Апрель, 2015

Ишек кыңгыравы ике тапкыр шалтырады – кискен, таләпчән итеп. Күршебез Саимә апа кебек әдәпле шаку да, курьер кебек түземсез шалтырату да түгел иде бу. Мин кем шалтыратуын шунда ук таныдым.

(Повестьтан өзек)

– Мин сине аңлыйм, кызым, – диде Гөлназ, тыныч кына. – Чынлап та аңлыйм… – Юк, аңламыйсың! – дип бүлдерде аны Әдилә. – Син беркайчан да безнең кызлар янында басып тормадың, аларның нәрсә сөйләгәннәрен ишетмәдең! Аларның ничек мактанганнарын… Миңа ничек карауларын…

Бу хәл бик күптән, мин әле архив идарәсендә эшләп йөргән вакытта ук булды. Аннан соң 15 елдан артык вакыт узды инде. Шул чактагы үземнең бер ялгышым турында язарга телим.

Ай ахыры җиткән саен, бер үк хәл кабатлана. Хатынның кулына акча кергән көн – аның өчен шатлык түгел, ә ниндидер авыр исәп-хисап башланган мизгел кебек. Ул акчаны кулына ала да өстәл янына утыра. – Болары фатир өчен түләргә… болары ут-су… болары газ… – дип пышылдый-пышылдый саный ул.