Йөрәкне туктата күрмә!

Әгәр сөйсәң...

Әгәр сөйсәң, канат үсә, –

Күтәрә күк-галәмгә.

Хыялый шул мәхәббәте

Фәрман бирә каләмгә:

 

Йөрәкне туктата күрмә! –

Мәңгелек янгын анда!

Сүнмәячәк җан җылысы,

Син булсаң яннарымда.

 

Акыл әйтми бу сүзләрне,

Алар йөрәктән ява.

Кан күчереп салган кебек,

Алар йөрәккә дәва.

 

Ян гына, йөрәк, ян гына! –

Җанда син – мәңгелек ут!

Ә шигърият мәңгелекне

Киләчәккә атыр ук!

 


 

Инде көтмим...

Инде көтмим, сукмагыңа

Ялгыш та карап алмыйм.

Ялгыз үткән гомеремне

Ай нурларына ялгыйм.

 

Ай нурлары, аһ, хәйләкәр, –

Төшәләр сукмагыңа.

Көтмим, нурлы сукмагыңа

Син килеп чыкма гына.

 

Ай нурлары – хыянәтче,

Сине эзләп йөриләр.

Сукмагыңа яуган сары

Яфракларны көриләр.

 

Көртләрен көри җилләре,

Хыянәтче алар да...

Ничек ачмыйсың сукмакны

Сине көтеп чалар да.

 

Чал чәчле әби инде мин,

Килсәң дә, килмәсәң дә.

Минем кебек, минем кадәр

Сөюне белмәсәң дә.

 

Җанга салынган сукмакның

Карларын көрәп тордым.

Коелган яфракларыннан

Алтын чатырлар кордым.

 

Әгәр беркөн сукмагыңны

Капласа хәтфә үлән,

Әйтәчәкләр, димәк, минем

Сиңа хисләрем сүнгән...

 


 

Биеклек тирәнлеге

Юк, көнләшмәм дигән идем,

Көнләштерә икән шул.

Эндәшмәстәй кешеләргә

Эндәштерә икән шул...

 

«Миндә иелә торган баш юк!» –

Дип, никләр һаваландым?

Инде мин бөтенләй башка, –

Мәхәббәт дәвалады.

 

Сөю тирәнлеге икән

Йөрәкнең биеклеге.

Сөю биеклеге икән

Кешенең бөеклеге!

 


 

Чакыр... барам...

Бар бездә мәхәббәт уты, –

Түгел ул очкын гына,

Бер елмаеп каравымнан

Кайсылай очтың гына...

 

Яшисе, яшисе килә,

Үлепләр, терелепләр!

Әй, бу йөрәк! әй, бу акыл! –

Җандагы кирелекләр...

 

Сусыз сан, утсыз җан сула, –

Җансыз булганмын икән.

Җирнең өстендә йөрсәм дә,

Сансыз булганмын икән.

 

Ут булмаса, су кирәкми, –

Әзер бүген сулырга...

Ә ник мәхәббәттән башка

Тере мәет булырга?!

 

Җирне бары сөйгәннәрнең

Адымы әйләндерә.

Мәхәббәтсез аяклар да,

Җаннар да бәйдә генә.

 

Ә сөю бөтен бәйләрне

Чиште яндырып кына.

Чакыр, тәмугка да барам, –

Китмә калдырып кына!

 

 

Уяну

Сөю йорты – җан гына.

Уятучы – таң гына.

 

Еш кына керә бер төш:

Син уятасың, имеш.

Чәчләремдә чаллар түгел,

Тик айдан төшкән көмеш.

 

Һәм... күзләремне ачам мин, –

Уяну бар, ә син юк...

Чаларган чәчләр дә авыр,

Керфекләргә куна чык.

 

Онытылып кайтам үткәнгә, –

Кая киткән ул үткән?

Бер мизгел, ә гомер буе

Сагышланырга җиткән...

 

Еш кына... бәлки сине дә

Иркәләп уятамдыр?

Ир булсаң да, өннәреңдә

Сагыштан елатамдыр...

 

Җаннарның кайтавазыдыр

Бәлки төш дигәннәре?

өннән күпкә югарыдыр,

Тик төшкә кергәннәре.

 

Тик уятучы – таң нуры,

Бәлки әйтерсез: азмы?

үзең генә учак ягып,

Эреткән карлар язмы?

 

Үзеңне кудым янымнан,

Төшләрдән куа алмыйм!

Галәм кадәр мәхәббәтне

Беркая куя алмыйм...

 

Чынлык белән хушлашу

Акыл белән аңлыйм инде, –

Син түгел минем парым.

Күңел сизә әллә кайда

Бердәнбер ярым барын.

 

Ул да бары мине көтә, –

Үстерә гөлләр, урман, –

Чишмәләр ача, мәхәббәт

җырлары җырлый торган.

 

Таңнарда ятагыма ук

Ак чәчәкләр ташыр ул!

Сөюеннән әнә шулай

Җиде күккә ашар ул!

 

Мин аңа кояш булырмын,

Булырмын төнен ае.

Дөньяның ул бәхетлесе,

Булыр иң олы бае...

 

Мин җырлармын чишмәләргә

Кушылып яңа җырлар.

Безнең мәхәббәт турында

Туасы яңа җыр бар...

 

Ә яңа җыр шундый булыр, –

Кар күбәләге – кышта...

Яз җылысы бөре өчен

Сизелер һәр сулышта.

 

Ул – яшел яфрак җиле дә,

Күбәләкләр моңы да...

