«Ямьле бакча»

...Алты баласын, тормыш иптәшен, үз әнисен, бианасын тәрбияләп ашаткач, әнкәй үзе дә өстәл янына килеп утыра. Чәен ул чынаякка салып эчә. Әмма авырайган күз кабаклары йомыла да, әнкәй өстәл артында утырган килеш йокымсырап китә. Кайнар чәе өстенә түгелеп, пешә күрмәсен дип котым алына. Сак кына аның кулларына кагылам: ул уянып китә, миңа карап елмая...

Берничә айдан авылга кыйммәтле машина килеп туктады. Аннан чәчләренә чал кунган ир кеше төште. Бу Илнар иде. Ул капканы ачты. Үлән астында калган сукмактан атлап ишеккә таба килде. Өйнең тәрәзәләре тоныкланган.

Сезнең игътибарга Чечен Республикасының халык язучысы Адиз Кусаевның чечен хатын-кызларының тапкырлыгын ачкан хикәясен тәкъдим итәбез.

– Безнең абый ничек шундый булды ул? Утыз ел бергә яшәгән хатыныңны бер-нәрсәсез урамга чыгарып җибәрер өчен нинди таш бәгырьле булырга кирәк бит? – дип аптырады Ләйсән. Башка туганнары җиңгәсен якларга булышырмы дип әйтеп-әйтеп карады да, аларның гаиләсендә бердәмлек юклыгына инанды. Ә Гөлнара дәшмәде. Башка берәү булса, көн-төн зарланыр, элекке ирен каргар иде.

– Кызым, туктап кына тор әле, – диде ул, тавышын мөмкин кадәр йомшартып. – Бер генә сүз әйтәм. Алла хакы өчен тыңла. Язмышыңны укып бирәм, йөрәгеңдәге серләреңне ачам. Синең күңелеңдә зур борчу бар. Күзләрең әйтеп тора бит моны. Әйдә, багып кына карыйм, бәхетеңне күрсәтим…