Блоги
Балалардан башка – балалар турында
Күптән түгел «Балалар дөньясы: рухи кыйммәтләрне яклау һәм үстерү» дигән темага түгәрәк өстәлдә катнашырга туры килде. Халыкара балаларны яклау көне уңаеннан Татарстан Фәннәр Академиясе оештырды аны. Сүз дә юк – бик кирәкле, мөһим чара иде бу. Тик күңелдә, күпмедер дәрәҗәдә, канәгатьсезлек тойгысы да уятып калдырды ул. Әллә уртак борчулар, уртак мәнфәгатьләр дә безне чынлап торып берләштерә алмыймы соң инде?
Чыгыш ясаучыларның яшьрәкләре өлкәннәрне искечә фикер йөртүдә, яңа формалар эзләмәүдә гаепләде. Өлкәннәр исә үз чиратларында, яшьләрнең формага артык зур игътибар биреп, эчтәлек турында онытуын искәртте. Татар театрларының репертуарына анализ ясаучылар бүген язучыларның балалар өчен язмавына басым ясады. Ә балалар... Хәер, сүзнең нәкъ менә алар турында баруы бу минутта онытылып та бармады микән инде.
Ә бәлки балаларның үзләрен дә чакырырга кирәк булгандыр мондый очрашуларга? 15-16 яшьлекләрен, үз фикерен җиткерерлекләрен? Балалар матбугатында эшләүче кеше буларак әйтәм – бар бит андыйлар. Һәм аз да түгел. Югыйсә, балаларның үзләрен тыңламыйча гына: «Аларга нәрсә кирәк икән соң, балалар матбугатына, телевидениесенә, әдәбиятына нәрсә җитми микән?» – дип баш ватуларның да, «Бер буынны югалтабыз», – дип ах-вах итүләрнең дә файдасы булмаска мөмкин бит.
-
Проза
Кайту-2
Мин һаман да тынычлана алмый сулкылдап, бер кулыма төенчегемне тотып, икенче учымнан һаман да әбинең итәген ычкындырмыйча, аның белән янәшә атладым. Вокзалдагы теге кыз – бер миңа, бер әбигә аптырап карады:
-
Күңелеңә җыйма
«Мине картлар йортына илтегез...»
Булат бабай өчен һәр иртә газаптан башлана. Күптән уянса да, улы белән килене эшкә киткәнче тормый ул, «уралып йөрмим» дип уйлый. Бүлмә ишеген әкрен генә ачып: «Әти, без киттек», – дип, килене көн саен эндәшә, өстәл тутырып ашарга әзерләп калдыра. Әмма менә инде бер елдан артык Булат бабай үзен «артык кашыкка» санап, күңел интегүләре белән яши.
-
Күңелеңә җыйма
Ышанасыңмы?!
Күңелгә уелып кала торган очрашулар була кайвакыт. Еллар узгач та исеңә төшеп кат-кат уйландыра, йөрәкне сискәндерә торган сөйләшүләр була. «Бу ханым белән дә язмыш мине юкка гына таныштырмагандыр. Аның сөйләгән һәр сүзе күңелемдә юкка гына уелып калмагандыр», – дип, Әминә апа хатирәләр төенен сүтеп җибәрде. Мин аның авыр язмышы, кичергән кайгы-хәсрәтләре турында шактый ишеткән, хәбәрдар идем. Гомер уртасында япа-ялгыз калган бу бичара ханымның күңел яраларын актарып югалтулары турында сорашуым түгел. Юк... Әминә апа үзе теләгәнен, күп еллар берәүгә дә сөйләргә базмаган бер хатирәсе белән уртаклаша. Әйтерсең мине дә җитәкләп шул көнгә, шул тукталышка алып китә...
-
Проза
Вакыт караклары
«Котылган икән...» – дип уйлады Рәсмия. Фәһимнең «каты рәнҗегәнсең» дигәннәре исенә төшеп, адымнары салмакланды. «Бәхилләшмәдек тә», – дип күз аллары дымланды. Йөрәк авыр таш астында калган төсле иде.
-
Яшәеш
Яратасыңмы?!
Торалар да: «Син иреңне яратасыңмы?» – дип сорыйлар. «Әтәчегез йомырка саламы» дигән күк менә. Ирең булгач яратасыңдыр инде аны... Бервакыт шулай, эштә тагын бу темага сүз киткәч, мин сорауга җавап биреп тормадым. Башта иремнең үзеннән сорыйм әле, ул соң үзе мине ярата микән, аннары сезгә әйтермен, дидем.
Комментарий юк