Сөйгән-сөелгән җаннарның

Кабатланмас чыңы да...

 


Яңа ташкын

Сагыш, моң, үкенеч тулы

Күңел нишләсен ташмый!

Тау елгалары шикелле

Ярларга ташлар ташый.

 

Сагышлары – сары ташлар.

Зәңгәрсулары моңдыр.

Калганнары – үкенечләр,

Әйтеп торалар: соңдыр...

 

Соңдыр ярларга кайтырга,

Соңдыр таулар яуларга.

Күңел йомшак, соңдыр инде

Таш җырларын аңларга.

 

Сагыш, моң, үкенеч тулы

Ярлар нишләсен ташмый!

Ярын җимергән ташларны

Ташкын тауларга ташлый.

 

Яңа ташкын җанга кага,

Торам җанымны ачмый...

 

 

Яшьлек күлмәге

Күбәләк керде күңелгә, –

Канатлары леп тә леп.

Әллә ни булды йөрәккә,

Бәреп тора дөп тә дөп.

 

«Ярату!» – дип типте йөрәк,

«Алдама!» – диде акыл.

Яшькә карап йөрмәгән

Мәхәббәт гомер бакый.

 

Акылга буйсынмадылар,

Аяклар китте биеп.

Җан белән бергә ачылды

Сандыклар киерелеп.

 

Киемнәрен салып, яшьлек

Китеп барган кайларга?

Абайламыйча яшемне,

Әй, керештем сайларга...

 

Яшьлек күлмәге иңемдә, –

Күбәләк канат – җиңе.

Сөйгәннәрнең буладыр да,

Яшьлекнең булмый тиңе...

 

Күлмәгем иңемдә килеш

Утырганмын чүгәләп.

Күлмәк җиңендә талпына

Җаннан чыккан күбәләк...

 

Әй, яшьлегемнең сандыгы,

Япмаң төшкән өстеңнән.

Кермәскә яшьлек илемә

Килмәде шул көчемнән...

 

Күбәләк җан, ярсу йөрәк, –

Элеккечә алары...

Картлыкны капларга гына

Теләми күлмәк бары...


фото: https://pixabay.com/

Татар хатын-кызлары өчен кызыклы язмаларны Сөембикә Telegram-каналында укыгыз


Ошый
Поделиться:
Комментарийлар (0)
Cимвол калды:
Хәзер укыйлар
  • Бозым Сихерчеләр, имчеләрне никтер картаеп-бирчәеп беткән карчыклар кыяфәтендә генә күзаллый иде моңарчы Галия. Аларның яшәгән йорты да каядыр бер читтә, аулакта булырга тиеш иде кебек. Ул йорт үзе үк күңелдә шик уятырга, шом кертергә тиеш...  Ачык йөзле, ак яулыклы апа каршы алды аларны.
    7707
    1
    100
  • 8377
    2
    56
  • Ялгыш очрашу Инде ничә ел үткән, әмма аны күргән саен, атлап барган җирдән адымнарын әкренәйтә, йөзенә иңгән гаепле елмаюын махсус җыерылган кашлары астына яшерергә тели. Оныта алмый бугай шул...
    9420
    1
    54
Реклама
Соңгы комментарийлар
  • 28 сентябрь 2020 - 05:31
    Без имени
    Дэвамы ачылмый.
    «Китмә!»
  • 28 сентябрь 2020 - 05:49
    Без имени
    Бик тә авыр тормышта яшисез.Мин үзем дә шундыйрак хәлдә яшим. Чит гаиләдә баласы гына юк, дип беләм... Ә бәлки бардыр ... Чөнки беркайчан да, акча алып кайтып бирмәде. Иртә таңнан чыгып китә , төнлә генә кайтып, артын куеп ята... Ник яшәдем микән? Башта әнине утка саласы килмәде. Балалар кечкенә иде. Шулай, мин дә көне-төне еладым, яшиселәр килми иде... Һаман шулай этле-мәчеле яшәп ятабыз.... Төзәлә торган яра түгел... Бик үкенәм, яшьтән аерылышмаганга....
    Гаилә җимерүче
  • 28 сентябрь 2020 - 07:59
    Без имени
    Нинди мэхэббэткэ ышаныч югалган монда? Ул булмаган. Гомер буе йоргэн ир, белмэмешкэ салынган хатын.
    Гаилә җимерүче
  • 28 сентябрь 2020 - 08:29
    Без имени
    Бу очракта, хатын кызга тормыш иту авыр булган, укенеч шуннан гына кебек. Хыянэт бит ул, бер булган икэн, гел кабатланып торачак. Андый очракта изелеп яшэудэн мэгьнэ юк. Ышаныч беткэч тэ яшэу бик авыр, ике арада шул маржа тора кебек. Ирнен эйткэн бер сузенэ дэ ышанып булмый. Димэк аралашудан мэгьнэ юк.
    «Иреңне берәүгә дә бирмә!»
  • 28 сентябрь 2020 - 08:29
    Без имени
    Гаилэгез таркалмаган очракта да, жае килгэн саен искэртеп, эйтеп торачак, лишние переживаниялэр сина кирэкме, уз башына, э ирдэ сина эйтелмэгэн ничэ секрет, уйлар кара эле?
    Аналыгыңны алганнарын иреңә әйтергәме, юкмы?
Реклама
Татарстан журналистикасы тарихы – фотоларда
Бу – безнең уртак тарихыбыз
Журналыбыз архивыннан
«Объективта – әни»
Кешелек хакында фәлсәфи уйланулар, робот София һәм ипи
Балачак – уйнар чак...