4 сентябрь 2020 яңалыклары

Кунакны озата чыгып, картәнисенең итәгенә сыенып капка төбендә торып калганда да, арба очында утырган әнисенең авызыннан «Әйдә» дигән бер генә сүзне көтә. Бу сүз әйтелсә, аның бит бөтен нәрсәсе әзер, «ә» дигәнче җыенып артларыннан йөгерә ала. Әмма тилмереп теләгән сүз әйтелми...

«Гомерем буе бары бер генә хыял белән яндым – әни буласым килде. Күпме уңышсызлыкларга очрасам да, башыма «булмый икән инде» дигән уй да кереп карамады. Кыз бала әнисе буласымны белеп яшәдем», – дип сөйли Оля.

Узган атнаның җомга киче кайгылы хәбәр алып килде: Газинур вафат...

Кырык яшемә иңемдәге авыр йөк белән килеп кердем: һөнәремнән бөтенләй күңелем кайту, үземә ышанмау, төшенкелек һәм курку.

Шундый нык үпкәләдем. Башка берәү булса, «рәнҗедем» дип сөйләр иде. Туганнарыңа ачу тотарга, рәнҗергә ярамый бит, әмма йөрәккә боерып булмый икән лә ул. Дөресен әйткәндә, элек, дусларым, танышларым арасында «ашка дәшмәделәр», «юбилей уздырганнар – чакырмадылар» дип сөйләгән кешегә гел аптырый идем. Тапкансыз сүз итәр сәбәп, дип ачуланырга да күп сорап тормадым. «Бармаган да булыр идем, мин ул ризыкка калмаган», – дигән сүздән хәтта көлгәнем дә булды. Соң, барырга теләмәгәч, ник чакырмаган өчен үпкәләп, борчылып утырырга соң, дип фикер йөртә идем. «И, Сәүдә, аңламыйсың син, бик сай йөзәсең», – диләр иде дусларым. Кеше хәлен үз башыңа төшкәч кенә аңлыйсың икән ул.