«Җибәрмим мин сине!..»

– Әхмәт, мин китәм...
– Кая китәсең, җанашым?
– Синнән китәм, Әхмәт...
Әхмәт «көләргәме, еларгамы» дигән кыяфәт белән аңа карап катты. Шаярта дисәң... тапкан сүз! Чынлап әйтергә... соңгы вакытларда бернинди сәбәп чыкканы юк ич! Сәбәп дип, утыз ел гомер эчендә алары да булмый тормады инде үзе, тик ник берсенең башына аерылу турында фикер килеп карасын! 
Булганнары да үтте инде... Берсендә получка алган көнне эшләгән җирендә дус-ишләре белән озаграк утырып җибәргәч, Фәйрүзә аны кара көеп каршы алды. 
 – Мин ир кеше, имею право! – дип җикерде Әхмәт, хатынының беләгеннән кысып тотып. – Миңа андый чырай күрсәтәсе булсаң! – дип, чак селтәнеп җибәрмәде. Фәйрүзә аның кулларыннан ычкынып, ярты төн урамда йөреп керде. Әхмәт эзләп чыкмады, арыган иде, ятты да йоклады. Иртән хатыны өстәл артына песи шикелле генә чыгып утырды.
 – Яклаучыларым юклыгын беләсең, ничек кыерсытсам да ярый дип уйлыйсыңдыр инде...
Ул – ятим үскән кыз, болай да җае килгән саен:
– Син миңа әти урынына да, әни урынына да, Әхмәт, – дип кабатларга ярата. – Ахирәт  дусларым да юк диярлек, үзең беләсең... Бердәнбер кешем син минем тормышымда...
Дөрестән дә шулай бугай. Берәрсе кунакка дәшсә, китә дә, озак тормый, «лешт» итеп кире кайтып җитә бит ул. «Барып җиткән идеңме соң син?» – дип шаярта ире. «Синнән башка нишләп утырыйм инде», – дип кенә җаваплый Фәйрүзә.
Булды инде... Вакытында өлгертмәгән әбәт өчен дә, килгән кунакларга тиешенчә ачык чырай күрсәтмәгән өчен дә хәйран дулап алган вакытлары да булды. Андый чакларда шым гына йөри Фәйрүзә, каршы сүз катмый, шуның белән үтеп китә. Ә берсендә түзмәде, «пыск» итеп елап җибәрде. Хатын-кызның күз яшен бөтенләй күтәрә алмый Әхмәт, җене кузгала. Бу юлы да йодрыкларын хатынының баш очында уйнатып алды:
 – Нәрсә, өстәп җибәргәнне көтәсеңме әллә?! – диде. Юк, сукмады, билгеле, утыз ел эчендә анысына ук барып җиткәне булмады.
Әхмәт үзе типсә тимер өзәрлек ир, Сабантуйларда көрәшеп тә йөрде. Авыру-сырхауның ни икәнен гомер буе белмәде. Шуңа күрә чирлим дигән кешене гомумән аңламады. Яшьрәк вакытта Фәйрүзәнең баш өянәге кузгала торган гадәте бар иде, андый чакларда эштән кайта да, тегесен-монысын тиз-тиз генә карап, башыннан бөркәнеп ята. Әй гарьләнә иде инде Әхмәт: «Чиреңне кочаклап яткач, бетә дип уйлыйсыңмыни аны, бар, һавада йөреп кер!» – дип өйрәтә иде. Соңгы елларда ул чире әллә узды, әллә Фәйрүзә күрсәтмәскә өйрәнде – бернидән дә зарланганы сизелмәде. Күзләре моңсуланып, йөзе уйчанланып киткән көннәре була инде, андый чакта Әхмәт: «Яшьлегең искә төштеме әллә, җанашым?» – дип шаярткан була. Әхмәтнең дә башына яшьрәк чакта  хатынга илтифатсызрак булдым бугай, дигән уйлар ешрак килә башлаган иде үзе. Өлкәнәйгән саен, бер-береңә якыная барасың бугай ул...
Шулай дип уйлап йөри иде бит әле, бүгенгесе нинди сүз булды соң?
  – Китеп... кая барасың? Балалар янынамы?
 – Юк, юк, аларга әйтеп, син дә борчый күрмә! Китәр урыным бар минем!
Әхмәт көчәнеп кенә елмайды. Китәр урынын да әзерләп куйган бу! Әллә китәр кешесенме? Шулайдыр! Ничек бу көнгә кадәр сизми йөрде соң ул аны!
 Аларның бердәнбер уллары, үз гаиләсен корып, икенче шәһәрдә яши. Елына бер-ике генә кайтып күренәләр. Фәйрүзәнең алар белән телефоннан сөйләшкәнен әле иртән генә тыңлап торды Әхмәт. Бар да яхшы, икебез дә исән-сау, тормышыбыз көйле, диде...
