Гомерем усал кайнана, исерек ир белән үтте 7

(Дәвамы. 

Башы: http://syuyumbike.ru/news/otkrovenie/iserek-ir-usal-kaynana-beln-gomerem-uzdy

http://syuyumbike.ru/news/otkrovenie/iserek-ir-usal-kaynana-beln-gomerem-uzdy-2

 

http://syuyumbike.ru/news/otkrovenie/iserek-ir-usal-kaynana-beln-gomerem-uzdy-3

 http://syuyumbike.ru/news/otkrovenie/gomerem-usal-kaynana-iserek-ir-beln-tte-4

http://syuyumbike.ru/news/otkrovenie/gomerem-usal-kaynana-iserek-ir-beln-tte-5

http://syuyumbike.ru/news/otkrovenie/gomerem-usal-kaynana-iserek-ir-beln-tte-6)


 

 

Туасы сабый дөньяга барыбер туа, дип юкка гына әйтмәгәннәрдер.

Хәзер узган гомеремне уйлыйм да, җүләрлегемә исем-акылым китеп утырам. Үзең сау-сәламәт, әти-әниең исән-имин килеш, ничек инде карыныңда яткан балаңнан баш тартырга була? Алдын-артын уйларга артык яшь идем шул. Кайнаналарымның мине санга сукмавы, иремнең адым саен кимсетеп, начар сүзләр әйтеп торуы миемне томалаган булгандыр. Мин үземне яратып-назланып яшәүче ир хатыны итеп түгел, бер бичара кол хәлендә тоя башлаганмын.

Аллаhы Тәгалә – күрүче, ишетүче. Җан газапларымны күреп, төш аркылы миңа фәрештәләр аша хәбәрен җиткерде. 

Көянтә белән чишмәдән су ташыган төнне төш күрдем: болында чәчәкләр җыеп йөрим икән. Якын-тирәм ямь-яшел, чәчәкләрнең ниндие генә юк: агы да, кызылы да, зәп-зәңгәрләре дә... Колачлап җыям икән чәчәкләрне, авырлыкларыннан кулым талды. Шул арада картина үзгәрде – басу юлыннан барам, кулымда кечкенә бала. Үземнеке дә кебек, түгел дә... Якын-тирәдә беркем юк. Күтәреп барган бала шуның хәтле авыр икән, аның авырлыгыннан аякларым тала, атлап баруы авырлаша. Мин сабыйны юл читенә утырттым да, юлымны ялгыз дәвам итәргә уйладым. Арыш арасына кереп сабыйны яткырдым да, юлымны дәвам иттем, имеш. Бала елаган тавыш ишетелә. Артыма борылып карарга куркып, колагымны ике учым белән каплыйм. Шулчак каршыма таякка таянган, бөкрәйгән, кечкенә буйлы, ак сакаллы бабай килеп чыкты. Аны күреп, барган җирдән туктап, тораташ кебек катып калдым. Авызымны ачам – сүз чыкмый, аяк-кулым да хәрәкәтләнми. Бабай яныма килде дә, таягын «дөрс» итеп җиргә кадады, үзе ачулы итеп күземә туп-туры карап: «Кызым, кая ашыгасың, нигә балаңны ташламакчы буласың? Беркем күрмәс дип уйладыңмы? Ташлама балаңны, ул бит Синеке – Аллаһы Тәгалә бүләге. Улыңны калдырсаң, гомерең буе үкенеп яшәрсең, зур ялгышлык эшләрсең. Калдырмасаң, картайган көнеңдә шушы баладан кадер-хөрмәт күрерсең», – диде дә юкка чыкты. 

