Минем белән булганнар...

5 яшемдә мине өермә алып китте. Өермәнең нәрсә икәнен белмәгән кеше юктыр, юлында нәрсә очраса да үзе белән ияртеп алып китә ул. 
 
Сабый чактагы күп нәрсәне онытсам да, ул көнне бик яхшы хәтерлим. Урамда, үзебезнең тәрәзә каршысында уйнап утыра идем. Кинәт көчле җил купты, җил ягына борылып карасам, миңа таба кара багана якынлаша. Аның эчендә каз­лар, тавыклар, тагын әллә нәр­сәләр бөтерелә. Куркудан кычкырырга да өлгермәдем, «кара багана» мине дә бөтереп алды. Авыл тирә­сен­дәге бөтен нәрсәне берьюлы күрдем сыман. Шуннан башкасын хәтерләмим. Әти-әни мине башка урамнан табып алып кайтканнар. Шул көнне әйттеләр микән, әллә мин аны башка көнне ишеттемме: «Балабыз тома сукырайган...» – диләр. Берни дә күрмәгән ул көннәр хәтеремдә калмаган. Табибларга да алып барып караганнар, әмма алар да ярдәм итә алмаган: «Соң инде», – дигәннәр. Ләкин... Кинәт күзем ачылып китте. Менә ул көнне бик яхшы хәтерлим: кояш нурына күзем чагылганын, ямь-яшел үләннәрне күреп гаҗәпләнгәнем әле дә исемдә...
 
Теге вакыйгадан соң холкым да үзгәрде. Агач башларына малайлардан да уздырып үрмәли идем мин. Боларның барысын да өермә зәх­мәте кагылуга сылтадылар. Укырга кереп, яхшы укый, өстәвенә, матур итеп җырлый, гармунда уйный башлагач, «пәри алмаштырган» дигәннәре «фәрештә канаты сыйпаган» дигәнгә алмашынды.
 
Өч-дүрт елдан апам белән урманга кура җиләгенә бардык. Җиләкнең берсен – чиләгемә, берсен авызыма сала торгач, мавыгып киткәнмен. Бер мәлне күземә чем-кара каз муе­ны күренде. Текәлебрәк карасам, кара елан! Миңа таба сузылып ысыл­давы булды, артка авып киттем. Торып, чапмакчы булдым, ләкин соң иде инде... бөтен тәнемне ярып, ниндидер авырту йөгерде. Минем чырыйлап кычкырганга җиләк җыючы апалар килеп җитте. «Зәһәр елан чаккан, исән калыр микән?» – дип пышылдашканнарын ишеттем. Бу юлы да исән калырга насыйп булды.
 
Урта мәктәпне тәмамлап, Казан педагогика институтына укырга кердем. Шул елларда шигырьләр, хикәяләр язу белән дә мавыгып киттем. Язучылар арасында дуслар, танышлар барлыкка килде. Берсендә бер язучыга кунакка бардым. Өстә­лен­дә касә белән урман чик­ләвек­лә­ре тора. Мин боларны бармак бите белән генә ватып, берәм-берәм авыз итә башладым. Язучы агайның күзе маңгаена менде. Күп булды инде ул кеше куркыткан вакытлар.
 
Мәктәптә укыганда кушаматым да «Грозный» иде минем. Кыз башы белән аргамакка атланып чапсын, машина, трактор, комбайн, хәтта «КАМАЗ» кадәр «КАМАЗ» йөртсен дә, «Грозный» булмый кем булсын инде ул? Юлыма аркылы төшкән мактанчык егетләрне тотып кына селки идем. Күп бәлаләрдән әнә шулай селкеп салып кына котылып калдым, әмма көннәрдән бер көнне егет сурәтендәге ике аяклы «пәри»-дән (шаярып шулай дим) кача алмадым. Кара төндә урлап китеп, үзенә кәләш итте ул мине. Кияүгә чыгу түгел, танышырга да теләмәгән кеше белән яшәве бик авыр икән. Никах та укытмыйча, ата-ананың хәер-фатихасыннан башка гына корылган гаилә, җимерелми, нишләсен? Әле ярый, үземә охшаган, йомшак күңелле, белем, хезмәт яраткан кызларым – Зөһрә белән Илзирәм бар.
 
