Ни өчен гел миңа?

 

Тормыш – гаделсез. Кемнәргәдер ул өеп бирә. Ә кемнәрнедер ятим баласыдай изүеннән ычкындырмый.

Элек мин гел бер төш күрә идем: йә йөгерә-йөгерә текә тауга менәм, йә очам, каршымдагы биек стеналарга бәрелә-бәрелә өскә күтәреләм. Ә үзем уйлыйм: биектән егылып төшмәмме? Канатларым юк ич минем. Өн белән төш бутала да, аннары уянып китәм. Бу төшнең мәгънәсенә озак еллар үткәч кенә төшендем. Без гадәттә очуны югарыга күтәрелү белән бәйләргә яратабыз. Алай гына түгел икән әле ул. Мәсәлән, философия фәннәре докторы Адриана Калабрезе моны башкача аңлатыр иде. Чынбарлыкта ул тормышны тауга менү белән чагыштыра. Һәм карманы да ул, без уйлаганча, әби-бабаларыбызның гөнаһларын күтәрү өчен дип түгел, ә бәлки, кайчандыр – бу тормышта булмаса, үткәнендә – үзебез ясаган хаталарны, үзебез кылган ялгышларны төзәтү өчен бирелгән сынау дип аңлата.

Бәлкем шулайдыр да... Хәер, кемгә ни язган бит. Берәүләр әнә гомер буе рәхәт чигеп, бер кайгы-хәсрәт күрми яши. Ә берәүләр...

– Ә берәүләр әти-әнисенең язмышын кабатлап, кагылып-сугылып яши. Бу сүзләрне күптәннән бер-беребезне белеп, гел аралашып торган, моңарчы арабызда серләр юклыгына иманым камил булган дустым әйтә. Гомер буе күрше-күләнне көнләштереп яшәгән «бай» хатыны әйтә. 

– Кем турында сөйлисең? – дим. 

– Үзем турында, – ди ул, мине аптырашта калдырып. – Кешегә сөйләмәгәч тә... Мин үз хәлемне үзем генә беләм. Әнә хәзер киявен ташлап, кыз кайткан. Минем язмышны кабатлый бала. Мин ташлый алмадым, җебегән булдым, ә син ташла, мин сине рәнҗетергә ирек куймам, дидем. Ул күз яшьләренә буыла-буыла сөйли башлый да, күкрәгемә капланып туйганчы бер елап ала.

– Туктале, – дим, нәрсә булды? Керсәң, әйләнеп чыкмаслык йортыгыз. Ирең – зур түрә, ни җитми сиңа, ә?»

– Байлыктамы бәхет? – ди танышым миңа сүземне әйтеп бетерергә ирек бирмичә. – Башта мин дә шулай уйлаган идем аны. Йөргәндә үк әллә кем булып сөйләшә иде. Бервакыт ул мине дустына кичәгә чакырды. Өстәл яныннан кузгалып киткәндә, төн уртасы җиткән иде инде. «Әйдә, мин сине автобуска утыртып җибәрәм, кайтып җитәрсең әле», – диде дә, кулымнан җитәкләп автобус тукталышына китереп куйды. Утыртып та җибәрмәде, беләсеңме. Кул гына изәде дә, китте дә барды. Гомер онытасым юк, шул чагында борылып китәргә дә, башка әйләнеп карамаска гына иде бит миңа. Юк инде, әлеге дә баягы җебегәнлек...

«Яратуы шуның кадәрле генә булгандыр», – ди ул. Шулай булган, күрәсең. Күптән көтеп алынган кызлары дөньяга килгәч, ир белән хатын арасы тагын да ерагая. Ир балага бер генә күз төшереп ала. «Миңа охшамаган бу», – ди дә, башка янына килми. Ә үзе кичләрен юкка чыга торганга әйләнә. Хатынның: «Йөргән кешең бар ахрысы», – дигәненә ир, исе дә китмичә: «Йөргән кешем дә булмаса, акылдан язарсың монда», – дип кенә җибәрә. «Алайса, йә син чыгып кит, йә без китәбез». – ди хатын. «Китегез, ишек ачык...»

– Китмәгәнсең ич, – дим.

