Әниемнең «бәхет аш»ларын сагынам

Безнең әни бик матур кеше иде. Моннан 14 ел элек, 55 яшендә, бер авырып карамаган килеш, гомерендә больницага ятып карамаган килеш, йокларга яткан җиреннән китеп барды. Тробм, диделәр. Гел көтмәгәндә булды.

Әнием Гөлсинә исемле иде. Лениногорский районының Тукмак дип аталган кечкенә генә бер авылыннан. Җир җимертеп яши торган хатын иде. Андый да сабыр, шат күңелле, җор телле кешене бүтән белмим мин.

Кечкенә вакытта ашлар яратмаганбыздыр инде, әни безне бик матур итеп, хәйләләп ашату җаен белә иде. Үзе токмач кисеп пешергән ашын тәлинкәләргә бүлеп, уртасына каты итеп пешкән йомырканың яртысын куя, яшел үлән турый, катык сала. Аннан: «Кызым, бу – бәхет ашы! Менә монысы – туфрагы, монысы – үләннәре, бу – кояш, ә менә монысы (катыгы) – болыты», – дип, безгә бер тәлинкә ашны ашатып бетерә.

Кышның яртысыннан баздагы бериш кишерләр, чөгендерләр үсәргә кузгала башлый. Әни аларның башларын кисеп, тәрәзә төбендәге савытларга утырта. Үзе шуларның үсүләренә куанып, сөйләшеп йөри: «Үсәсезме? Үсегез, үс!»

Әни юк кына әйберләрне дә ямьле итеп күрә белә иде шул.

Иртән мине йокыдан: «Кызым, безнең бәби туган бит», – дип уятуын хәтерлим. Аннары мине кофтага гына төрә дә, күтәреп, абзарга алып чыгып китә. Анда йә сарык бәрәнләгән була, йә сыер бозаулаган... Авыздан пар чыга, абзарда яңа туган бәрән йөгереп йөри... «Әй кызым, бу тормыш була инде. Син әнә йоклап яткансың, ә монда яңа бәби туган. Болай ярамый. Әйдә, торыйк, мондый матурлыкны өйдә тотарга ярамас (мине шулай дип үсендерүе), дөньяларны бизәп кайтыйк, – дип, киендереп, мине бакчага алып китә. – Күрсеннәр минем кызымның нинди матур икәнен!» Әни әнә шулай җайлый, көйли. Гомер буе шулай һәммәбезне көйләп яшәде ул.

Ә эшкә ничек оста иде! Бәйли, тегә, чигә, бик тәмле пешерә – эшләмәгән бер генә эше дә юк. Хәзер уйлыйм да, авылның тоткасы кебек бер хатын булган дип күз алдына китерәм аны. Безнең өйдән кеше өзелмәс иде. «Гөлсинә апа! Ипи башы бир әле!» «Гөлсинә апа-а-ау! Оеткылыгың юкмы?» «Гөлсинә-ә-ү! Син теге пирогны ничек пешерәм дидең әле?»

Әнинең кайчан да булса дөньяда булмасын күз алдыма да китерә алмый идем мин. «Әниегез китеп барды бит», – дип, әти шалтыратып әйткәч, барыбыз да кайттык. Бер апа өйрәтеп тора, әнине без – кызлары юабыз. Шунда чиста сөлге кирәк булды да, йөгереп алгы якка чыктым. Анда әбиләр җыелышып утырганнар. Шул чагында: «Әни, безнең сөлгеләр кайда?» – дип кычкырып җибәрүдән үземне чак тыеп калдым. Әнинең юклыгын, бүтән беркайчан да, мәңге-мәңге булмасын беренче тапкыр мин шунда тойдым.

Әнинең кадерен белергә кирәк, диләр. Бу гел әйтелә торган сүз. Әмма әниләрнең кадерен үзең әни булып, олыгая башлагач кына чын-чынлап аңлыйсың икән. Мин моны улыма да аңлатам: «Бергә булган һәр көннең, һәр мизгелнең кадерен бел. Дусларың булыр, Алла боерса, гаиләң булыр, әмма аларның берсе дә сине әниең кебек ярата алмас, – дим. – Мин сине соңгы сулышыма кадәр, нинди генә хәлдә булсаң да яратачакмын».