Әхмәт авыр гына урыныннан кузгалды, хатыны каршына якын ук килде, беләкләреннән кысып тотып, күзләренә ачуланып карады:
– Беркая да китмисең! 
Фәйрүзә тын гына урынында басып торды, кулларын ычкындырырга талпынмады:
– Син мине тотма инде, Әхмәт. Гомер буе сүзеңнән чыкмадым, хет бер генә тапкыр үземчә эшлим инде, яме! Яши алмыйм мин синең белән алга таба!
Ул бу сүзләрне шундый йомшак, үз итеп, шул ук вакытта ныгытып, кире алмаслык итеп әйтте, ир, үзе дә аңышмыйча, кулларын ычкындырды.
Юл төенчеген Фәйрүзә алдан ук әзерләп куйган булган, Әхмәтнең башыннан саташулы уй гына йөгереп узды: «Утыз ел яшәп, йорттан бер төенчек белән генә чыгып китәмени бу?..»
Ул аны озатырга чыкмады, артыннан ишекне генә бикләп калды – хатыны ачкычларын да өстәл өстенә куеп калдырган иде. Күңеле бәргәләнеп, идән уртасында озак басып торды. Аннары өйдә җан иясе бар кебек булсын диптер, телевизорны кабызды. Ярым шәрә киенгән кыз чиный-чиный җырлый, дөресрәге, кычкыра: «Ах, дөнья нинди мату-у-р!» Әхмәт, җенләнеп, икенче каналга күчте, анда бер чибәркәй соңгы хәбәрләрне укый, елмая-елмая, азык-төлеккә бәя күтәрелүе, нинди юл фаҗигаләре булуы турында сөйли... Елмаерга түгел, еларга кирәк бит сиңа, исәр!
Аннан соңгы көннәрне ничек яшәгәнен томанлы гына хәтерли Әхмәт. Эш сәгате беткәч тә өенә кайтырга ашыкмыйча шунда утырып кала башлады. «Дус-ишләре» дә арта барды, әле берсе, әле икенчесе «хәлен белергә» керә, шулар белән утырып, ярты төндә генә өенә кайтып ава торган булды. Фәйрүзәнең кая киткәне белән кызыксынмады, хәер, сорашыр кешесе дә юк иде бит!
Бер көнне күрше йортта яшәүче өлкәнрәк яшьтәге хатын Әхмәтнең юлына аркылы төште. Ул аның исемен дә белми, бер-берсе белән ияк кагып кына исәнләшеп китә торганнар иде. Ни йомышы төшкән соң әле моның?
 – Син Фәйрүзәнең ире бит, энем, әйеме?
Әхмәт аңа шикләнеп карады:
 – Соң?
 – Мин аның белән бер палатада яттым. Шуннан кайтып киләм. Сиңа әйтмәскә кушкан иде дә... Әйтим әле.
Әхмәт сабырсызланып аңа текәлде.
 – Операция көтеп ята ул. Аннан исән чыгачагына ышанмый. Сине борчымыйча гына китеп бармакчы була... Мин әйтәм, ышанырга кирәк, юкса, терелә алмыйсың, дим...
Калганын тыңлап бетермәде Әхмәт. Тамагына тыгылган төерне йота-йота, Фәйрүзәсе чыгып киткәннән бирле эшсез каңгырып утырган  машинасына таба йөгерде. Тизрәк, тизрәк... Тизрәк, тизрәк... Йөрәге шулай дип тибә. Сабыр ит, Фәйрүзәкәем, беркая да җибәрмим мин сине!.. Беркая да...

Фото: <a href='https://ru.freepik.com/photos/man'>Man фото создан(а) freepik - ru.freepik.com</a>

Татар хатын-кызлары өчен кызыклы язмаларны Сөембикә Telegram-каналында укыгыз


Ошый
Поделиться:
Комментарийлар (0)
Cимвол калды:
Хәзер укыйлар
  • «Мин синең иреңне бәхетле итәм...» Тормышның яңа борылышында үзебезне нәрсә көткәнен без беркайчан белмибез. Уйламаган җирдән аякка уралган ниндидер борчулармы, әллә бөтенләй көтмәгән сөенечләрме? Тормыш борылышлары безне күкләрдән җиргә төшерә ала. Ә кайчак – киресенчә: бәхетсезлегең бәхет юлына бер адым гына булуын аңлата. Чүпрәле районының «Туган як» газетасы баш мөхәррире Резидә Җамалтдинова һәм аның ире Рамилнең очрашу, танышу, кавышу тарихы – шуңа бер мисал. Ачыктан-ачык сөйләшәбез.
    7253
    7
    66
  • «Хатының кайда – син шунда бул, тормышны бергә тартыгыз» «Тәгәри китте йомгагым, күрмәдегезме, агайлар», – ди Гөлчәчәк татар халык әкиятендә. Гомер йомгагын сүтә-сүтә, көннәр, айлар, еллар үтә... Адәм баласы әллә кайда – офыклар артында көтеп торган бәхетне эзләп бара да бара... Үткәнебезне – бар иткән, киләчәгебезгә нигез салган бүгенгебезне сизми дә калабыз. Мин бүгенгем белән бәхетле!