– Китеп, кая барыйм бала белән. Үзең беләсең, ул чагында әни абыйларда яши иде. Баш төртер урын да булмады бит. Шулай яшәдек инде. Ул ачыктан-ачык йөрде. Минем алдымда сөяркәсе белән телефоннан сөйләшә торган иде. Кая барганнарын, нәрсә эшләгәннәрен белеп тордым. Аның «йөргән нәрсәсеннән» малае бар. Балалар үскәндә, гел шунда булды. Кызыбызга исеме белән дә дәшмәде. Яратмады баланы. Ярый әле туенда әти булып утырды. Яшәдек тә без аның белән, яшәмәдек тә. Хәзер дә бергә дә, бергә дә түгел. Ә гомер узган...

Ул кызының өзми-куймый аның язмышын кабатлавы турында сөйли башлый да: «Нигә гел миңа гына икән ул?» – дип куя. «Йөрәк җәрәхәтем», – ди ул кызы турында. Хәзер инде аның үзендә кайгысы юк. Буласы булган, гомере ирле килеш ирсез үтеп киткән. Ә менә кызы... күз нуры өчен ананың йөрәге яна. «Минем язмышны гына кабатламасын!» – ди ул бертуктаусыз.

«Күз нурым» гына дип торган кызы Зөхрәнең дә ирдән уңмавын ана үзеннән күрә. «Мин – бәхетсез, балам да – бәхетсез. Нәселдән килә безнең. Әни дә әтием тарафыннан шундый кимсетүләрне аз күрмәгән. Инде – кызыбызга чират».

– Алай димә, алай уйлама да... Сүзләреңнең бервакыт чынга ашуы бар. Уйлаганың алга килеп баса дигәннәрен ишеткәнең бармы?!

– Соң инде. Ике баласы, күз алмаслык чибәр хатыны булган ирнең сулга каерылуын ничек аңлатырга? Моны нәрсәгә сылтарга? Язмышкамы? Юк, – ди ул катгый бер карарга килеп. Ким-хур иттертмим кызымны. Мин күргән дә җиткән. Яшь әле ул, аның тормышы алда. «Ни өчен гел миңа гына икән бу дөньялыктагы тәмуг?» – ди ул һаман да бер үк сүзләрне кабатлап. 

Мин ишеткәннәремнән хәйран алып утырам. Ә бит аның турында: «Бәхете булды, байлыкка чумып яши», – дип сөйләүчеләр аз түгел. Байлыкта түгел икән шул бәхет. Гомер көзләреңә кадәр күзгә-күз карашып, бер-береңә терәк булып яшәүдә! «Ни өчен гел миңа гына», дигән сорауга мин үзем дә җавап таба алмас идем. Белмим, нигә шулай ул?! Ялгышларны язмыш төзәтми, дибез ич. Ә бәлкем безгә ялгышмаска, «мин – бәхетсез», дип тормаска, тормыш авырлыкларына бирешмәскә, җебеп төшмәскә кирәктер. Әйтүе җиңел, ә үз башыңа төшсә...

