"Сеңлемнең изге рухына минем тарафтан бер гафу!.."

Еллар үтү белән күңел яралары төзәлә, кайгы-хәсрәтләр онытыла, диләр. Бәлки, шулайдыр. Әмма гомергә дә онытылмый, йөрәк түрендә бер дә сүнми торган кайгылар, үкенечләр бар бу дөньяда.

Без Әтнә районының Дусым авылыннан. Гаиләбез бик ишле, тугыз бала идек. Сугыш вакытында, 1942 елда, нибары кырык ике яшендә әниебез вафат булды. Иң кечебез, матур сеңлебез Асия, сигез айлык килеш әнисез калды. Тиз арада ике олы абыебызны сугышка алдылар, алар артыннан әтиебез дә фронтка китеп барды. Без, җыен бала-чага, өйдә өелеп калдык. Ни өчендер, безне балалар йортына да урнаштырмадылар.
Ни хәлдә яшәвебезне инде әйтеп тормыйм. Сеңлебез Асиягә аеруча авыр булгандыр. Ул тәпи дә йөреп китә алмады, тора-бара, гел утырып торгангадыр, бөкресе дә чыкты һәм, өч яше дә тулмыйча, бу якты дөньядан китеп тә барды.

Алып калып була иде Асияне рәхимсез үлем тырнагыннан, алып калырга була иде! Әле ул бишектә ятканда, таза-сау вакытында, безгә Кышлау авылыннан бер апа килде. “Бирегез бу баланы миңа, үземнеке юк, тәрбияләп үстерәм мин аны”, — диде. Шунда әтиемнең сеңелләре зур хата, акылсызлык, хәтта, әйтер идем, имансызлык кылдылар. Телләренә салынып: “Бирмибез, кеше кулына карап үсмәсен, без аны үзебез карыйбыз”, — диделәр. Менә шушы җавапсыз сүз нарасый баланың язмышын хәл итте. Аннары теге апалар безгә кереп тә карамадылар. Кайда ул тәрбияләү!

Шул каһәрле елларда вафат булган сеңлем Асия гел минем күңелемдә. Аның куллары белән идәнгә таянып утырулары, искитмәле сөйкемле итеп елмаюлары әле дә күз алдымда. Аны жәлләүләрем, сагынуларым, бетмәс кайгыларым әле дә йөрәгемдә. Кайчак аны исән-имин үскән кыз бала итеп күзаллыйм. Ул безнең арада йөри, тормышка чыга, үз балаларын үстерә, ул аларны сөя, көлә-шатлана... Йа Аллам, йә язмышлар!
Хәсрәтләрем шуңа көчле, матур сеңлем Асиянең бу дөньяда яшәми калуына мин иң беренче итеп үземне гаепле саныйм. Ник үзем карамадым, кулымнан ашатмадым, кулларыма күтәреп йөртмәдем, тәрбия кылмадым мин аны?! Ул чакта инде ун-унике яшьлек малай идем бит. Күңелемне салсам, мин аны үлемнән саклап кала ала идем... Менә шуларны уйлыйм да кайгыларым тагын, тагын яңара.

Кешеләр! Тирә-яктагыларга гына түгел, үз туганнарыгызга да бик игътибарлы, мәрхәмәтле, ярдәмчел булыгыз. Соңыннан үкенеч газаплары кичермәссез.
Бу язмам матур сеңлем Асиянең изге рухына минем тарафтан бер гафу! үтенү, чәчләреннән сыйпап сөю булып ирешсен иде!

Радик ФӘИЗОВ.
Арча.

 

