​Ходай биргән бүләгем

Аңа кияүгә чыгачагымны мин төшемдә күрдем. Югыйсә, нинди төс-кыяфәттә булуын да белмим, үзе белән сөйләшкәнем дә юк. Әнисе Фәнүзә апаның (аның белән бергә эшлибез) сөйләве буенча гына гаиләдә олы бала булуын, институтның соңгы курсында укуын чамалыйм. Ә калганы минем өчен кызык та түгел: ни дисәң дә, йөргән егетем бар, киләсе елга  өйләнешәбез дип планнар корган көнебез. Тик язмыш инде күптән башкача хәл итеп куйган булган икән шул. Әлеге төш белән исә миңа шуны искәртергә тырышкандыр.

Имеш, Фәнүзә апалар бакчасында йөрим. Агачлар яфракка бөреләнгән. Озын түтәлгә орлыклар чәчтем дә, өстәл янына килеп, икмәк кисәргә керештем. Бераздан бакчада эшләп йөрүчеләрне табын артына чакырам икән…

Хезмәттәшем бу төшне хәерлегә юрады. «Әллә Фәнүзә апаларга килен булып төшәрсең микән?» — диде ул елмаеп. Мин исә кирегә сукалыйм: «Кит әле, булмаганны…»

Ә төш рас килергә ашыкты. Тиздән без йөргән егетем белән аерылыштык. Күңел төшенкелегенә бирелеп, җанымны кая куярга белми, читлектәге кош сыман бәргәләнгән чагымда тормышыма Ул килеп керде. 

…Озын эш атнасыннан соң дус кызларым белән бакчага барып бераз ял итеп алырга ниятләдек. Берочтан Фәнүзә апаның авылдан килеп, хәзер аларда яшәүче сеңлесе — апасының кызын да чакырырга булдык. Зөлфия бик тә ачык күңелле, эчкерсез кыз булып чыкты. «Барам, әлбәттә, ба­рам», — диде ул телефоннан, шатлыгын яшерә алмыйча. Аннан: «Ә Илдус безне әтисенең машинасында илтеп куяр», — дип тә өстәде. Бу тәкъдимне рәхәтләнеп кабул иттек.

Җомга көнне Зөлфиябез билгеләнгән вакытка килеп тә җитте. Сумкаларыбызны күтәреп урамга чыгуга, игътибарымны машина янында басып торучы егет җәлеп итте. Барыннан да бигрәк, аның чәчләре күзгә ташланды. Алар… кызыл төстә иде, кояш нурларында янып, ерактан ук күзгә бәрелеп торалар. Мондый төстәге чәчне беренче тапкыр гына күргәнгә бу миңа, чыннан да, бик кызык тоелгандыр инде, чөнки якынрак килгәч, кызыксынуымны яшермичә кабат күтәрелеп карадым. Минем карашны ул да сизде булса кирәк, яңа танышыбызның бит очлары шунда ук алсуланды һәм ул күзләрен аска төшерде. Аннан, йөгереп килеп, сумкаларыбызны алды. 

Юл буе ул безнең белән сөйләшмәде. Барып җиткәч тә, барыбыз белән дә итагатьле генә саубуллашты да, ашыгып кире машинасына кереп утырды һәм китеп тә барды. Ял иткәндә арабызда аны искә төшерүче дә, аның турында сорашучы да булмады. Очрашуыбыз да шул рәвешле онытылды кебек. Әмма…

