Тыныч йокла, әнием

—Үз-үземне белә башлаганнан бирле мин әниемне югалтудан куркып яшәдем. Аңарга күңелемнән гел исән­лек-саулык, озын гомер тели идем. Әмма язмыштан узмыш юк икән. Күзләрен мәңгелеккә йомганда әниемә нибары алт­мыш биш яшь иде. Аңардан соң яшәгән соңгы унбер елымның бер генә көнен әни­емне искә алмыйча уздыр­дыммы икән?! Мин аны гел исән көе күз алдыма китерәм, аның белән киңәшәм, аңа ба­гышлап шигырьләр язам, юл­да очраган ак яулыклы әбиләрдән аның чалымнарын эз­лим. Өзелеп-өзелеп сагынам әниемне!
Әтиебез үлгәндә әниемә утыз дүрт яшь була. Аның ку­лында өч бала һәм әбиебез (әтинең әнисе) кала. Олы абыйга бу вакытта — сигез, уртанчыбызга — биш, ә миңа ике яшь була. Безне күк­рәгенә кысып, кайнар яшь­ләрен аз түкмәгәндер әни. Бу олы хәсрәтен эш белән һәм... җыр белән басты ул. Әнием терлек-туар арасында да, кырда, басуда да, өйдә дә үзалдына гел моңланып, нин­дидер сагышлы көйләр көй­ләп йөри иде.
Сугыш вакытында ундүрт яшеннән хезмәт юлын башла­ган әнием эшне ирләр кебек батырып эшләде. Урман да кисте, колхоз эшен дә кал­дырмады, арба да тартты, ал­ты почмаклы йорт та җиткер­де. Әле дә хәтеремдә, бер­сендә яз көне сука башына кеше таба алмадык. Әни, сука башына басып, бөтен бакчаны сукалап чыкты. Соңыннан, эш беткәч, бакча читенә утырып, күз яшьләрен безгә күрсәт­мәскә тырышып, елады ул. Арыганнан гына түгел, әл­бәттә...
Колхоз эшеннән төшке ял­га кайткан арада да арба тар­тып кырга үлән җыярга чыгып китә иде ул. Бервакыт шулай кукуруз арасыннан чүп үләне җыйганда, бригадир килеп чыга да әнинең кул арбасы ның бер көпчәген салдырып китә. Нишләсен, әни дә күп уйлап тормый, бакча артын­нан гына бригадирның өенә төшә дә, ишегалларына кереп, кул арбаларының көпчәген салдырып ала һәм җый­ган үләнен барыбер өйгә алып кайта. Шулайлар итеп азапланмаса, сыерын ничек асра­сын соң ул?! “Соңыннан бригадир да бер сүз кузгатмады, мин дә, — дип көлеп искә ала иде әни. — Көпчәкләрне ал­маштык шулай”.
Намаз укымаса да, гомер буе Аллаһы Тәгаләнең барлы­гына, берлегенә ышанып яшәде әни. Кичләрен белгән догаларын укый-укый безгә бәхет сорар иде. Ә уразасын ул беркайчан да — борчак чапканда да, чөгендер алган­да да калдырмады. Берсендә, бездән егерме чакрымдагы Коланга станциясенә чөген­дер тапшырырга барганда, юлда, янында башка нәрсә булмагач, әрем белән авыз ачкан...
Иртә китәсен белгәндәй, назын, мәхәббәтен, йөрәк җылысын безгә кызганмыйча бирде ул. Җил-яңгыр тидерми безне саклап үстерсә дә, үзен генә саклый алмады әни... Аны җирләгәч, кәгазьләре арасыннан өчебезгә багыш­лап язган өч дәфтәр таптык. Дәфтәр тулы догалар! “Мин үлгәч, сагынсагыз шушы дога­ларны укыгыз, — дип язган әни, — еламагыз, һәркемнең үләсе бар. Ходай Тәгалә иманнан аермасын”. Кабергә кереп яткач та, һаман безне уйлаган, безне юатырга теләгән әни.
Мин кияүгә күрше авылга чыктым. Әниемнең туган көнендә һәр елны үзебезгә, Кече Кайбычка барам. Кабер өстендәге чәчәк таҗларында безнең күз яше кебек чык тамчылары ялтырый. Ә яфраклар исә әкрен генә искән җилдә әниемнең өзелеп калган җыр­ларын көйлиләр төсле. Мин күңелемнән кабат иң якын ке­шемә эндәшәм:

Тыныч йокла, әнием минем,
Нурлы булсын каберең.
Йөрәгемнең уртасында
Син булырсың, бәгърем.