Булгач булсын, дигәндерме, Аллаһы Тәгалә миңа күк капусын да ачып күрсәтте. Кап-кара төндә уянып, сихри нур белән өртелгән бүлмәмдә бервакыт һушыма килә алмыйча, шаклар катып утырдым. Өй тулы нурлар әйлән-бәйлән уйнадылар да тәрәзәдән юк булдылар.
Ә теге вакытта елан чагуның файдасы булды миңа: төрле агуларга каршы торырлык көчле иммунитет барлыкка килде. Мәсәлән, мин­нән көнләшеп, эченә агу җый­ган кемсәләр, кәефемне кырырга теләп, зәһәр сүзләр әйтсәләр, йөзләренә карап елмаям. Кайчак хәтта көлеп тә җибәрәм. Кайбер­ләре, миңа кушылып, үзләре дә көлә башлый, агудан арына. Ә инде кайберләре тагын да карала, эчләрендәге агулары артып, үзләрен дә яндыра башлый. Аларны бик кызганам.

Алсу НӘҖМИ
фото: https://pixabay.com/

Татар хатын-кызлары өчен кызыклы язмаларны Сөембикә Telegram-каналында укыгыз


Ошый
Поделиться:
Комментарийлар (0)
Cимвол калды:
Хәзер укыйлар
  • Оясында ни күрсә... Оясында ни күрсә ...Очканында шул булыр. Халкыбызның буыннан-буынга күчеп килгән әлеге мәкале бүген дә үзенең актуальлеген югалтмый. Ә очар өчен һәр кешегә ныклы канатлар, кайтырын сагынып көтә торган нигез кирәк. Бала өчен ул башта ата-ана йорты булса, үсә төшеп насыйбын очраткач, үз өенә әверелә. Бүгенге геройларыбыз Земфира һәм Рамил Әхмәтшиннарның йорты да хәзер туганнарны гына түгел, балаларны, оныкларны бергә туплый торган җылы учак булып тора.
    2708
    28
    251
  • Үгиләр... Илзирә бүген әбисенә төшеп китте. Әнисенә үпкәләде. Үз әтисе үлеп, икенче иргә кияүгә чыкканнан соң әнисе ике арада өзгәләнә: бер яктан балалары, икенче яктан яңа ире. Ир – ир инде ул. Ничек Илзирәгә ышанмый әнисе?! Ана кеше иренә түгел, кызына ышансын өчен нәрсә эшләргә кирәк бу Хариска? Башка чыдар хәле калмады бугай кызның...
    7230
    2
    106
Реклама
Соңгы комментарийлар
  • 27 октябрь 2021 - 02:02
    Без имени
    Рэхмэт🙏🙏🙏👍👍👍
    "Хатын-кызларны күралмый башлаган идем..."
  • 26 октябрь 2021 - 21:51
    Без имени
    Урыс, татар, дип аермау - диннән ерак булудан килә. Милләт тә шулай югала инде.
    Язмыш шаяруы
  • 26 октябрь 2021 - 19:22
    Без имени
    Гомер буе үзе дә буталчык яшәгән, язма да шулай. Һәр кемнең үз юлы, язмышы. Киңәш сорар киләләр дип арттырып та җибәрәсез. Кем кемнән сорап чыга соң ул?! Сез ханым үәегезне бик диндар, акыллы, гел хәзрәт белән генә киңәш итеп яшәгән кеше шикелле кыланасыз. Язмагыз ышандырмады. Бәлки башка кешеләр язарлар
    Язмыш шаяруы
  • 26 октябрь 2021 - 15:49
    Без имени
    Экият
    Җәннәт... Иреңнең аяк астында
  • 26 октябрь 2021 - 12:46
    Без имени
    Нәфисә ханым да август аеннан бирле караңгы гүрдә..... Кабере нур белән тулсын.Бездән риза булып ятсын.
    Сыналган мәхәббәт
Реклама
«Азат хатын» күргәзмәсе – Кабан күле буенда
«Сөембикә»нең яңа саны һәм... балчык
Әлфия Миңнуллина: «Әни Казанга яланаяклы кыз булып килгән иде, яланаяк мәңгелеккә китеп бара...»
Фарфор буенча рәссам Римма Газалиеваның шәхси күргәзмәсе
Укучыга таба яңа адым: «Сөембикә»нең февраль санын тәкъдим иттек 
Венера Ганиеваның ире, тавыш режиссеры Камил Фәйзрахмановны соңгы юлга озату
Беренче дулкын. Өмет, курку, хисләр
Татарстан журналистикасы тарихы – фотоларда
Бу – безнең уртак тарихыбыз
Журналыбыз архивыннан