​Һәркем үз фәрештәсен тапсын иде...

...Авырыйм. Муеныма, яхшы итеп, йон шәл урап куйдылар. Берәр сәгать чамасы түзеп яттым да, сүтеп, кәнәфигә аттым. Булмый инде миннән... Кычыттыра, уңайсыз; җитмәсә, исе башка каба... Булмый. Кыйммәтле шәл, беркемгә кирәкмәгән үксез бозау кебек, моңаеп, кәнәфидә бөгәрләнеп калды...
Берзаманны ишетәм: Мыр-мыр исемле песиебез, трактор тавышлары чыгарып, бигрәк каты мыраулый башлады. Башны күтәреп карасам, мин бөгәрләп аткан йомшак шәлне Мыр-мыр тәпиләре белән тагы да йомшартып, кирәк урында кытыршы теле белән ялап, кирәк урында борыны белән төрткәләп, үзенә уңайлады; кадерләп кенә, өстенә менеп ятты. Күзләрендә − дөнья рәхәте...

...Без дә шулай: күңелгә ятмаганнарны читкә тибәрәбез. Ә кемдер өчен бу кеше фәрештәгә тиң зат... Аның янәшәсендә булу да тирә-якка ямь өсти, яшәешне мәгънәле итә... 

Һәркем үз фәрештәсен тапсын иде...