Мәдинә Гайнуллина: “Өметләрем чәлпәрә килүен белеп еладым”


“2004 ел... Герцен урамында элек артистларның тулай торагы бар иде. Шунда торган чак. Кияүгә чыгып беренче баламны таптым. Шул елны тулай торакны ишеп, артистларны фатирларга күчерәбез дигән сүз чыкты, тик тулай торакта теркәлгән булганнарга гына. Мин гаиләм белән каенана фатирында тора идем. Димәк, миңа эләкмәячәк. Шул ыгы-зыгылы вакытның бер көне иде. Мин бала йоклаган арада, тулай торакның ишек алдына бала керләрен эләргә чыктым.  

Сәлам, Мәйнүш! – дип эндәштеләр.  

Миңа шулай итеп, яратып коллегаларымның берсе эндәшә. Коллегам тормышта бик шаян, эче тулы зар булса да, бөтен тәне-җаны белән елмаючан кеше. Шунда ул миңа:  

Мәйнүш, сине театрга чакырдылар. Срочно. Кер элеп йөрисең, паспортыңны ал да, дуй давай, директор чакыртты, – диде.  

Рәхмәт әйтеп, йөгереп, өйгә кереп киттем. “Я, Раббым! Бар бит син!” Шатлыгым эчемә сыймый! Башымнан: “Директор декреттагы эшчесен болай гына чакырмас, димәк моның бер сәбәбе бар. Пропискага кертәләрдер. Әнә бит, паспортыңны ал, дигән”, – дигән уй йөгереп узды. Баламны күршегә калдырып (аңа ул вакытта 1 яшь туларга 6 көн калган иде), аннан-моннан гына киендем дә, “чаптым театрга паспортны тиз генә алдым да мин, и чабам мин и чабам, ашыгам, тирлим, пешәм һәм кып-кызу утта янам!” Шул рәвешчә чабып театрга җиттем бервакыт. Килеп кердем. Вахтада утыручы апа:  

Бүген директор күренмәде. Бүген бит ял көне, – ди. 

Ничек? Мине чакырткан бит ул. Килергә кушкан! – дим. 

И, кызым, сине алдамаганнар микән? Бүген бит 1 апрель! – ди. 

Минем башыма чүкеч белән орган кебек булды. Шул вакыт айнып, 1 апрель икәненә төшендем. Декрет ялында утырган анага 1 апрель ни дә, 8 март ни? 

Урамга чыгып башта аңлашмыйча басып тордым. Аннан балам елыйдыр дип, йөгерә-йөгерә кайтып киттем. Юл буе елап кайттым, троллейбуска да утыра алмадым. Күңел халәтем троллейбуста утырып кайта торган түгел иде. 

Еладым. Башта минем өметләрем чәлпәрәмә килүен белеп, аннан алданганлык гарьлеге өстәлде, аннан ни өчен бу капкынга нәкъ менә мин эләктем дип, аннан бүгенге көннең ничәнче число булуын ла белмәвем өчен үз-үземне битәрләвем кушылды. Аннан соң йөгерә-йөгерә күкрәк сөтем күлмәгемнең кендек өлешенә агып төшкәнен күреп еладым. 5 тукталышны бертуктаусыз йөгереп кайттым. Әле ярый җәяү кайттым, кайтканда инде мин хәйран гына тынычланган идем. Шушы хәлдән соң нәкъ 3 көн сөтем булмады...”   

              

