Хатыныңа беркайчан да хыянәт итмәячәгеңне аңлап кайтып киттем. Тик миңа хәзер нишләргә?..

Мин 11 нче класста укыганда син мине беренче тапкыр озата кайттың. Оша­туың турында әйттең, дус­лыгыңны тәкъдим иттең. Һәр кич саен шоколадлар белән сыйлый, кыйммәтле бүләкләр бирә башладың. Берәрсе миңа каршы дәшсә — яклаучым булдың.

Мәктәпне тәмамлагач, Казанга китеп бардым, укырга кердем. Яңа ке­шеләр, яңа мохит! Күзләрем бер-бер артлы чибәр егет­ләрне күзли башлады. Сине бөтенләйгә оныттым. Авыл­га бик сирәк кайта идем. Оч­рашкан вакытта синең бе­лән төксе генә сөйләшәм. Ләкин моңа карап кына син мине яратудан туктамадың.

Дүрт ел вакыт үтеп китте. Син һаман да көттең. Дус кызларым аптырыйлар — мин көләм генә. Имеш, син юаш, пешмәгән, авыл өчен генә яратылган, ә миңа чын ир кирәк, һәм очраттым мин аны. Озын буйлы, чибәр, бай егет белән та­ныштым. Ике дә уйлап тор­мыйча, аңа кияүгә чыктым. Бәхетнең иң биек ноктасын­да тирбәлдем. Ул чакта ке­ше кайгысы юк иде миндә. Син бик рәнҗегәнсең, дип ишеттем.

Тиздән кыз балам, Алинәм туды. Бәхетем тагын да ташыды. Өстем бөтен, тор­мышым хәлле, ирем горур­ланырлык. Нәрсә кирәк та­гы?

Ә бер төнне күз яшьлә­ремә буылып уяндым. Тө­шемдә сине күрдем! “Дө­рес эшләмәдең, Алия, сине мин генә бәхетле итә ала идем! Син хәзер упкын төбендә”, — дип әйтәсең икән. Ә мин бертуктаусыз елыйм, нәрсәдер аңлатмакчы булам, ләкин авыз ачып бер сүз дә дәшә алмыйм.

Шул төннән соң тыныч­лыгым бетте. Гел сине уй­лыйм. Ә беркөнне, ирем эшкә китү белән, авылга шылтыраттым. Казанга күчеп китте ул, диделәр. Тиздән синең өйләнүең ту­рындагы хәбәр дә килеп иреште.
Бала белән өйдә утырып туйган идем, мәктәпкә эшкә урнаштым. Гүзәл исемле яшь кенә бер укытучы белән дуслашып киттек. Казан кы­зы икән, яңа гына кияүгә чыккан. Ирен шундый ярата, гел аның турында гына сөйли. Ул сөенечтән балкый, ә мин үз тормышым турында уйлыйм. Ирек белән без дә начар тормыйбыз, әмма Гүзәл ирен яраткан кебек яратаммы мин аны?

Тик торганнан Гүзәлдән көнләшә башладым. Яңа та­нышымның сөйләве буенча, ире бик күндәм, Гүзәлне хөрмәт итә, бар эштә дә ярдәмчел. Хәтта азык-төлекне дә кибеткә бергә чыгып алалар. Ә минем ирем кайту белән телевизор каршысына утыра. Күп сөйләшми, минем бер эшем белән дә кызыксынмый. Ак­чаны күп эшли.

Тиздән Гүзәл безне үзе­нең туган көненә чакырды. Аның ирен күрер өчен генә бардым аларга. Тик ничек алдан уйламаганмын, ничек сизмәгәнмен! Гүзәлнең сөекле ире, күңелемне яше­рен генә яулап алган серле ир — син, кайчандыр мин игътибар да итмәгән, таш­лап киткән Раил икәнсең бит!