Татар хатын-кызлары өчен кызыклы язмаларны Сөембикә Telegram-каналында укыгыз


Ошый
Поделиться:
Комментарийлар (2)
Cимвол калды:
  • 19 сентябрь 2020 - 16:20
    Без имени
    Энисе дорес эйтэ , гомер буе яфаланып яшэмэ яшь чакта ук аранны оз андый кеше бн.Ул барыбер узгэрми э гомер кыска бик тиз утеп китэ.
  • 19 сентябрь 2020 - 16:20
    Без имени
    Жебегэн булмаска, узенне яратырга, хормэт итэргэ. Оптимист булырга!
Хәзер укыйлар
  • Син минем балам! – Нихәл, улым! – Айдар Фидаилевич ак биләүдәге бәбине күтәреп, битенә үк терәде. Үз гомерендәге иң шатлыклы көне бүген аның! – Рәхмәт сезгә, Ләйлә! Бу бәхетне бүләк иткәнегез өчен. – Ир баланы күтәргән килеш Ләйләгә борылды. Хатын елый иде. Башта яшерен генә тамган күз яшьләре тора-бара тоташ үксүгә әверелде.  – Ай-дар... Фи-даи-левич... ба-ла-ны бир-мим... Бирә... ал-мыйм... – Ләйләнең бу сүзләре иңрәү булып чыкты. 
    9998
    5
    126
  • Бозым Сихерчеләр, имчеләрне никтер картаеп-бирчәеп беткән карчыклар кыяфәтендә генә күзаллый иде моңарчы Галия. Аларның яшәгән йорты да каядыр бер читтә, аулакта булырга тиеш иде кебек. Ул йорт үзе үк күңелдә шик уятырга, шом кертергә тиеш...  Ачык йөзле, ак яулыклы апа каршы алды аларны.
    5825
    1
    78
  • 6969
    2
    49
  • Ялгыш очрашу Инде ничә ел үткән, әмма аны күргән саен, атлап барган җирдән адымнарын әкренәйтә, йөзенә иңгән гаепле елмаюын махсус җыерылган кашлары астына яшерергә тели. Оныта алмый бугай шул...
    8052
    1
    44
Реклама
Соңгы комментарийлар
  • 18 сентябрь 2020 - 10:15
    Без имени
    Бик матур хикэя !!! Укыйсы да бик кунелле булды !!! Эйдэ бергэлэшеп устерсеннэр инде сабыйларын .... Лэйлэ узе дэ югалтуны кичергэн бит !!!Бэхет елмайган димэк .... Бэхетлэре булсын барча балаларнын да .... Кеше бэхет очен туа,бэхетле булсын hэркем ....
    Син минем балам!
  • 18 сентябрь 2020 - 14:00
    Без имени
    Бик яхшы эсэр,бик азлар гына анлый шул язмышнын кисэтуен.Яшь чагымда ирем бн ачуланышкач,сойлэшмим дип уземэ-узем суз биреп,ярты кон сойлэшмэсэм,ике улымнын берсе нык итеп авырый башлый иделэр,температуралар бн.Шуннан сойлэшэ башлыйсын инде,уртак борчу килгэч.Купме сынадым,гел шулай була иде,аннары тэкэбберлегемне читкэ куеп,элэгешсэк тэ,сойлэшмичэ йормэдем,мин хаклы булсам,ярар,Аннан минем Бер жирем жэ кимеми дип,уземне тынычландыра идем.Бер тирэ,аерылыйм микэн эллэ дигэн уйлар да кергэлэде,аннары уйладым,этилэре балаларга минем шикелле ук якын,бигрэк тэ ир балага,этилэреннэн аерып алсам,барыбер мине гаеплэрлэр,алар да бит ир кешелэр,алга таба узем генэ доес тэрбия бирэ алырмынмы дип,барысын уйлап торып калдым.Аллага шокер,хэзер шуна соенеп бетэ алмыйм,инде 45-ел яшибез.Балалар да гаилэле,аларга гел тигезлектэ уз балаларын узлэренэ устерулэрен телим.Балалар бэхете эти-энидэн тора.
    Бала хакы
  • 18 сентябрь 2020 - 14:47
    Без имени
    Шуннан ни булды?
    Яңгыр 
  • 18 сентябрь 2020 - 15:05
    Без имени
    Фото, фото, купме хатирэ саклый. Ойгэ кайткач, экрен генэ фотоальбом алып, карап утырырга яратам. Менэ балачак, менэ усмер чак, менэ мин инде усеп житкэнмен. Бу ваеыт аралыгында ни генэ булмады, ни генэ тормышта алышынмады. Сагынып искэ аласын. Тагын бер кайтыр идем дип эченнэн генэ хыялланасын.
    Фотолар дәвалый? 
  • 17 сентябрь 2020 - 09:00
    Без имени
    БИК шэп кинэшлэр.Истэ калдырырга кирэк эле.
    Әни кешенең өйләнгән улына киңәшләре
Реклама
Татарстан журналистикасы тарихы – фотоларда
Бу – безнең уртак тарихыбыз
Журналыбыз архивыннан
«Объективта – әни»
Кешелек хакында фәлсәфи уйланулар, робот София һәм ипи
Балачак – уйнар чак...