Бәхетле булырга һәркемнең хакы бар

Матурлап бизәлгән туй машиналарының кычкырта-кычкырта узып баруларына юлыктым исә, күңелдә моңсу хатирәләр кузгала. Шактый еллар элек мин дә нәкъ шушы парлар кебек якты хыяллар дулкынында гаилә корган идем. Ләкин мәхәббәттән акыл тоныкланган ул көннәрдә якты хыялларымның “кара көн”гә әвереләчәге уема да килмәде.
Булачак хатыным белән Казандагы югары уку йортларының берсендә белем алганда танышкан идем. Авылдан яңа килгән самими, юаш чак. Әти-әни ярдәм итеп тора, кайгы-хәсрәт юк: укыйсы да укыйсы инде... Өченче курска күчкәч, күзләреннән очкыннар сирпеп торучы, үтә дә чая, һинд кино йолдызлары сыман чибәр Сәриягә гашыйк булдым. Бу мәхәббәт мәктәп елларында яратышып йөргән авылдашым (иң мөһиме, тыйнак!) Гөлфияне дә оныттырды.
Хәзер ул вакытта үземнең никадәр беркатлы һәм ышанучан булганыма шаккатам! Дөресен генә әйткәндә, Сәрия миңа үзен-үзе “бүләк итте”, беренче төнебездә үк тәнен тиз бирүеннән һәм җенси мөнәсәбәткә атлыгып торуыннан, тагын кайбер нәрсәләрдән шикләнергә тиеш идем...
Озакламый безнең “шаярулар” Сәриянең авырга узуына китерде. Ул авырын төшертү ягын карый башлаган иде инде. Аңа карата яратуым ихлас булганлыктан һәм беренче көмәнне төшертүнең киләчәктә бала таба алмауга китерү ихтималын да күздә тотып, бу ниятенә каршы төштем.
Авылга кайтып, әти-әни янында өйләнүем турында сүз кузгаттым. Әлеге хәбәр, әлбәттә, Гөлфиягә дә ишетелгән. Ул шәһәргә килеп, елый-елый ялварды. Яңгырлы җәйге төн иде; күз яшьләренең яңгыр тамчылары белән кушылып, битләре буйлап агуы әле дә күз алдымда. Укып бетергәч, үзенә өйләнер дип ышанып көткән Гөлфиянең дә рәнҗеше төшкәндер миңа, бәлки...
Язмышым Сәрия белән үрелә барды. Туй көне билгеләнгәч, “Сәрия кыз түгел. Училищеда укыганда ук ир-атлар белән төн кунып йөргән, хәзер дә тулай торакта теләсә кем белән...” — дигән хатлар алдым. Көнләшүләредер дип, игътибар бирмәдем... Туйга кунакка кайткан кызлар арасыннан: “Сәрия тәртипсез, бозык...” — дип, әнигә җиткерүчеләр дә булган. “Ялгышасың, улым”, — дип, мине туктатырга тырышып карады әни... Тыңламадым...
Соңыннан әти белән әни уңмаган гаиләм өчен үземнән битәр хәсрәт кичерделәр.
Без район үзәкләренең берсенә яшәргә-эшләргә кайттык; кызыбыз туды, торырга урын юк. Хатынымның ялган, икейөзле тормышы балабызны балалар бакчасына йөртергә керешкәч үк башланган. Күзәбәлләй колхоз рәисләре, оешма җитәкчеләре, инде бер дә юкта милиционер егетләр, шоферлар белән типтерепме типтергән. Әрләүләремнән, хәтта ки кыйнауларымнан да “иман”га кайтудан узган иде инде ул. Район үзәгендә яшәгәндә үк төннәрен дә өйгә кайтмый башлады хатыным.
Әти-әнием: “Аерыл бу азгын хатыннан”, — дип, әледән-әле үгетләделәр.
Ләкин мин: “Бала кечкенә, яман шеш белән авыручы әтисенең кәефе тагын да начарланыр”, — дип, сабыр итә килдем.
