Шәфкать - кыйммәт

Кеше матур булырга тиеш. Үзе дә, киеме дә, уйлары да...
Мин матур түгел. Табигать мине ямьсез итеп яраткан - тумышымнан ук чирле, зәгыйфь, гарип мин. Балачактан церебраль параличлы...
Мин берәүгә дә үпкәләмим. Үпкәли алмыйм. Әти-әниемә ник мине шундый итеп тудырдыгыз, дип рәнҗи алмыйм. Чөнки аларга миңа караганда да авыррак. Бердән, алар үзләрен гаепле тоя, шуңа күрә дә мине кадерләргә-аярга, михнәт-газаплардан кулдан килгәнчә сакларга азаплана. Икенчедән, авыру бала белән интегү берәүгә дә җиңел түгел. Әтиемә дә, әниемә дә түземлелекне жәлләмәгән Хо­дай, алар искиткеч яхшы кешеләр. Әнием - шәфкать тута­шы, инвалид балалар хастаханәсендә эшли. Әти - эшче. Куллары оста, күңеле миһербанлы. Ашатучы-туйдыручы ул безне, әле сеңлем дә бар бит. Эчкечеләр, җинаятьчеләр гаиләсендә туган мескен балаларны уйлыйм да, “шөкер” ^ип куям. “Ашарга икмәк” дип тилмергәннәр дә әллә ниткадәр бит.
Сиздермәскә тырышса да, эштән әни бик йончып, арып- талып кайта, аңа булыша алмавыма җаным әрни. Иелеп идән дә, кер дә юа алмыйм шул. Савыт-саба юу - минем вазифам. Озаклап, мыштырдап юсам юам, әмма гаиләгә ярдәм итә алуыма сөенеп эшлим. Кайчакларда эшкә тотын­ганымны көтмичә, әни үзе тиз-тиз генә җыештырып куя. “Ник алай итәсең, әллә чиста юмыйммы, мин юганны яратмый- сыңмыни?” - дим. “Яратам, кызым, кулларың болай да көчкә
кыймылдый. Жәллим”, - ди әни. Без, инвалидлар, әллә нин­ди кызык халык бит, жәлләгәнне яратмыйбыз, мескен бу­ласыбыз килми, әгәр игътибарсызлык күрсәтсәләр, күңел рәнҗи.
...Тайгак, бозлавыклы, кара көз иде. Әни төнгә эшкә ба­расы. Әзрәк ятып ял итсен әле, үзем ипи-сөт алып кайтыйм, дип кибеткә киттем. Берзаман аягым таеп китте дә пычрак күлдәвекнең уртасына ук егылдым. Ялгыш егылганга кай­сыдыр сөягем каймыктымы шунда, һич тора гына алмыйм. Кузгала, күтәрелә башлавым була, тагын лыпылдап пыч­ракның “күзенә” үк килеп төшәм. Матур гына ханым узып бара иде, ялварып шуңа дәштем: “Булышсагызчы! Зинһар, кулыгызны сузыгыз!” - дидем-диюен, тик ник әйткәнемә үкендем. Борынын җыерып: “Мин сиңа ничек кул бирим, пычракка баткансың, кулым буяла ич!” - диде дә, китте дә барды.
Кулы чиста ханым шулчак күңелен, җанын таплаганын, өстенә зур гөнаһ алганын аңладымы икән?! Рәнҗемәскә тырышса да гарипләрнең күзе яшьле, күңелләре китек була бит. Югыйсә, ул да хаклы сыман. Әмма... Ке­шеләрдән аз булса да миһербан өмет итеп дәшүче мәзлүмне күрмәмешкә салышып, башын горур тотып китеп баруны гөнаһка санамаучы тәкәбберләр ялгы­ша. Шәфкать бушка эшләнә, ләкин кыйммәт бәяләнә.
Бик кыйммәт!
Алия.
Казан.

