Улларым өшегән, ирем асылынган

Cалкын перронда туңып торганнан соң, поезд вагоны миңа оҗмах булып тоелды. Пассажирлар артык күп түгел. Минем купеда да бер яшь хатын гына бара булып чыкты. Ерактан килә ахрысы, инде урын җәеп ятарга да өлгергән. Сәламемне алмавына игътибар итмәдем - үз кайгым-кайгы: юлга чыкканнан бирле күңелне кытыклап торган теге шешәне тизрәк ачасы килә. Җылынырмын да шунда.
 
Ашык-пошык купе өстәленә юлга дип тыккан ризыкларны чыгарып тездем. Шешәне ачып кружкага аракы койдым.
 
- Эчмә, егет...
 
Синең әле тавышың да бармыни дигән кыяфәт белән хатын ятагына таба борылдым. Ул исә тагын шул ук сүзләрен кабатлады.
 
- Эчмә, егет.
- Суыкта торып өшетте. Җылыныр өчен генә...
 
Кара, нигә дип бер белмәгән хатын алдында акланып торам әле?! Үз-үземә ачуым чыкты. Кәеф төште. Эчәсе килми иде инде - кружканы шапылдатып өстәлгә куйдым.
 
Хатын миндәге үзгәрешне сизмәде шикелле, әллә нигә каушап-кабаланып урыныннан ук торып утырды.
 
- Өшедем дисеңме? Өшүнең нәрсә икәнен беләсеңме соң син?!
 
Һәм танышырга, исемен дә белергә өлгермәгән купедашым миңа үз язмышын сөйләргә кереште.
 
- Өченчесен алып кайтырга йөрим, корсагым борьшыма җитеп килә иде. Больница шактый ерак, тулгак башлангачкьша әллә барып җитен була, әллә юк. Закир белән киңәшләштек тә, бер-ике көн алдан барын куну ышанычлырак булыр, дин уйладык. Шулай иттек тә. Озакка сузмыйча Закир машина табып кайтты.
 
Мин әйберләрне җыйган арада улларым гел аяк астында буталдылар.
 
- Кызлар кирәкми безгә, әни, карап ал, — дип кисәтте олысы Илсур.
Аны кечесе — Илшаты да җөпләде:
- Елак булмасын, елак булса өйгә дә кертмибез без аны!
 
Кереп урнашкач, әле һаман китмичә, больница ишеге төбендә утырган ирем белән саубуллашырга чыктым. «Эчен йөрмә инде син, — дим. — Менә исән-сау котылып кайткач, туганнар белән бергәләп утырырбыз».
 
Кызу кеше ул — күкерт сыман шунда ук кабынып китте: «Нинди бетмәгән бер сүз булды - эчмә дә, эчмә! Иртәгә эшкә бит! Юкны уйлап ятма! Гөл иттереп торырбыз малайлар белән».
 
Аракының колына әйләнеп беткәч— эчмиме соң! Башта машина шоферы белән ашханәгә төшеп бер шешәне бушатканнар. Шуннан туры өйгә кайткандыр әле ул. Күрше әби әйтә, бик озак йортында булышты, ди. Малларны караган, балаларның тамагын туйдырган. Берара малайларны чанага утыртып, шау-гөр килен чабып йөрде, ди. Шунда тукталып калган булса иде дә! Бер авызына тигәч, җитми инде аңа. Малайлар тау шуып калганнар, әтиләре эңгер-меңгер төшкәч, тагын авыл арасына чыгып киткән. Абыйларына кереп кунак булган. «Гел: «Минем малайлар, минем малайлар...» - дин, мактанып утырды», - ди җиңгәсе. Тагын кайдадыр өстәгәч, төн уртасында гына сөйрәлеп өйгә кайткан. Ә малайлар, тыючы-әрлә үче булмагач, уйнап-сугышып рәхәтләнгәннәр. Өйнең асты-өскә килгән. Берсе, ялгыштыр инде, телевизорга килеп бәрелгән. Пыяла ни, чылтырап кына калган...
 
Мин ул төнне йоклый алмый азапландым. Әллә яңа урынны килештермәдем шунда. Күңел җилкенде дә җилкенде. Түзә алмагач, рөхсәт сорап, урамга чыктым. Нык суытып җибәргән, салкын җил исә. Озак кына авыл ягына карап тордым. Өшеп-туңьш беткәч кенә урыныма кереп яттым. Шул чак тәрәзәгә ике кош килеп бәрелде. Әйтерсең, бүлмәгә җылынырга керергә сорыйлар... Мин йоклый алмый боргаланам, алар тәрәзәгә сарылалар...
 