Көннәрдән бер көнне Сәрия бертуган апалары яшәгән шәһәргә күченеп китү турында сүз кузгатты. Туганнары янәшәсендә, бәлки, тормышыбыз кешечә булыр, дип ризалаштым. Киресенчә, Сәрия инде атналар буе өйгә кайтмый башлады. Кер, идән юу, ашарга пешерү минем вазифама әйләнде.
Ачуымны, күңел газапларын аракы белән басарга теләдем. Бу исә хатыныма акланыр өчен яхшы сәбәп булды. Имеш, “алкоголик” белән яшәгәнгә рәхмәт әйтсеннәр. Әнисе, бертуган апалары Сәрияне гел яклап чыктылар. Кызын ныклап акылга утыртырга әтисе мәрхүм иде инде.
Тора-бара кызым да үсә төшеп, әнисе сүзенә күчә башлагач, киләчәккә өметемне тәмам өздем... һәм... фатирны да, җиһазларны да калдырып, гаиләмнән киттем.
Аерылып озак яшәмәдем, әти-әни һәм туган тиешле апалар миңа күрше авыл кызы Әнисәне димләделәр. Ул икенче бер шәһәрдә яши, үз фатиры да бар икән. Күрештек, сөйләштек... Әнисә минем белән тормышын бәйләргә ризалашты.
Бергә яши башлауның алдагы айларында ике кулымны селтәп килеп кергән, өстәвенә, элеккеге ачуларны оныта алмыйча, исереп тә кайткалавыма ничек түзгәндер?!
Әнисәләрнең гаиләләрендәге ихласлык, дус-тату мөгамәлә, максатчан тормыш, шулай ук Әнисәнең өйдә елмаеп каршы алуы, тәмле ризыклар пешерергә өлгерүе, өс-киемемне пөхтә тотуы мине миңгерәү халәттән айнытып, дөньяга кабаттан туган кебек итте. Аның янына исереп кайту, хыянәт юлында йөрү гөнаһ булыр иде. Балабыз — улыбыз туу безнең йөрәкләрне, тормышыбыз юлын ныклап торып бергә кушты. Чын гаиләдәге кебек Шатлыкларыбыз да, борчу-мәшәкатьләребез дә уртак.
Элеккеге гаиләмдәге тормыш миңа хәзер куркыныч төш сыман тоела. Ул караңгылыктан фәкать, йолдыз балкышыдай, кызымның сурәте генә күренә. Әлбәттә, кызым зур инде хәзер, гаепнең миндә булмаганлыгына төшенгән. “Әти” дип, яныма килеп китүләре җанга ниндидер тынычлык өсти...
Ялгышулар аша барып, мин чын-чынлап бәхетемә юлыктым. Кадерен белеп кенә, Ходайга шөкрана кылып яшим...
Гомер юллары шулкадәр тиз уза... Тормыш арбагызга түбән җанлы бәндәләрнең гел кайгы-хәсрәт тутырып баруына ирек куймагыз. Бәхетле булырга һәркемнең хакы бар.
Рәдиф 

Татар хатын-кызлары өчен кызыклы язмаларны Сөембикә Telegram-каналында укыгыз


Ошый
Поделиться:
Комментарийлар (0)
Cимвол калды:
Хәзер укыйлар
  • Син минем балам! – Нихәл, улым! – Айдар Фидаилевич ак биләүдәге бәбине күтәреп, битенә үк терәде. Үз гомерендәге иң шатлыклы көне бүген аның! – Рәхмәт сезгә, Ләйлә! Бу бәхетне бүләк иткәнегез өчен. – Ир баланы күтәргән килеш Ләйләгә борылды. Хатын елый иде. Башта яшерен генә тамган күз яшьләре тора-бара тоташ үксүгә әверелде.  – Ай-дар... Фи-даи-левич... ба-ла-ны бир-мим... Бирә... ал-мыйм... – Ләйләнең бу сүзләре иңрәү булып чыкты. 
