Әхәт Гаффар «Ат белән арба»

Бала тугач, ярты елга дип кенә күченгән идем, ә биш елга калдым. Һәм әни булудан туктадым. Бу хатамны төзәтергә булдым.

Кышкы фасыл берара уйнаклап, шаяргалап йөрде дә, үз хокукын барлап, җиргә мамыктай ак карларын түшәде. Әлфия кибет тәрәзәсеннән кышкы гүзәллеккә сокланып күз салды. Күр бу сылу чыршыларны! Ямь-яшел чыршы ботакларында күпереп торган ак карлар еракта калган туган өйне, әнисе салган ак күмәчләрне хәтерләткәндәй булды. Әй ул уйланулар, сагышланулар – төпсез кое сыман. Баштагы уйларга йөгән кигереп булмый шу-у-ул! Эш белән булашып бераз гына онытылып торса да, ялгыз калды исә һаман шул туган авылы Усть-Узанын, әнисен, абый-апаларын сагынып, сагыш дәрьясында йөзде ул.

Габдерәхим санаторийга дәваланырга килгән иде, әмма беренче көнне үк аның планы үзгәрде. Бүлмәдәше Наил аны кичке дискотекага алып төште, ә анда Габдерәхимне көтмәгән бер очрашу көтә иде.

Хикәя

Санаторий хатыннарны тиз оныттыра ул. Монда ирләрнең күбесе гаилә тормышыннан ял итәргә, маҗара эзләп килә.