Фәридә РӘХМӘТУЛЛИНА.

Татар хатын-кызлары өчен кызыклы язмаларны Сөембикә Telegram-каналында укыгыз


Ошый
Поделиться:
Комментарийлар (0)
Cимвол калды:
Хәзер укыйлар
  • Бозым Сихерчеләр, имчеләрне никтер картаеп-бирчәеп беткән карчыклар кыяфәтендә генә күзаллый иде моңарчы Галия. Аларның яшәгән йорты да каядыр бер читтә, аулакта булырга тиеш иде кебек. Ул йорт үзе үк күңелдә шик уятырга, шом кертергә тиеш...  Ачык йөзле, ак яулыклы апа каршы алды аларны.
    7620
    1
    98
  • 8323
    2
    55
  • Ялгыш очрашу Инде ничә ел үткән, әмма аны күргән саен, атлап барган җирдән адымнарын әкренәйтә, йөзенә иңгән гаепле елмаюын махсус җыерылган кашлары астына яшерергә тели. Оныта алмый бугай шул...
    9365
    1
    52
Реклама
Соңгы комментарийлар
  • 28 сентябрь 2020 - 05:31
    Без имени
    Дэвамы ачылмый.
    «Китмә!»
  • 28 сентябрь 2020 - 05:49
    Без имени
    Бик тә авыр тормышта яшисез.Мин үзем дә шундыйрак хәлдә яшим. Чит гаиләдә баласы гына юк, дип беләм... Ә бәлки бардыр ... Чөнки беркайчан да, акча алып кайтып бирмәде. Иртә таңнан чыгып китә , төнлә генә кайтып, артын куеп ята... Ник яшәдем микән? Башта әнине утка саласы килмәде. Балалар кечкенә иде. Шулай, мин дә көне-төне еладым, яшиселәр килми иде... Һаман шулай этле-мәчеле яшәп ятабыз.... Төзәлә торган яра түгел... Бик үкенәм, яшьтән аерылышмаганга....
    Гаилә җимерүче
  • 28 сентябрь 2020 - 07:59
    Без имени
    Нинди мэхэббэткэ ышаныч югалган монда? Ул булмаган. Гомер буе йоргэн ир, белмэмешкэ салынган хатын.
    Гаилә җимерүче
  • 28 сентябрь 2020 - 08:29
    Без имени
    Бу очракта, хатын кызга тормыш иту авыр булган, укенеч шуннан гына кебек. Хыянэт бит ул, бер булган икэн, гел кабатланып торачак. Андый очракта изелеп яшэудэн мэгьнэ юк. Ышаныч беткэч тэ яшэу бик авыр, ике арада шул маржа тора кебек. Ирнен эйткэн бер сузенэ дэ ышанып булмый. Димэк аралашудан мэгьнэ юк.
    «Иреңне берәүгә дә бирмә!»
  • 28 сентябрь 2020 - 08:29
    Без имени
    Гаилэгез таркалмаган очракта да, жае килгэн саен искэртеп, эйтеп торачак, лишние переживаниялэр сина кирэкме, уз башына, э ирдэ сина эйтелмэгэн ничэ секрет, уйлар кара эле?
    Аналыгыңны алганнарын иреңә әйтергәме, юкмы?
Реклама
Татарстан журналистикасы тарихы – фотоларда
Бу – безнең уртак тарихыбыз
Журналыбыз архивыннан
«Объективта – әни»
Кешелек хакында фәлсәфи уйланулар, робот София һәм ипи
Балачак – уйнар чак...