    9958
    5
    125
  • Бозым Сихерчеләр, имчеләрне никтер картаеп-бирчәеп беткән карчыклар кыяфәтендә генә күзаллый иде моңарчы Галия. Аларның яшәгән йорты да каядыр бер читтә, аулакта булырга тиеш иде кебек. Ул йорт үзе үк күңелдә шик уятырга, шом кертергә тиеш...  Ачык йөзле, ак яулыклы апа каршы алды аларны.
    5792
    1
    77
  • 6925
    2
    49
  • Ялгыш очрашу Инде ничә ел үткән, әмма аны күргән саен, атлап барган җирдән адымнарын әкренәйтә, йөзенә иңгән гаепле елмаюын махсус җыерылган кашлары астына яшерергә тели. Оныта алмый бугай шул...
    8029
    1
    44
Реклама
Соңгы комментарийлар
  • 18 сентябрь 2020 - 10:15
    Без имени
    Бик матур хикэя !!! Укыйсы да бик кунелле булды !!! Эйдэ бергэлэшеп устерсеннэр инде сабыйларын .... Лэйлэ узе дэ югалтуны кичергэн бит !!!Бэхет елмайган димэк .... Бэхетлэре булсын барча балаларнын да .... Кеше бэхет очен туа,бэхетле булсын hэркем ....
    Син минем балам!
  • 18 сентябрь 2020 - 14:00
    Без имени
    Бик яхшы эсэр,бик азлар гына анлый шул язмышнын кисэтуен.Яшь чагымда ирем бн ачуланышкач,сойлэшмим дип уземэ-узем суз биреп,ярты кон сойлэшмэсэм,ике улымнын берсе нык итеп авырый башлый иделэр,температуралар бн.Шуннан сойлэшэ башлыйсын инде,уртак борчу килгэч.Купме сынадым,гел шулай була иде,аннары тэкэбберлегемне читкэ куеп,элэгешсэк тэ,сойлэшмичэ йормэдем,мин хаклы булсам,ярар,Аннан минем Бер жирем жэ кимеми дип,уземне тынычландыра идем.Бер тирэ,аерылыйм микэн эллэ дигэн уйлар да кергэлэде,аннары уйладым,этилэре балаларга минем шикелле ук якын,бигрэк тэ ир балага,этилэреннэн аерып алсам,барыбер мине гаеплэрлэр,алар да бит ир кешелэр,алга таба узем генэ доес тэрбия бирэ алырмынмы дип,барысын уйлап торып калдым.Аллага шокер,хэзер шуна соенеп бетэ алмыйм,инде 45-ел яшибез.Балалар да гаилэле,аларга гел тигезлектэ уз балаларын узлэренэ устерулэрен телим.Балалар бэхете эти-энидэн тора.
    Бала хакы
  • 18 сентябрь 2020 - 14:47
    Без имени
    Шуннан ни булды?
    Яңгыр 
  • 18 сентябрь 2020 - 15:05
    Без имени
    Фото, фото, купме хатирэ саклый. Ойгэ кайткач, экрен генэ фотоальбом алып, карап утырырга яратам. Менэ балачак, менэ усмер чак, менэ мин инде усеп житкэнмен. Бу ваеыт аралыгында ни генэ булмады, ни генэ тормышта алышынмады. Сагынып искэ аласын. Тагын бер кайтыр идем дип эченнэн генэ хыялланасын.
    Фотолар дәвалый? 
  • 17 сентябрь 2020 - 09:00
    Без имени
    БИК шэп кинэшлэр.Истэ калдырырга кирэк эле.
    Әни кешенең өйләнгән улына киңәшләре
Реклама
Татарстан журналистикасы тарихы – фотоларда
Бу – безнең уртак тарихыбыз
Журналыбыз архивыннан
«Объективта – әни»
Кешелек хакында фәлсәфи уйланулар, робот София һәм ипи
Балачак – уйнар чак...