Иртәнгә табан гына онытылып киткәнмен. Шул кыска гына вакытта төш күрдем. Имеш, ике улым, әтиләре, мин — дүртәүләп урман юлы буйлап каядыр китеп барабыз. Берзаман мин артта кала башладым, тегеләр исә ерагаялар да ерагаялар. «Көтегез мине!» — дип кычкырып, йөгереп тә карыйм, юк, куып җитә алмыйм. Аннан бөтенләй күздән югалдылар...
 
Куркып уянып киттем. Касыкларны кисеп, бөтен җиргә авырту таралган. Бераздан тулгак башланды. Әле яңа яктырып кына килә иде...
 
Ә Закир, ватык телевизорны күргәч, тәртипкә өйрәтә янәсе, малайларны яланөс килеш тышка куып чыгара да, ишекне бикләп куя. Бераз тотырмын да, кертермен дигәндер дә соң...
 
Эчкәч йоклый торган гадәте бар аның. Күпме вакыт узгандыр, кем белә... Малайларны искә төшереп чыккандырмы, башка нәрсәгәме? Ул ишекне килеп ачкач, чолан өйалдыннан җиргә бер-берсенә аерып ала алмаслык булып ябышып туңган нарасыйлар егылып төшә...
 
Хатын, зәмһәрир суыкта күлмәкчән басып калган кешедәй, калтыранып туңа башлады. Сүзсез генә иңнәренә пальтомны илтеп яптым.
 
— Закирның салкын гәүдәсен элмәктән күршеләр иртән генә кисеп төшерәләр.
 
Кара төн пәрдәсен ертып алга ыргылган вагон тәгәрмәчләре сулкылдаган сыман булып ишетелде.
 
— Ичмасам, яңа туганы да гомерле булмады. Аны тапканның икенче көнендә үк больницадан чыгып, салкын кабер авызына иремне, ике баламны озатып куйдым. Төшме, өнме икәнен аерырлык хәлдә түгел идем. Сөтем бетте, яшь балам барлыгын оныттым да бугай. Ашадыммы-эчтемме, йокладыммы, белмим. Зиратка барам, өйгә кайтам, аннан тагын зиратка китәм. Ватылган телевизорга карап үткәннәрне уйлыйм, сагынам. Барысы да искә төшә...
 
...Көз көне бакчада бәрәңге алабыз шулай. Әтиләре казый, мин чүплим. Зурысы, булышам дигән булып, янда урала. Берзаман карасам, кечкенәсе сумка тотып капкадан чыгып бара. «Кая киттең?» - дип кычкырып карадым, борылмады. Эш белән берара онытып та җибәргән идем. Берзаман кайтып керде бу. Сүзләрендә әйтә алмый, көчкә аңладык. Сумка тотып кояшны алып кайтырга чыгып киткән икән дә, «Барып җитә алмадым», — ди...
 
Уйланып утырам-утырам да, ишек төбенә болдырга чыгып басам. Тешләр тешкә тиеп калтыранганчы, суыкта яланаяк басып торам. Улларым да шулай өшегәндер, дим. Алар соңгы тапкыр башларын терәгән урынга кагылам. Җиңелрәк булып китә. Аннан абзарга кереп, бау салынган киртә астына басам. «Йә, күңелең инде тынычландымы? — дим. — Балаларны да кабергә керттең, үзең дә алар артыннан киттең. Инде эчәсең килмидер?! Мине генә кемгә калдырдың?»
Күңелемнән алар белән сөйләшен йөрим-йөрим дә, еларга керешәм. Нигә һаман яшим әле мин, үзем дә белмим.
 
Ул тынып калды. Аннан, авыр сулап, янә башта әйткән сүзләрне кабатлады.
 
— Эчмә син, егет! Эчмә...
 