Татар хатын-кызлары өчен кызыклы язмаларны Сөембикә Telegram-каналында укыгыз


Ошый
Поделиться:
Комментарийлар (0)
Cимвол калды:
Хәзер укыйлар
  • Син минем балам! – Нихәл, улым! – Айдар Фидаилевич ак биләүдәге бәбине күтәреп, битенә үк терәде. Үз гомерендәге иң шатлыклы көне бүген аның! – Рәхмәт сезгә, Ләйлә! Бу бәхетне бүләк иткәнегез өчен. – Ир баланы күтәргән килеш Ләйләгә борылды. Хатын елый иде. Башта яшерен генә тамган күз яшьләре тора-бара тоташ үксүгә әверелде.  – Ай-дар... Фи-даи-левич... ба-ла-ны бир-мим... Бирә... ал-мыйм... – Ләйләнең бу сүзләре иңрәү булып чыкты. 
    10292
    5
    129
  • Бозым Сихерчеләр, имчеләрне никтер картаеп-бирчәеп беткән карчыклар кыяфәтендә генә күзаллый иде моңарчы Галия. Аларның яшәгән йорты да каядыр бер читтә, аулакта булырга тиеш иде кебек. Ул йорт үзе үк күңелдә шик уятырга, шом кертергә тиеш...  Ачык йөзле, ак яулыклы апа каршы алды аларны.
    6081
    1
    82
  • 7246
    2
    52
  • Ялгыш очрашу Инде ничә ел үткән, әмма аны күргән саен, атлап барган җирдән адымнарын әкренәйтә, йөзенә иңгән гаепле елмаюын махсус җыерылган кашлары астына яшерергә тели. Оныта алмый бугай шул...
    8275
    1
    46
Реклама
Соңгы комментарийлар
  • 19 сентябрь 2020 - 07:50
    Без имени
    Минем курше авылга к лен булып тошкэн апам нэк шушындый тормыш а гомер кичерде, кайнэсе эгэр балалар га берэр кием алса апам барында мичкэ ата иде дип сойли, бер вакыт малае на бурек алып кайткан идём кулымнан тартып алдыда янып торган мичкэ а ты ди, ике каен сенелсе бар иде эти _энисе урынга калгач пинсэлэрен алдылар, э кайтып та алып китеп тэ карамадылар алар вафат инде хэзер, э апамны хэзер бик авыр чир бэреп екты шулай бер рэхэт курмэде язсан язып бетерэ торган тугел роман язырлык анын тормыш, аллам андый тормыш ны бер кемгэ дэ курсэтмэсен
    Инде минем чират...
  • 18 сентябрь 2020 - 10:15
    Без имени
    Бик матур хикэя !!! Укыйсы да бик кунелле булды !!! Эйдэ бергэлэшеп устерсеннэр инде сабыйларын .... Лэйлэ узе дэ югалтуны кичергэн бит !!!Бэхет елмайган димэк .... Бэхетлэре булсын барча балаларнын да .... Кеше бэхет очен туа,бэхетле булсын hэркем ....
    Син минем балам!
  • 18 сентябрь 2020 - 14:00
    Без имени
    Бик яхшы эсэр,бик азлар гына анлый шул язмышнын кисэтуен.Яшь чагымда ирем бн ачуланышкач,сойлэшмим дип уземэ-узем суз биреп,ярты кон сойлэшмэсэм,ике улымнын берсе нык итеп авырый башлый иделэр,температуралар бн.Шуннан сойлэшэ башлыйсын инде,уртак борчу килгэч.Купме сынадым,гел шулай була иде,аннары тэкэбберлегемне читкэ куеп,элэгешсэк тэ,сойлэшмичэ йормэдем,мин хаклы булсам,ярар,Аннан минем Бер жирем жэ кимеми дип,уземне тынычландыра идем.Бер тирэ,аерылыйм микэн эллэ дигэн уйлар да кергэлэде,аннары уйладым,этилэре балаларга минем шикелле ук якын,бигрэк тэ ир балага,этилэреннэн аерып алсам,барыбер мине гаеплэрлэр,алар да бит ир кешелэр,алга таба узем генэ доес тэрбия бирэ алырмынмы дип,барысын уйлап торып калдым.Аллага шокер,хэзер шуна соенеп бетэ алмыйм,инде 45-ел яшибез.Балалар да гаилэле,аларга гел тигезлектэ уз балаларын узлэренэ устерулэрен телим.Балалар бэхете эти-энидэн тора.
    Бала хакы
  • 18 сентябрь 2020 - 14:47
    Без имени
    Шуннан ни булды?
    Яңгыр 
  • 18 сентябрь 2020 - 15:05
    Без имени
    Фото, фото, купме хатирэ саклый. Ойгэ кайткач, экрен генэ фотоальбом алып, карап утырырга яратам. Менэ балачак, менэ усмер чак, менэ мин инде усеп житкэнмен. Бу ваеыт аралыгында ни генэ булмады, ни генэ тормышта алышынмады. Сагынып искэ аласын. Тагын бер кайтыр идем дип эченнэн генэ хыялланасын.
    Фотолар дәвалый? 
Реклама
Татарстан журналистикасы тарихы – фотоларда
Бу – безнең уртак тарихыбыз
Журналыбыз архивыннан
«Объективта – әни»
Кешелек хакында фәлсәфи уйланулар, робот София һәм ипи
Балачак – уйнар чак...