Берничә көннән өебездә телефон шылтырады. «Исәнме, Айгөл, бу Илдус иде», — диде ягымлы тавыш һәм мине кинога чакырырга теләвен әйтте. Йөз кырык төрле сәбәп табып баш тарттым. Тик беренче карашка тыйнак һәм оялчан тоелган егет шактый үҗәт булып чыкты. Шылтыратулар ешайды. Ә минем һаман да үз туксаным — туксан: чыкмыйм дигәч, чыкмыйм, аның белән беркая да бармыйм, ошамый ул миңа и все! Моңа кадәр дәшми йөргән әниемнең дә көннәрдән бер көнне сабырлыгы төкәнде. «Ник ул кадәр тилмертәсең егетне?! — диде ул. — Әй, кызым, кызым… Адәм баласы карбыз түгел, ярып карап булмый. Кешенең кем булуын белү өчен аның белән аралашып карарга кирәк». Тормышның ачысын-төчесен татыган якын кешемнең бу сүзләре уйланырга мәҗбүр итте мине. Ә бәлки, чыннан да, тәвәккәлләп караргадыр? Ә әнием һәрвакыттагыча хаклы булып чыкты. Әле кайчан гына борын җыерып йөргән кызның күңелен яулады да куйды Илдусым. Ничек булды бу, үзем дә сизми калдым. Ул миңа моңа кадәр яхшы беләм дип уйлап йөргән дөньяны өр-яңадан ачты. Ә дөнья шулкадәр гүзәл һәм серле икән, моңарчы бу матурлыкны ничек күрмәдем, дип хәйран калам хәтта.

Туйны яз аена билгеләдек һәм бу көн тормышымда иң бәхетле көнгә әйләнде: янәшәмдә ныклы терәгем — пар канатым бар, икенче ягымда, күңеленнән генә белгән догаларын укып, безгә тигез гомер теләп әнием утыра. Аллага шөкер, хәзер минем әниемнәр дә икәү. Аллаһы Тәгалә ул көнне миңа тагын бер олы бүләк ясады: балачактан ңәти» дип әйтергә сусап үскән кыз хәзер әтиле дә булдым.

Туйлар үтте. Яңа тормышка әкренләп көндәлек борчу-мәшәкатьләр өстәлде. Иң беренче чиратта, үз оябызны, үз куышыбызны булдырырга кирәк иде. Шөкер, монысына да ирештек. Дөрес, анда әлегә өстәл-урындыктан башка бернәрсә дә юк. Ә шулай да үзебезнеке бит дип, кош тоткандай очып йөрибез. Тырышлыгыбыз белән төзегән шушы кечкенә дәүләтебезнең кадерен белеп, рәхәтен күреп яшәргә насыйп булсын, өебез балаларыбызның шат авазына күмелсен иде, дип иртә-кичен Аллаһыга дога кылам.

Биш ай. Гаиләбез төзелгәнгә шулкадәр вакыт үтте. Әйе, илле ел бергә гомер кичергән парлар өчен бу диңгездәге тамчы гына булып тоелыр. Яңа гына тормыш корганнар өчен исә моны үзенә күрә кечкенә генә бер сынау, шул ук вакытта җиңү дип тә атар идем. Башлап җибәрү һәрвакыт авыр була бит. Ни дисәң дә, төрле холыклы, ике төрле тәрбия алганбыз. Минем әтисез үсүем дә үзен сиздерми калмады: һәрнәрсәдә үзе башлап йөрергә өйрәнгән кеше өчен үз ролен икенче берәүгә тапшыру ничектер сәер дә, авыр да булып тоелды. Менә шушы авырлыкларны җиңә алу, бер-береңне ныграк өйрәнү, бер-береңә яраклашу, юл кую, кирәк вакытта телең­не тешләп, авыр сүз әйтүдән тыелып калырга өйрәнүне җиңү дими ни дисең! Яхшы беләм: алда безне яңа үрләр көтә, зилзилә-бураннары да булмый калмас. Тик, янәшәмдә ныклы таянычым булганда, аларны җиңә алачагыбызга ихлас ышанам. Язмыш кына безгә аз гына мәрхәмәтлерәк булсын иде...

