10 апрель 2020 яңалыклары

Бер ел узды инде, ә мин теге ут сүнгән кичне сагынып яшим. Ышанмассың, ир башым белән утырып еладым бер көнне. Аш бүлмәсендә басып торам, бугазга төер тыгылды, үзеннән- үзе калтырата башлады. Кеше белсә оят.

Хикәя

Дөньяга бала туу – зур могҗиза. Һәм аның белән бәйле бер вакыйга да онытылмый.

Ә хат язарга утыруымның сәбәбе башка. Монысы кул яздырыр өчен генә булды. Классташ, күңелемдә күп еллар йөрткән бер бик зур серемне чишәм сиңа. Теге вакытта син язган хатка җавап язам. Мин сиңа үпкә сакламыйм. Син дә гафу ит.

Әйтмәгез әле шушы сүзне! Торалар да «карт бит син», диләр. Шулай дигән саен яшьләрдән уздырып яшисе, кеше «аһ» итәрлек берәр нәрсә эшләп куясы килә. Шуңа күрә ишегалды тутырып чебеш үстерәм, абзардан мал өзмим, бакчам да ялт иткән. Кыяр утыртсам күршеләргә таратырлык булып уңа, кишерем белән суганнарымны балалар фотога төшереп мәш киләләр, кабакларымны мәктәпкә, мәдәният йортына күргәзмәләр эшләргә таратам. Чәчәкләрнең кешедә булмаганын утыртырга тырышам. Йортка кунак килгәч шуларга хозурланып, хәйран калып йөрүләреннән күңелем күтәрелә. Э-э-эх, яшьләргә аңлашылмыйдыр инде ул: һич кенә дә картаясы, бирешәсе килми бит. Яшең зур булса да, үзеңне карт итеп кабул итәсе килми. Кулыңнан килгән эшкә куанып яшисе килә бит әле. «Карт» дигән сүз йөрәгемә ярамый.