Эльвира ШАКИРОВА Фото: Нуршат Әсхәдуллин автор яңалыклары

Кунакны озата чыгып, картәнисенең итәгенә сыенып капка төбендә торып калганда да, арба очында утырган әнисенең авызыннан «Әйдә» дигән бер генә сүзне көтә. Бу сүз әйтелсә, аның бит бөтен нәрсәсе әзер, «ә» дигәнче җыенып артларыннан йөгерә ала. Әмма тилмереп теләгән сүз әйтелми...

Бераз соңара торган гадәте булса да, Венерның хатыны кисәтми йөрми иде. «Смс»ларга да җавап язмый. «Син кая» дигәнне дә, йөрәкле«смайлик»ларны да ачып карамый. Номерына барып җиткән җитүен. Ул арада әнисе ишек төбендәге көзге өстәленнән киленнең телефонын табып керде...

Яңа ел җитә, Яңа ел! Әкият белән чынбарлык буталган чак. 62 еллык гомерем кинолента сыман күз алдымда зырылдап әйләнә...

– Өйләнегез миңа! Кыска гына вакытка. Кулыда «аерылган» дигән кәгазь булса, сабыемның таныклыгына барыбер Сезнең исемне язачаклар. Аның әтисе Зин­нур Хәсәнов булачак! Аңлыйм, «полный бред» сөйлим. Киноларда да алай булмый. Ә бу кино түгел, ә чын тормыш!..

Гади, эчкерсез, кешелекле кеше иде ул! Татар җанлы кеше, милләт дип үлеп торган кеше! Моңлы кеше…