Хәмдүнә, мин сиңа телим...

Эх, үткәннәрне кайтарып булсамы?... 18 яшьлегемә кире кайтсам, мин тормышымны бөтенләй башкача башлар идем. Әйтер идем әткәемә: «Әткәй, син мине берәр шәһәргә алып барып, уку йортына керт әле», – дияр идем. Без – авыл балалары. Кечкенәдән эш булды. Уку безгә бик соң эләкте. Вакытында кирәкле белем алган булсам, мин болай гына калыр идеммени? Уку эләкмәү күп нәрсәгә аяк чалды. Мактанып әйтүем түгел, Ходай миңа зур талант биргән. Барысына да үз көчем, үз тырышлыгым белән ирештем. Ләкин шул чакта уку да эләккән булса, мин күбрәккә ирешә алыр идем, дим.

Икенче теләгем: телләр өйрән!. Яшьлегемә кире кайта алсам, күбрәк телләр өйрәнер идем. Хәзерге яшьләргә дә теләгем шул: телләр өйрәнегез. Тел белгән кеше кайда да югалмый. Чит илләргә чыксаң, тел белүчегә кызыгып кайтасың.

Өченче теләгем бу: беркайчан да гайбәткә игътибар итмә! Кеше нәрсә генә сөйләсә дә, үз юлың белән бар.

Реклама
Ошый
Поделиться:
Комментарийлар (0)
Cимвол калды:
Хәзер укыйлар
Соңгы комментарийлар
Реклама
Кешелек хакында фәлсәфи уйланулар, робот София һәм ипи
Балачак – уйнар чак...