Блоги
27-28 июль
Иртәнгә Прагага килеп тә җиттек. Монда безне дусларыбыз каршы алды. Аларда ял итеп, хәл-әхвәл белештек. Биредә без 4 көнгә калырга уйладык. Шәһәрдәге беренче көнебез тулысы белән диярлек ялга багышланды. Кичкырын бераз үзәк мәйданнарны әйләнеп, шәһәр белән кыскача танышып чыктык. Алдагы көнгә барасы урыннарны уйлаштык.
Вакыт соң булуына карамастан, үзәктә халык күп. Шаулый шәһәр үзәге! Нинди милләт вәкилләре генә юк биредә?! Соңгы ун ел эчендә туристлар саны кискен артты дип хәбәр иттеләр безгә. Ә шәһәр, чыннан да, кызыкмаслык түгел. Бу хакта инде без тулырак икенче көнне белдек. Дөресен әйтим, Прагадан мин бу кадәрле тәэсирләнермен дип көтмәгән идем... Бу шәһәр турында башлангыч мәктәптә укыган вакыттан ук ишетеп үстем. Прагага 90 елларда эше белән бәйле минем әни барып кайткан иде. Аның берничә альбом тулы фотоларын без даими актара идек. Архитектурасына бәйле бик серле, сихри шәһәр булып тоела иде ул миңа...
Иң элек Иске урын мәйданына (Староместская площадь) бардык. Атаклы астрономик сәгатьне карадык, биналар карап сокландык. Прагада тарихи биналар искитәрлек күп, үзара яраклашкан, зәвыкълы, уйланып, бер стильдә төзелгән. Мәйданнан бераз атлагач, Карл күперен уздык. Аннан Пражский град комплексына киттек...
Без шәһәрне тулысынча күрдек, аңладык, өйрәндек дип әйтә алмыйм: бирегә килгән һәр кунак күрергә тиешле урыннарны карап уздык. Болардан тыш күпме парк, матур урамнар, тарихи биналар, гасырлар буе сакланган урыннар бар бит әле...
Бу юлы без гизгән урыннарның саны артыннан куарга түгел, үз җаебызга атлап, шәһәр сулышын тоярга теләдек...
-
Проза
Кысыр
Ә бала булмады да булмады. Саниягә «баласыз» мөһере басылды. Елдан-ел холыксызлана, тотнаксызлана барган ире, эчкән йә талашкан саен, кеше-мазарга карап тормастан: «Кысыр!» – дип кычкырды. Шушы бер сүз белән хатынының авызын ябып, изеп ташлый иде...
-
Күңелеңә җыйма
Иреннән ишетмәгәнне чит ир әйтте...
Ул иреннән һәрчак мыскыллы сүзләр ишетеп яшәде. Бергә яши башлауның беренче көннәреннән үк шулай булды. Люция үпкәләсә, Марсель ул чакта: «Мин бит шаяртам», – дип көлә иде. Аннары хатын ничектер моңа игътибар да итми, шулай тиеш кебек кабул итә башлады. Марсель исә яши-яши «мин бит шаяртам» дигән аклануларын да онытты, ул инде шаяртмый да иде бугай. Ләкин көтмәгәндә барысы да үзгәрде.
-
Күңелеңә җыйма
Могҗиза
Мин үлсәм, әни эчүдән туктар, дип уйлый идем. Ялгышканмын... Берсендә хәтта кулымны аның күз алдында кисә башладым. Исе дә китмәде: «Ярар, ярар, үл!» – диде. Исереккә аңа берни дә кирәкми, аның бернәрсәгә дә йөрәге янмый...
-
Проза
Улым
Әбиең җиде елдан артык урын өстендә ята. Күзләре дә юньләп күрми. Хәзер башы да эшләми инде, алмашынып сөйләшә. Әҗәл көтеп яткан картлар белән шаяртмагыз алай – гөнаһысы зур. Дөресен әйтегез, бу вакытта ни эшләп йөрисез монда? Кем кирәк сезгә?
-
Күңелеңә җыйма
Туйдырган хатынны сагыну
– Васил, ни өчен? Минем кайсы ягым анна кимрәк? Нәрсәне ялгыш эшләдем? Резеданың бит алмалары буйлап күз яшьләре тәгәрәде. – Резеда, син үзең дә аңлыйсың бит инде...
Комментарий юк