 

Татар хатын-кызлары өчен кызыклы язмаларны Сөембикә Telegram-каналында укыгыз


Ошый
Поделиться:
Комментарийлар (0)
Cимвол калды:
Хәзер укыйлар
  • Син минем балам! – Нихәл, улым! – Айдар Фидаилевич ак биләүдәге бәбине күтәреп, битенә үк терәде. Үз гомерендәге иң шатлыклы көне бүген аның! – Рәхмәт сезгә, Ләйлә! Бу бәхетне бүләк иткәнегез өчен. – Ир баланы күтәргән килеш Ләйләгә борылды. Хатын елый иде. Башта яшерен генә тамган күз яшьләре тора-бара тоташ үксүгә әверелде.  – Ай-дар... Фи-даи-левич... ба-ла-ны бир-мим... Бирә... ал-мыйм... – Ләйләнең бу сүзләре иңрәү булып чыкты. 
    9765
    5
    124
  • Бозым Сихерчеләр, имчеләрне никтер картаеп-бирчәеп беткән карчыклар кыяфәтендә генә күзаллый иде моңарчы Галия. Аларның яшәгән йорты да каядыр бер читтә, аулакта булырга тиеш иде кебек. Ул йорт үзе үк күңелдә шик уятырга, шом кертергә тиеш...  Ачык йөзле, ак яулыклы апа каршы алды аларны.
    5644
    1
    76
  • 6697
    2
    46
  • Ялгыш очрашу Инде ничә ел үткән, әмма аны күргән саен, атлап барган җирдән адымнарын әкренәйтә, йөзенә иңгән гаепле елмаюын махсус җыерылган кашлары астына яшерергә тели. Оныта алмый бугай шул...
    7896
    1
    44
Реклама
Соңгы комментарийлар
  • 18 сентябрь 2020 - 10:15
    Без имени
    Бик матур хикэя !!! Укыйсы да бик кунелле булды !!! Эйдэ бергэлэшеп устерсеннэр инде сабыйларын .... Лэйлэ узе дэ югалтуны кичергэн бит !!!Бэхет елмайган димэк .... Бэхетлэре булсын барча балаларнын да .... Кеше бэхет очен туа,бэхетле булсын hэркем ....
    Син минем балам!
  • 18 сентябрь 2020 - 14:00
    Без имени
    Бик яхшы эсэр,бик азлар гына анлый шул язмышнын кисэтуен.Яшь чагымда ирем бн ачуланышкач,сойлэшмим дип уземэ-узем суз биреп,ярты кон сойлэшмэсэм,ике улымнын берсе нык итеп авырый башлый иделэр,температуралар бн.Шуннан сойлэшэ башлыйсын инде,уртак борчу килгэч.Купме сынадым,гел шулай була иде,аннары тэкэбберлегемне читкэ куеп,элэгешсэк тэ,сойлэшмичэ йормэдем,мин хаклы булсам,ярар,Аннан минем Бер жирем жэ кимеми дип,уземне тынычландыра идем.Бер тирэ,аерылыйм микэн эллэ дигэн уйлар да кергэлэде,аннары уйладым,этилэре балаларга минем шикелле ук якын,бигрэк тэ ир балага,этилэреннэн аерып алсам,барыбер мине гаеплэрлэр,алар да бит ир кешелэр,алга таба узем генэ доес тэрбия бирэ алырмынмы дип,барысын уйлап торып калдым.Аллага шокер,хэзер шуна соенеп бетэ алмыйм,инде 45-ел яшибез.Балалар да гаилэле,аларга гел тигезлектэ уз балаларын узлэренэ устерулэрен телим.Балалар бэхете эти-энидэн тора.
    Бала хакы
  • 18 сентябрь 2020 - 14:47
    Без имени
    Шуннан ни булды?
    Яңгыр 
  • 18 сентябрь 2020 - 15:05
    Без имени
    Фото, фото, купме хатирэ саклый. Ойгэ кайткач, экрен генэ фотоальбом алып, карап утырырга яратам. Менэ балачак, менэ усмер чак, менэ мин инде усеп житкэнмен. Бу ваеыт аралыгында ни генэ булмады, ни генэ тормышта алышынмады. Сагынып искэ аласын. Тагын бер кайтыр идем дип эченнэн генэ хыялланасын.
    Фотолар дәвалый? 
  • 17 сентябрь 2020 - 09:00
    Без имени
    БИК шэп кинэшлэр.Истэ калдырырга кирэк эле.
    Әни кешенең өйләнгән улына киңәшләре
Реклама
Татарстан журналистикасы тарихы – фотоларда
Бу – безнең уртак тарихыбыз
Журналыбыз архивыннан
«Объективта – әни»
Кешелек хакында фәлсәфи уйланулар, робот София һәм ипи
Балачак – уйнар чак...