Күргән төштән шабыр тиргә батып, елый-елый уянып киттем. Иңсәләрем дер-дер калтырый. Күпме генә боргаланып ятсам да, күземә йокы кермәде инде. Өйдә тынлык, барысы да йоклый, тәрәз челтәре аша тулган ай күренә. Мин кечкенә чакта әбием сөйләгән Зөһрә кыз турындагы әкиятне исемә төшердем. Борын-борын заманда бер авылда Зөһрә исемле кыз яшәгән. Ул бик чибәр булган, кап-кара чәчләре озын булып тубыкка кадәр үскән. Кыз аларны ике толымга үреп, чулпылар тагып йөргән. Зөһрә узып киткәндә, чулпылар чыңы тирә-якка ишетелеп кала торган булган. Көннәрдән бер көнне гаиләгә зур кайгы килә: кызның әнисе кисәк кенә авырып китә дә, якты дөнья белән хушлаша. Зөһрәнең атасы озак кайгырып йөрми, хатынының кырыгы узуга, өйгә яшь, чибәр хатын алып кайта. Үги ана Зөһрәне яратмый, кызның уңганлыгыннан, матурлыгыннан көнләшә, җае чыккан саен ачуланып, мыскыл итеп тора. Эшләрнең дә гел авырларын куша: никадәр тырышып башкармасын, кызны мактамый, ачуы арта гына бара. Ахыр чиктә мәкер кора: төпсез кисмәккә чишмәдән су ташырга боера. Чиләк-көянтәләрен иңенә асып, Зөһрә көне буе чишмәдән су ташый, ләкин ничек кенә тырышмасын, кисмәк тулмый. Көн узып, төн җитә. Җир йөзенә караңгылык иңә. Ләкин үги ана кисмәкне су белән тутырмыйча өйгә кермәскә куша, ишекне эчтән бикләп куя. Кыз елый-елый су ташый. Кара болытлар арасыннан күк йөзенә тулган ай ялтырап чыга, ул су юлын яктырта. Менә таң атар вакыт та җитә, ләкин төпсез кисмәктә генә су күтәрелми. Үги анасының мәкерен аңлаган кыз, тулган айга карап үксеп-үксеп елый, айга ялвара: «Караңгы төнне яктыртучы, адашкан юлчыларга юл күрсәтүче, тулган аем! Мин әниемне югалткан ятимә кыз. Үги ананың җәбер-золымына түзәргә чарам калмады, зинһар, мине үз яныңа ал», – ди. Тулган ай ятим кызның ялварган җан авазын ишетә. Бер мизгелдә күктә меңәрләгән йолдыз атыла башлый, айдан җиргә нурдан эшләнгән алтын баскыч төшә. Зөһрә кыз көянтә-чиләген иңенә аса да, баскычтан айга менеп китә...

Бу әкият күңелемдә балачактан бик тирән уелып калган, ахрысы, әле хәзер дә җәйге йолдызлы төннәрдә урамга чыгып айны күзәтергә яратам: Зөһрә кызны эзлим. Айда көянтә-чиләкле гәүдәне чалымлаган кебек булам... Балачакта әбине җитәкләп төнге урамга айны күзәтергә алып чыга идек. Әби тулган айны күргәч: «Ай күрдем аман белән, авызым тулы иман белән. Бу айларда үләр булсам, ярлыкагыл иман белән», – дип кабатлый иде. Элеккеге заман кешеләре ни өчен шушы сүзләрне кабатлаган икән? Бу сорау минем өчен җавапсыз кала...

Сез дә көзге аяз төннәрдә төнге күкне күзәтегез әле. Яхшылап карасагыз, фантазияне җиксәгез, чиләк-көянтәләрен аскан Зөһрә кызны күрми калмассыз...

Икенче көнне иртәнге уннарда йортыбыз янына йөк машинасы килеп туктады. Мин тәрәзгә капландым. Һәм... үз күзләремә үзем ышанмадым: машинадан ирем килеп чыкты, җил-җил атлап без яшәгән йорт капкасына юнәлде. Рәфисне күргәч, йөрәгем чабыш аты шикелле сикерә башлады, әллә куркудан, әллә каушаудан башым әйләнеп китте. Көзге каршына ташландым, чәчләремне тәртипкә китерергә тотындым. Ирем каршында алама килеш күренәсем килмәде... 

Әни Рәфисне бик җылы каршы алды. Чәй эчәргә кыстады. Иремнең дулкынланганы сизелеп тора: ул башындагы кепкасын ике кулына кысып тоткан, үзе сүзне нәрсәдән башларга белми мыгырдана. Әни тәмле конфетларны өстәлгә куйды. Кадерле кунаклары өчен тоткан hинд чәе тартмасын ачты. Башка вакытта сүз өчен кесәгә кермәгән Рәфисне алыштырып куйганнармыни: кая киткән әтәчлеге? Әни Рәфистән кода-кодагыйларының хәлен сорашты. Ирем бу сорауларга «яхшы» дип әйтүдән кала башка җавап кайтармады. Мин дә башымны аска иеп, дәшмичә утырдым. Рәфис бер чынаяк чәйне тирләп-пешеп эчеп бетерде дә торып басты. Күз карашы белән әле түшәмгә, әле идәнгә карап торды һәм бар батырлыгын җыеп карлыккан тавыш белән әйтеп куйды: «Әби, мин Раушанияне алырга килдем. Озак кунак булды, җиткән», – диде. Әни белән күзгә-күз карашып алдык.