Татар хатын-кызлары өчен кызыклы язмаларны Сөембикә Telegram-каналында укыгыз


Ошый
Поделиться:
Комментарийлар (1)
Cимвол калды:
  • 21 сентябрь 2020 - 21:48
    Без имени
    Менә сиңа, мә. 1 апрель дип кешене шундый өметләр белән өметләндереп, кешене авыр хәлгә куйган башсыз бәндә воҗдан газабы да кичермичә яши микән, җирбит! Саф күңелең белән яхшыга өметләнгән Мәдинәкәй, исемеңне мыскыллап Мәйнүш дип дәшкән кеше белән сак аралаш. Һәм исемеңне беркемнән дә боздырма!
Шушы ук темага
Хәзер укыйлар
  • Син минем балам! – Нихәл, улым! – Айдар Фидаилевич ак биләүдәге бәбине күтәреп, битенә үк терәде. Үз гомерендәге иң шатлыклы көне бүген аның! – Рәхмәт сезгә, Ләйлә! Бу бәхетне бүләк иткәнегез өчен. – Ир баланы күтәргән килеш Ләйләгә борылды. Хатын елый иде. Башта яшерен генә тамган күз яшьләре тора-бара тоташ үксүгә әверелде.  – Ай-дар... Фи-даи-левич... ба-ла-ны бир-мим... Бирә... ал-мыйм... – Ләйләнең бу сүзләре иңрәү булып чыкты. 
    10486
    5
    130
  • Бозым Сихерчеләр, имчеләрне никтер картаеп-бирчәеп беткән карчыклар кыяфәтендә генә күзаллый иде моңарчы Галия. Аларның яшәгән йорты да каядыр бер читтә, аулакта булырга тиеш иде кебек. Ул йорт үзе үк күңелдә шик уятырга, шом кертергә тиеш...  Ачык йөзле, ак яулыклы апа каршы алды аларны.
    6241
    1
    85
  • 7373
    2
    52
  • Ялгыш очрашу Инде ничә ел үткән, әмма аны күргән саен, атлап барган җирдән адымнарын әкренәйтә, йөзенә иңгән гаепле елмаюын махсус җыерылган кашлары астына яшерергә тели. Оныта алмый бугай шул...
    8404
    1
    48
Реклама
Соңгы комментарийлар
  • 21 сентябрь 2020 - 11:27
    Без имени
    Яхшы тәмамланды, ләкин бик кыска язма булды
    Җилбәзәкне өйләндерү
  • 20 сентябрь 2020 - 07:43
    Без имени
    Бернәнсәдә аңлашылмады, дәвамы ничек?
    Яңгыр 
  • 19 сентябрь 2020 - 07:50
    Без имени
    Минем курше авылга к лен булып тошкэн апам нэк шушындый тормыш а гомер кичерде, кайнэсе эгэр балалар га берэр кием алса апам барында мичкэ ата иде дип сойли, бер вакыт малае на бурек алып кайткан идём кулымнан тартып алдыда янып торган мичкэ а ты ди, ике каен сенелсе бар иде эти _энисе урынга калгач пинсэлэрен алдылар, э кайтып та алып китеп тэ карамадылар алар вафат инде хэзер, э апамны хэзер бик авыр чир бэреп екты шулай бер рэхэт курмэде язсан язып бетерэ торган тугел роман язырлык анын тормыш, аллам андый тормыш ны бер кемгэ дэ курсэтмэсен
    Инде минем чират...
  • 18 сентябрь 2020 - 10:15
    Без имени
    Бик матур хикэя !!! Укыйсы да бик кунелле булды !!! Эйдэ бергэлэшеп устерсеннэр инде сабыйларын .... Лэйлэ узе дэ югалтуны кичергэн бит !!!Бэхет елмайган димэк .... Бэхетлэре булсын барча балаларнын да .... Кеше бэхет очен туа,бэхетле булсын hэркем ....
    Син минем балам!
  • 18 сентябрь 2020 - 14:00
    Без имени
    Бик яхшы эсэр,бик азлар гына анлый шул язмышнын кисэтуен.Яшь чагымда ирем бн ачуланышкач,сойлэшмим дип уземэ-узем суз биреп,ярты кон сойлэшмэсэм,ике улымнын берсе нык итеп авырый башлый иделэр,температуралар бн.Шуннан сойлэшэ башлыйсын инде,уртак борчу килгэч.Купме сынадым,гел шулай була иде,аннары тэкэбберлегемне читкэ куеп,элэгешсэк тэ,сойлэшмичэ йормэдем,мин хаклы булсам,ярар,Аннан минем Бер жирем жэ кимеми дип,уземне тынычландыра идем.Бер тирэ,аерылыйм микэн эллэ дигэн уйлар да кергэлэде,аннары уйладым,этилэре балаларга минем шикелле ук якын,бигрэк тэ ир балага,этилэреннэн аерып алсам,барыбер мине гаеплэрлэр,алар да бит ир кешелэр,алга таба узем генэ доес тэрбия бирэ алырмынмы дип,барысын уйлап торып калдым.Аллага шокер,хэзер шуна соенеп бетэ алмыйм,инде 45-ел яшибез.Балалар да гаилэле,аларга гел тигезлектэ уз балаларын узлэренэ устерулэрен телим.Балалар бэхете эти-энидэн тора.
    Бала хакы
Реклама
Татарстан журналистикасы тарихы – фотоларда
Бу – безнең уртак тарихыбыз
Журналыбыз архивыннан
«Объективта – әни»
Кешелек хакында фәлсәфи уйланулар, робот София һәм ипи
Балачак – уйнар чак...