Хатыныңа “ Гүзәлем ”, “бәгърем” дип кенә эндә­шәсең. Ә мин? Мине оныттыңмыни? Шул көннән төнге йокыларым качты. Гел сине генә уйлап яши башладым. Ирем дә, кызым да икенче планга күчте. Юк-бар сәбәп табып, еш кына сезгә киләм. Гүзәлнең “апа­сына” әйләндем. Ул берни дә сизми. Миннән киңәш­ләр сорый, гел кунакка ча­кыра. Аны бала табу йорты­на озаткач, миннән дә бәхетлерәк кеше булдымы икән дөньяда? Ясанып, кие­неп яныңа киттем. Сораулы караш белән каршы алдың. Ә мин, бер сүз дә әйтмичә, муеныңа сарылдым. Син хәрәкәтсез идең. Ә аннан кулларымны иңнәреңнән алдың да китәргә боердың. Өстемә салкын су сиптеләрмени, аптырап кал­дым. Мондый түбәнсетүне көтмәгән идем. Ничек ин­де? Мин бит сине хәзер яратам! Юаш, пешмәгән дип уйлаган бу ир затында горурлык та бармыни әле?

Хатыныңа беркайчан да хыянәт итмәячәгеңне аңлап кайтып киттем. Тик миңа хәзер нишләргә? Әйе, бәһаңне белмәдем. Үзем теләп синнән баш тарттым. Ә хәзер менә җавапсыз ярату белән яратам. Бу хис­нең нинди авыр булуын ин­де аңладым.

Татар хатын-кызлары өчен кызыклы язмаларны Сөембикә Telegram-каналында укыгыз


Ошый
Поделиться:
Комментарийлар (0)
Cимвол калды:
Хәзер укыйлар
  • Син минем балам! – Нихәл, улым! – Айдар Фидаилевич ак биләүдәге бәбине күтәреп, битенә үк терәде. Үз гомерендәге иң шатлыклы көне бүген аның! – Рәхмәт сезгә, Ләйлә! Бу бәхетне бүләк иткәнегез өчен. – Ир баланы күтәргән килеш Ләйләгә борылды. Хатын елый иде. Башта яшерен генә тамган күз яшьләре тора-бара тоташ үксүгә әверелде.  – Ай-дар... Фи-даи-левич... ба-ла-ны бир-мим... Бирә... ал-мыйм... – Ләйләнең бу сүзләре иңрәү булып чыкты. 
    10815
    5
    138
  • Бозым Сихерчеләр, имчеләрне никтер картаеп-бирчәеп беткән карчыклар кыяфәтендә генә күзаллый иде моңарчы Галия. Аларның яшәгән йорты да каядыр бер читтә, аулакта булырга тиеш иде кебек. Ул йорт үзе үк күңелдә шик уятырга, шом кертергә тиеш...  Ачык йөзле, ак яулыклы апа каршы алды аларны.
    6534
    1
    86
  • 7590
    2
    52
  • Ялгыш очрашу Инде ничә ел үткән, әмма аны күргән саен, атлап барган җирдән адымнарын әкренәйтә, йөзенә иңгән гаепле елмаюын махсус җыерылган кашлары астына яшерергә тели. Оныта алмый бугай шул...
    8612
    1
    48
Реклама
Соңгы комментарийлар
  • 23 сентябрь 2020 - 07:53
    Без имени
    Мондый Ир элэксэ бик эйбэт эле,
    ​Мин хуҗабикәне сайлыйм
  • 21 сентябрь 2020 - 21:33
    Без имени
    Нэкь шундый дип куз алдына китергэн идем.Ошыйсын Син мина Золфэт,кеше буларак,ир-ат буларак.Сойлэвеннэн ук эйтмэсэн дэ хатынны да балаларынны да яратуын сизелеп тора.Шундый гаилэлэр кубрэк булсын иде.Молодец!!!
    ​Мин хуҗабикәне сайлыйм
  • 21 сентябрь 2020 - 14:35
    Без имени
    Молодцы, Голнур да, Голназ да, афэрин сезгэ, кызлар! Бик матур килеп чыккан!)
    «Мин – Гөлназ Сәфәрова...»
  • 21 сентябрь 2020 - 22:04
    Без имени
    Акыллы ир,сырлап,матурлап тормый,турыдан,молодец!
    ​Мин хуҗабикәне сайлыйм
  • 21 сентябрь 2020 - 11:27
    Без имени
    Яхшы тәмамланды, ләкин бик кыска язма булды
    Җилбәзәкне өйләндерү
Реклама
Татарстан журналистикасы тарихы – фотоларда
Бу – безнең уртак тарихыбыз
Журналыбыз архивыннан
«Объективта – әни»
Кешелек хакында фәлсәфи уйланулар, робот София һәм ипи
Балачак – уйнар чак...