытта йә бөтенләй сөйләшмиләр, сөйләшә башласалар, шулай ачуланышып туктыйлар.

«Котылган икән...» – дип уйлады Рәсмия. Фәһимнең «каты рәнҗегәнсең» дигәннәре исенә төшеп, адымнары салмакланды. «Бәхилләшмәдек тә», – дип күз аллары дымланды. Йөрәк авыр таш астында калган төсле иде.

Хәтернең дә үз исе, үз төсе бар шул. Командировкада йөргәндә авылларда борыныма төтен исе килеп керсә, утын әрдәнәсе күрсәм, әллә ниләр искә төшә башлый. Кышкы салкын төннәр, ялгыз хатынның утынсызлыкка интегеп бала үстерүләре – үзе бер китап язарлык.