 

Татар хатын-кызлары өчен кызыклы язмаларны Сөембикә Telegram-каналында укыгыз


Ошый
Поделиться:
Комментарийлар (0)
Cимвол калды:
Хәзер укыйлар
  • Оясында ни күрсә... Оясында ни күрсә ...Очканында шул булыр. Халкыбызның буыннан-буынга күчеп килгән әлеге мәкале бүген дә үзенең актуальлеген югалтмый. Ә очар өчен һәр кешегә ныклы канатлар, кайтырын сагынып көтә торган нигез кирәк. Бала өчен ул башта ата-ана йорты булса, үсә төшеп насыйбын очраткач, үз өенә әверелә. Бүгенге геройларыбыз Земфира һәм Рамил Әхмәтшиннарның йорты да хәзер туганнарны гына түгел, балаларны, оныкларны бергә туплый торган җылы учак булып тора.
    2514
    28
    243
  • Үгиләр... Илзирә бүген әбисенә төшеп китте. Әнисенә үпкәләде. Үз әтисе үлеп, икенче иргә кияүгә чыкканнан соң әнисе ике арада өзгәләнә: бер яктан балалары, икенче яктан яңа ире. Ир – ир инде ул. Ничек Илзирәгә ышанмый әнисе?! Ана кеше иренә түгел, кызына ышансын өчен нәрсә эшләргә кирәк бу Хариска? Башка чыдар хәле калмады бугай кызның...
    6432
    2
    94
Реклама
Соңгы комментарийлар
  • 25 октябрь 2021 - 14:20
    Без имени
    фикерлэргэ килгэндэ торлечэ уйларга момкин, эгэрдэ бала эйбэтлэп эйткэннедэ, юмалап эйткэннедэ тынламаса, нишлэргэ сон ул энигэ, улда бит врачка барган саен эшеннэн сорап китэ, балаларда хэзер бик астыртын дип эйтимме, аларча гына булсын,
    Ташка каткан ана йөрәге
  • 25 октябрь 2021 - 15:51
    Без имени
    Таныш ситуация
    Гөлчәчәкнең яңа тормышы
  • 24 октябрь 2021 - 15:57
    Без имени
    Кызганыч хатын!Хатынлы,балалы ирне көтеп узган гомере кызганыч... Бәхетсез хатын,беркатлы...Әгәр ул ир үлеп китсә,хәтирәләр белән генә яшисе кала инде!!
    Көтеп яшәү
  • 24 октябрь 2021 - 17:04
    Без имени
    Бик. кызганыч. елый. елый. укыдым. язмыш. диген
    «Яратудан туган бала түгел мин...»
  • 24 октябрь 2021 - 15:26
    Без имени
    ""Тормыш иптәше сайлаганда хисләргә бирелеп,акылынызны җуймагыз.Сезне яратып,хөрмәт итеп яшәрдәй пар сайларга тырышыгыз''.. Исенә төшкән бу баланың-әниеңне тыңларга кирәк иде, балакаем!
    Иремнән уңмадым 
Реклама
«Азат хатын» күргәзмәсе – Кабан күле буенда
«Сөембикә»нең яңа саны һәм... балчык
Әлфия Миңнуллина: «Әни Казанга яланаяклы кыз булып килгән иде, яланаяк мәңгелеккә китеп бара...»
Фарфор буенча рәссам Римма Газалиеваның шәхси күргәзмәсе
Укучыга таба яңа адым: «Сөембикә»нең февраль санын тәкъдим иттек 
Венера Ганиеваның ире, тавыш режиссеры Камил Фәйзрахмановны соңгы юлга озату
Беренче дулкын. Өмет, курку, хисләр
Татарстан журналистикасы тарихы – фотоларда
Бу – безнең уртак тарихыбыз
Журналыбыз архивыннан