Март, 2017

Бер ел узды инде, ә мин теге ут сүнгән кичне сагынып яшим. Ышанмассың, ир башым белән утырып еладым бер көнне. Аш бүлмәсендә басып торам, бугазга төер тыгылды, үзеннән- үзе калтырата башлады. Кеше белсә оят.

Тормышы бертөрле генә узды: балалар үстерде, аш пешерде, кибет юлын таптады. Пенсиягә чыккач та берни үзгәрмәде: бары битендә җыерчыклар артты, төз гәүдәсе бөгелә төште, сәламәтлеге начарайды: аякларында артроз, билендә – биш төрле грыжа, йөрәгендә – аритмия. Кешеләр кебек санаторийларга да йөрергә насыйп булмады аңа, әллә ничек узды да китте гомер...

Дөньяга бала туу – зур могҗиза. Һәм аның белән бәйле бер вакыйга да онытылмый.

Барысы да истә. Миңа 10 яшь. Рамазан ае... Апамның: «Әйдә минем белән тәравих намазына!» – дип чакыруы бүгенгедәй күз алдымда. Аның үзенең дә дус кызына ияреп кенә баруы иде.

Рөстәм Нәбиев – искиткеч ихтыяр көченә ия кеше, тормышы 2015 елда Омскида казарма җимерелгәннән соң икегә бүленә. Аның фәлсәфәсе авырлыкларны җиңеп баруга, язмышны кабул итүгә һәм тормышка чиксез мәхәббәткә нигезләнгән.