    4488
    0
    43
  • Гомер бер генә килә  Балалары икәү булса да, әниләре янына килергә ашыкмыйлар, эшләре бик тыгыз, ахры. Рафига апа ике учын янәшә куеп гел дога укый, Аллаhы Тәгаләдән җиңел үлем сорап ялвара.  Ул Галиягә үз тормышын сөйләп бирде инде: «Балаларым минем үлемемне телиләр инде. Мин киткәч, алар арасында фатир өчен тавыш-гауга чыгар инде. Карт кеше кемгә кирәк».
    4964
    0
    39
  • Өмет белән алга карап яшәргә әнкәйдән өйрәндем 1981 ел. Булачак кайнанам белән мин Казан тимер юл вокзалында таныштым. Төнге сәгать 11 дә! «Төнлә белән беренче тапкыр кайнанаң белән кайнатаңны күрергә вокзалга төшәчәксең», – дисәләр, һич ышанмас идем.
    2961
    4
    37
  • Үтмә, гомер, заяга! Хатынын һәр баганага көнләвенең урынсыз гына түгел, ә тормышларын җимерүче, бер-берсеннән читләтүче гамәл икәнлеген, кызганыч, Гамил һич кенә дә аңларга теләми...
    9689
    6
    35
Реклама
Соңгы комментарийлар
  • 1 декабрь 2022 - 21:27
    Без имени
    Баланын этисе бардыр бит? Этисе дэ алгаласын бакчадан, уйнатсын, саф хавалар суларга алып чыксын. Ник эни тиеш дип белэсез? Ул узенекен устереп, кеше иткэн инде, житэр ана. Олы яшьтэ, башны кутэрмичэ, бала карап булмый да эле, арыта да. Узегез тапкансыз, узегез устерегез! Алла сабырлык хэм ярдэмен бирсен. Бала устеру жинел дигэн кеше юк эле, аны бит уйнатып, ашату, юындыру гына тугел, тэрбия бирергэ дэ кирэк.
    Әни шәхси тормышын төзи, мин җәфаланам
  • 1 декабрь 2022 - 21:15
    Без имени
    Белмим, мин дэ баланы берузем тарбиялим, эни эти икенче шэхэрдэ торалар, Бер булышучым да юк, куршедэн башка, элдэ Аллага шокер ул бар, баланы иртэн торып мэктэпкэ озата (1класс), мин эшкэ БИК иртэ китэм, дэрес беткэч подъездда каршы алып квартирага кертеп, ашарга жылытып бирэ. Свидание га йорергэ уемда да юк, даже не представляю как это. Куршемэ озын гомер сэлэмэтлек телим, элдэ ул бар. Бала усэ ул, Гомер буе бэлэкэй булмый, Шуна элеге вакытта баланы карау минем очен важнее всяких свиданий и личной жизни.
    Әни шәхси тормышын төзи, мин җәфаланам
  • 1 декабрь 2022 - 16:39
    Без имени
    Баштан утте, килмэгэн туганы калды микэн, торыргада. Йэ эйтмичэ килеп керэлэр иде. Аннары зарланганнарын ишеттемдэ. Берегезнедэ чакырып китермэдем, уземнен сезгэ барып торганым юк дидем. Мэжбури тотмыйм узегез килэсез дидем. Тоже бер булмэле иде. Хэзер килэсэлэрдэ китэлэр. Эле аларча булырга тиеш. Булмый гына торсын эле.
    Иремнең туганнары...
  • 1 декабрь 2022 - 10:43
    Без имени
    Котлыйбыз! Яшьлэр безнен килэчэгебез
    «Яңа йолдыз»да яңа җиңүче!
  • 1 декабрь 2022 - 09:35
    Без имени
    Бик кызыклы ,эчтелекле язма.
    Тау артында таулар бар
Реклама
«Татар мамык шәле» бренды нәрсә ул?
«Татар гаиләсе / үрнәк алыгыз»
«Азат хатын» күргәзмәсе – Кабан күле буенда
«Сөембикә»нең яңа саны һәм... балчык
Әлфия Миңнуллина: «Әни Казанга яланаяклы кыз булып килгән иде, яланаяк мәңгелеккә китеп бара...»
Фарфор буенча рәссам Римма Газалиеваның шәхси күргәзмәсе
Укучыга таба яңа адым: «Сөембикә»нең февраль санын тәкъдим иттек 
Венера Ганиеваның ире, тавыш режиссеры Камил Фәйзрахмановны соңгы юлга озату
Беренче дулкын. Өмет, курку, хисләр
Татарстан журналистикасы тарихы – фотоларда