«Сез – ир белән хатын, беренче булып үзегез аңлашырсыз», – диде әни. – Ләкин кызымны башка авыр сүз белән рәнҗетерлек булсаң, риза-бәхиллегем юк. Кешедән мыскыллатырга дип кыз үстермәдек!»

Мин читтән карап әнине танымадым. Басынкы, сабыр хатыннан чәчрәп торган усал кешегә әверелгән иде ул. Күңелендә җыелып килгәннәрне сипте генә. Кайнаның явызлыгын да исенә төшерде. Рәфиснең нинди сүзләр әйткәннәрен, мине ничек итеп мыскыл иткәннәрен сөйләп бирде.

Рәфис башын аска игән килеш әнине тыңлап торды, авыз өченнән бары ике-өч сүз әйтте: «Гафу ит, Раушания...»

Белмим, әллә ялгышым, әллә язмышым – мин ул көнне йөк машинасына утырып, кабаттан ирем яшәгән йортка кайтып киттем. Әни минем арттан кызыл чәчәкле яулыгының очы белән яшьләрен сөртеп калды.

Мин ни өчен ирем белән киттем? Нинди генә кадерсез икәнемне тойсам да, баламны тулы гаиләдә тудырасым килде. Йөрәгем белән тойдым: Рәфис үзгәрмәячәк. Гомер буе аның эчкәненә, тавыш чыгаруларына түзеп яшәргә туры киләчәк. Халыкта да бит әйтем бар: «Горбунны кабер генә төзәтә ала», диләр.

Кайнанам, кайнатам мине, әлбәттә, ак розалар тотып каршы алмады. Бер атналап сөйләшми йөрдек. Иртүк торам, сыер савып керәм, сөтләрне урнаштырам, гадәтләнгән эшләрне башкарам.

Балага узуымны белгәч, Рәфиснең кәефе күтәрелде. Авыр күтәрмәскә, үз-үземне сакларга кушты. Эштән кайтып керүгә, мазутлы кулларын да юып тормыйча минем янга килеп, халат өстеннән беленә башлаган корсагымны сыйпап куя: «Улым, сәлам!» – дип эндәшә. «Нигә аны малай булыр дисең, бәлки, кыз туар?» – дигән идем, күзләрен акайтып шундый ямьсез итеп карады, ник әйткәнемә үкендем. 

(Дәвамы: http://syuyumbike.ru/news/otkrovenie/gomerem-usal-kaynana-iserek-ir-beln-tte-8)