Татар хатын-кызлары өчен кызыклы язмаларны Сөембикә Telegram-каналында укыгыз


Ошый
Поделиться:
Комментарийлар (0)
Cимвол калды:
Хәзер укыйлар
  • Син минем балам! – Нихәл, улым! – Айдар Фидаилевич ак биләүдәге бәбине күтәреп, битенә үк терәде. Үз гомерендәге иң шатлыклы көне бүген аның! – Рәхмәт сезгә, Ләйлә! Бу бәхетне бүләк иткәнегез өчен. – Ир баланы күтәргән килеш Ләйләгә борылды. Хатын елый иде. Башта яшерен генә тамган күз яшьләре тора-бара тоташ үксүгә әверелде.  – Ай-дар... Фи-даи-левич... ба-ла-ны бир-мим... Бирә... ал-мыйм... – Ләйләнең бу сүзләре иңрәү булып чыкты. 
    10231
    5
    129
  • Бозым Сихерчеләр, имчеләрне никтер картаеп-бирчәеп беткән карчыклар кыяфәтендә генә күзаллый иде моңарчы Галия. Аларның яшәгән йорты да каядыр бер читтә, аулакта булырга тиеш иде кебек. Ул йорт үзе үк күңелдә шик уятырга, шом кертергә тиеш...  Ачык йөзле, ак яулыклы апа каршы алды аларны.
    6019
    1
    82
  • 7201
    2
    52
  • Ялгыш очрашу Инде ничә ел үткән, әмма аны күргән саен, атлап барган җирдән адымнарын әкренәйтә, йөзенә иңгән гаепле елмаюын махсус җыерылган кашлары астына яшерергә тели. Оныта алмый бугай шул...
    8222
    1
    46
Реклама
Соңгы комментарийлар
  • 19 сентябрь 2020 - 07:50
    Без имени
    Минем курше авылга к лен булып тошкэн апам нэк шушындый тормыш а гомер кичерде, кайнэсе эгэр балалар га берэр кием алса апам барында мичкэ ата иде дип сойли, бер вакыт малае на бурек алып кайткан идём кулымнан тартып алдыда янып торган мичкэ а ты ди, ике каен сенелсе бар иде эти _энисе урынга калгач пинсэлэрен алдылар, э кайтып та алып китеп тэ карамадылар алар вафат инде хэзер, э апамны хэзер бик авыр чир бэреп екты шулай бер рэхэт курмэде язсан язып бетерэ торган тугел роман язырлык анын тормыш, аллам андый тормыш ны бер кемгэ дэ курсэтмэсен
    Инде минем чират...
  • 18 сентябрь 2020 - 10:15
    Без имени
    Бик матур хикэя !!! Укыйсы да бик кунелле булды !!! Эйдэ бергэлэшеп устерсеннэр инде сабыйларын .... Лэйлэ узе дэ югалтуны кичергэн бит !!!Бэхет елмайган димэк .... Бэхетлэре булсын барча балаларнын да .... Кеше бэхет очен туа,бэхетле булсын hэркем ....
    Син минем балам!
  • 18 сентябрь 2020 - 14:00
    Без имени
    Бик яхшы эсэр,бик азлар гына анлый шул язмышнын кисэтуен.Яшь чагымда ирем бн ачуланышкач,сойлэшмим дип уземэ-узем суз биреп,ярты кон сойлэшмэсэм,ике улымнын берсе нык итеп авырый башлый иделэр,температуралар бн.Шуннан сойлэшэ башлыйсын инде,уртак борчу килгэч.Купме сынадым,гел шулай була иде,аннары тэкэбберлегемне читкэ куеп,элэгешсэк тэ,сойлэшмичэ йормэдем,мин хаклы булсам,ярар,Аннан минем Бер жирем жэ кимеми дип,уземне тынычландыра идем.Бер тирэ,аерылыйм микэн эллэ дигэн уйлар да кергэлэде,аннары уйладым,этилэре балаларга минем шикелле ук якын,бигрэк тэ ир балага,этилэреннэн аерып алсам,барыбер мине гаеплэрлэр,алар да бит ир кешелэр,алга таба узем генэ доес тэрбия бирэ алырмынмы дип,барысын уйлап торып калдым.Аллага шокер,хэзер шуна соенеп бетэ алмыйм,инде 45-ел яшибез.Балалар да гаилэле,аларга гел тигезлектэ уз балаларын узлэренэ устерулэрен телим.Балалар бэхете эти-энидэн тора.
    Бала хакы
  • 18 сентябрь 2020 - 14:47
    Без имени
    Шуннан ни булды?
    Яңгыр 
  • 18 сентябрь 2020 - 15:05
    Без имени
    Фото, фото, купме хатирэ саклый. Ойгэ кайткач, экрен генэ фотоальбом алып, карап утырырга яратам. Менэ балачак, менэ усмер чак, менэ мин инде усеп житкэнмен. Бу ваеыт аралыгында ни генэ булмады, ни генэ тормышта алышынмады. Сагынып искэ аласын. Тагын бер кайтыр идем дип эченнэн генэ хыялланасын.
    Фотолар дәвалый? 
Реклама
Татарстан журналистикасы тарихы – фотоларда
Бу – безнең уртак тарихыбыз
Журналыбыз архивыннан
«Объективта – әни»
Кешелек хакында фәлсәфи уйланулар, робот София һәм ипи
Балачак – уйнар чак...