Татар хатын-кызлары өчен кызыклы язмаларны Сөембикә Telegram-каналында укыгыз


Ошый
Поделиться:
Комментарийлар (0)
Cимвол калды:
Хәзер укыйлар
  • Үги әнкәйнең җылы йөрәге «...Үги ананың бик әйбәтләре була. Гадәттә, алар турында гел яман сөйлиләр, ләкин алар турында юньле сүзне күбрәк сөйләргә кирәк. Чит канга ана булырга тырыша бит ул. Мәҗбүри яратып булмый бит. Ә ул рольгә кереп «уйнарга» тиеш. Бала исә рольгә керми, «уйнамый». Ике артистның берсе уйнап, икенчесе уйнамаса, спектакль туа алмый. Үги аналы гаиләдә әнә шуңа күрә җылы, уңай тормыш коруы бик кыен. Үги аналарны кызганырга, ихтирам итәргә кирәк...» Мөхәммәт Мәһдиев «Мәңгелек яз» әсәрендә үги әниләр турында әнә шундый уйлануларын язып калдырган. Үги тормышны үз башына төшкәннәр генә аңлыйдыр, мөгаен. Үги ананың да, үги баланың да үз хәле... Әмма гомер уртасына җиткән ир балачагын искә алганда «Үги әниләргә һәйкәл куярга кирәк», – ди икән, димәк, барлык үги әниләр дә, халык телендәге кебек, явыз түгелләр. Чит балаларны карап үстерә икән, димәк, алар олы йөрәкле... Үги әни белән үскән Татарстанның халык артисты Җәвит ШАКИРОВ үзе сөйләсен әле...
    8761
    10
    103
  • Бәхетле булырга хакым бар!  Мин кияүгә 25 яшемдә чыктым. Яратып чыктым...
    8851
    8
    70
  • Өч кенә көнгә... – Кирәкми. Кешечә түгел бу. Шалтыратмагыз. Өметләнеп көткәнче, алдан ук барысын да аңласын. Башка бер сүз дә әйтмичә, нянечка балалар янына кереп китте. Ишек тавышы йөрәкне сызып үткән кебек булды. Бар да тынып калды. 
    4541
    4
    51
  • Сөеп, сөелеп яшисем килә-2 «Таһирә өстеннән жалу язганнар» дигән хәбәр авылда таралганга да бер айга якын вакыт үтте. Тегеләй дә, болай да дип тикшергәннән соң: «Фактлар ачыкланмады», дигән.
    5784
    2
    26
Реклама
Соңгы комментарийлар
  • 23 июль 2021 - 18:22
    Без имени
    Мене шулай кысылып купме бала бехетсез шул.Узебезнен баштан утте
    Кемнәрдән бәйләтим яраны?
  • 25 июль 2021 - 19:20
    Без имени
    Ай, рәхмәт яугырлары!!!!! бик тә нык сөендем бала өчен! Нянечкага рәхмәт!!! Йөрәкләренә, бәгырьләренә үтә торган итеп аңлатып әйтә белгәне өчен! Аллаһы Тәгалә аның аша, ир белән хатынга туры юл күрсәткән, гомерлек үкенечкә юл куймаган.
    Өч кенә көнгә...
  • 24 июль 2021 - 15:57
    Без имени
    Уф.... Йорэккэемне....
    Өч кенә көнгә...
  • 26 июль 2021 - 14:07
    Без имени
    Нәкъ шулай . Тик партнер бер генә булырга тиеш , югыйсә , хатын - кыз үзенең тәнендәге җепселләрен башкаларга таратып , үзе авыру булып калачак .
    ​Назлану өчен алты медицина сәбәбе
  • 22 июль 2021 - 16:52
    Без имени
    Мондый язмаларны еламыйча укый алмыйм,чонки минем бабамда узган ул концлагерларны,9май житсэ бакча артына чыгып жылый иде, соныннан Аны оправдали, ещё орден бирделэр,Бер солдаты коткарган очен,рэхмэт Ана,онытмаган...
    Ева-Мөслимә
Реклама
«Азат хатын» күргәзмәсе – Кабан күле буенда
«Сөембикә»нең яңа саны һәм... балчык
Әлфия Миңнуллина: «Әни Казанга яланаяклы кыз булып килгән иде, яланаяк мәңгелеккә китеп бара...»
Фарфор буенча рәссам Римма Газалиеваның шәхси күргәзмәсе
Укучыга таба яңа адым: «Сөембикә»нең февраль санын тәкъдим иттек 
Венера Ганиеваның ире, тавыш режиссеры Камил Фәйзрахмановны соңгы юлга озату
Беренче дулкын. Өмет, курку, хисләр
Татарстан журналистикасы тарихы – фотоларда
Бу – безнең уртак тарихыбыз
Журналыбыз архивыннан