Татар хатын-кызлары өчен кызыклы язмаларны Сөембикә Telegram-каналында укыгыз


Ошый
Поделиться:
Комментарийлар (1)
Cимвол калды:
  • 3 сентябрь 2022 - 11:33
    Без имени
    Искиткеч эсэр дулкынланып укыйбыз нэрсэлэр тагы булыр дип кэтэбез Фэгыйлэ тиз тот кэттермэ безне рэхмэт сезгэ язучыларга дэнья ,тормыш нэрсэлэр генэ юк бу дэньяларда ходаем
Хәзер укыйлар
  • «Мин синең иреңне бәхетле итәм...» Тормышның яңа борылышында үзебезне нәрсә көткәнен без беркайчан белмибез. Уйламаган җирдән аякка уралган ниндидер борчулармы, әллә бөтенләй көтмәгән сөенечләрме? Тормыш борылышлары безне күкләрдән җиргә төшерә ала. Ә кайчак – киресенчә: бәхетсезлегең бәхет юлына бер адым гына булуын аңлата. Чүпрәле районының «Туган як» газетасы баш мөхәррире Резидә Җамалтдинова һәм аның ире Рамилнең очрашу, танышу, кавышу тарихы – шуңа бер мисал. Ачыктан-ачык сөйләшәбез.
    7241
    7
    66
  • «Хатының кайда – син шунда бул, тормышны бергә тартыгыз» «Тәгәри китте йомгагым, күрмәдегезме, агайлар», – ди Гөлчәчәк татар халык әкиятендә. Гомер йомгагын сүтә-сүтә, көннәр, айлар, еллар үтә... Адәм баласы әллә кайда – офыклар артында көтеп торган бәхетне эзләп бара да бара... Үткәнебезне – бар иткән, киләчәгебезгә нигез салган бүгенгебезне сизми дә калабыз. Мин бүгенгем белән бәхетле!
    4485
    0
    43
  • Гомер бер генә килә  Балалары икәү булса да, әниләре янына килергә ашыкмыйлар, эшләре бик тыгыз, ахры. Рафига апа ике учын янәшә куеп гел дога укый, Аллаhы Тәгаләдән җиңел үлем сорап ялвара.  Ул Галиягә үз тормышын сөйләп бирде инде: «Балаларым минем үлемемне телиләр инде. Мин киткәч, алар арасында фатир өчен тавыш-гауга чыгар инде. Карт кеше кемгә кирәк».
    4927
    0
    37
  • Өмет белән алга карап яшәргә әнкәйдән өйрәндем 1981 ел. Булачак кайнанам белән мин Казан тимер юл вокзалында таныштым. Төнге сәгать 11 дә! «Төнлә белән беренче тапкыр кайнанаң белән кайнатаңны күрергә вокзалга төшәчәксең», – дисәләр, һич ышанмас идем.
    2956
    4
    36
  • Үтмә, гомер, заяга! Хатынын һәр баганага көнләвенең урынсыз гына түгел, ә тормышларын җимерүче, бер-берсеннән читләтүче гамәл икәнлеген, кызганыч, Гамил һич кенә дә аңларга теләми...
    9678
    6
    35
Реклама
Соңгы комментарийлар
  • 1 декабрь 2022 - 21:27
    Без имени
    Баланын этисе бардыр бит? Этисе дэ алгаласын бакчадан, уйнатсын, саф хавалар суларга алып чыксын. Ник эни тиеш дип белэсез? Ул узенекен устереп, кеше иткэн инде, житэр ана. Олы яшьтэ, башны кутэрмичэ, бала карап булмый да эле, арыта да. Узегез тапкансыз, узегез устерегез! Алла сабырлык хэм ярдэмен бирсен. Бала устеру жинел дигэн кеше юк эле, аны бит уйнатып, ашату, юындыру гына тугел, тэрбия бирергэ дэ кирэк.
    Әни шәхси тормышын төзи, мин җәфаланам
  • 1 декабрь 2022 - 21:15
    Без имени
    Белмим, мин дэ баланы берузем тарбиялим, эни эти икенче шэхэрдэ торалар, Бер булышучым да юк, куршедэн башка, элдэ Аллага шокер ул бар, баланы иртэн торып мэктэпкэ озата (1класс), мин эшкэ БИК иртэ китэм, дэрес беткэч подъездда каршы алып квартирага кертеп, ашарга жылытып бирэ. Свидание га йорергэ уемда да юк, даже не представляю как это. Куршемэ озын гомер сэлэмэтлек телим, элдэ ул бар. Бала усэ ул, Гомер буе бэлэкэй булмый, Шуна элеге вакытта баланы карау минем очен важнее всяких свиданий и личной жизни.
    Әни шәхси тормышын төзи, мин җәфаланам
  • 1 декабрь 2022 - 16:39
    Без имени
    Баштан утте, килмэгэн туганы калды микэн, торыргада. Йэ эйтмичэ килеп керэлэр иде. Аннары зарланганнарын ишеттемдэ. Берегезнедэ чакырып китермэдем, уземнен сезгэ барып торганым юк дидем. Мэжбури тотмыйм узегез килэсез дидем. Тоже бер булмэле иде. Хэзер килэсэлэрдэ китэлэр. Эле аларча булырга тиеш. Булмый гына торсын эле.
    Иремнең туганнары...
  • 1 декабрь 2022 - 10:43
    Без имени
    Котлыйбыз! Яшьлэр безнен килэчэгебез
    «Яңа йолдыз»да яңа җиңүче!
  • 1 декабрь 2022 - 09:35
    Без имени
    Бик кызыклы ,эчтелекле язма.
    Тау артында таулар бар
Реклама
«Татар мамык шәле» бренды нәрсә ул?
«Татар гаиләсе / үрнәк алыгыз»
«Азат хатын» күргәзмәсе – Кабан күле буенда
«Сөембикә»нең яңа саны һәм... балчык
Әлфия Миңнуллина: «Әни Казанга яланаяклы кыз булып килгән иде, яланаяк мәңгелеккә китеп бара...»
Фарфор буенча рәссам Римма Газалиеваның шәхси күргәзмәсе
Укучыга таба яңа адым: «Сөембикә»нең февраль санын тәкъдим иттек 
Венера Ганиеваның ире, тавыш режиссеры Камил Фәйзрахмановны соңгы юлга озату
Беренче дулкын. Өмет, курку, хисләр
Татарстан журналистикасы тарихы – фотоларда