Укучы хаты

Тыйнаклыгы белән дан тоткан зәңгәр күзле, ачык йөзле бу хатын белән мин ерак 90 нчы еллардан бирле таныш инде. 

Үзе туып-үскән Карабаенда гомер кичереп, ире Ислам белән игелекле балалар үстереп, алар шатлыгына сөенеп яши Рокыя апа Гайнетдинова. Кызганыч, Ислам гына оныклары үскәнен күрә алмады, пар канатлары иртә сынды шул. 

Кызлары Рания безгә – Апас мәдәният йортына эшкә килгәч таныштым мин бу гаилә белән. Рокыя апаны да беренче тапкыр шул чакта күрдем. Ап-ак яулыгын килештереп бәйләгән, крем төсендәге костюм-итәк кигән бер ханым җил-җил атлап ишектән килеп керде дә, балкып сәлам бирде. Чыгып киткәндә «яшен ташы» дип уйлап калдым артыннан. Әлеге ханымның мөлаемлыгына сокланыумны хезмәттәшем Раниягә дә белдердем. «Синең аны күргәнең юк идемени? Әнием бит ул минем. Әле монда да бер генә килмәс», – диде ул. 

Раниянең абыйсы Айрат та мәдәният хезмәткәре, безнең белән эшли. Рокыя апа балаларының эше, хезмәттәшләре белән гел кызыксынып тора икән. Апаска килсә, беррәттән авыл халкының да гозерен башкарып кайта. 

Бер килүендә ул миңа йон оекбашлар алып килгән иде. «Туфлидән утырып, аякларың туңмасын. Мә, ки әле шуларны!» – ди. Эш урыныбыз таләп иткәндерме инде, без кыш көне дә бина эчендә туфли кия идек. «Менә минем яшькә җиткәч, белерсез әле аяк сызлауның нәрсә икәнен», – дип, тәки өйрәтте ул безне йон оекбашлар киеп йөрергә. Ул бәйләгән оекбашларның ниндилеген белсәгез иде! Үзе асраган сарык йонын шулкадәр нечкә итеп эрләп, шундый матур, тигез итеп бәйләгән. Әнием мине дә бәйләм эшенә өйрәтеп үстерде үзе, заманына күрә «гофре», «паркет» итәкләргә кадәр бәйләп кидек. Әмма бездә оекбашны Рокыя апа кебек бәйләмиләр иде. Матур гына түгел, гаҗәп чыдам да иде алар. Яңадан баш саба-саба, мин аларны бик озак кидем. Кигән саен, күңелемнән Рокыя апага рәхмәт укыдым. 

Зәйнәп ЯРУЛЛИНА. 
Апас районы. 

 

Татар хатын-кызлары өчен кызыклы язмаларны Сөембикә Telegram-каналында укыгыз


Ошый
Поделиться:
Комментарийлар (0)
Cимвол калды:
Хәзер укыйлар
  • Син минем балам! – Нихәл, улым! – Айдар Фидаилевич ак биләүдәге бәбине күтәреп, битенә үк терәде. Үз гомерендәге иң шатлыклы көне бүген аның! – Рәхмәт сезгә, Ләйлә! Бу бәхетне бүләк иткәнегез өчен. – Ир баланы күтәргән килеш Ләйләгә борылды. Хатын елый иде. Башта яшерен генә тамган күз яшьләре тора-бара тоташ үксүгә әверелде.  – Ай-дар... Фи-даи-левич... ба-ла-ны бир-мим... Бирә... ал-мыйм... – Ләйләнең бу сүзләре иңрәү булып чыкты. 
    10915
    5
    138
  • Бозым Сихерчеләр, имчеләрне никтер картаеп-бирчәеп беткән карчыклар кыяфәтендә генә күзаллый иде моңарчы Галия. Аларның яшәгән йорты да каядыр бер читтә, аулакта булырга тиеш иде кебек. Ул йорт үзе үк күңелдә шик уятырга, шом кертергә тиеш...  Ачык йөзле, ак яулыклы апа каршы алды аларны.
    6629
    1
    87
  • 7687
    2
    52
  • Ялгыш очрашу Инде ничә ел үткән, әмма аны күргән саен, атлап барган җирдән адымнарын әкренәйтә, йөзенә иңгән гаепле елмаюын махсус җыерылган кашлары астына яшерергә тели. Оныта алмый бугай шул...
    8691
    1
    48
Реклама
Соңгы комментарийлар
  • 22 сентябрь 2020 - 14:51
    Без имени
    Рэхмэт,бик авыр Хэл,бала хэсрэте аллахым курсэтмэ.Дэвамен кэтеп калам.
    Күз яше ачы була
  • 22 сентябрь 2020 - 18:56
    Без имени
    Бик ошады. Аллахыбыз бала хэсерэте курергэ язмасын ,кургэннэргэ сабырлык бирсен. Дэвамы кайчан булыр икэн?
    Күз яше ачы була
  • 22 сентябрь 2020 - 22:28
    Без имени
    Килешәм. Ирләргә геройлык эшләргә мөмкинлекләр бетеп бара. 😉
    Бүген бала көткән яшь хатыннар ризык дип төрләнәме?
  • 23 сентябрь 2020 - 07:53
    Без имени
    Мондый Ир элэксэ бик эйбэт эле,
    ​Мин хуҗабикәне сайлыйм
  • 21 сентябрь 2020 - 21:33
    Без имени
    Нэкь шундый дип куз алдына китергэн идем.Ошыйсын Син мина Золфэт,кеше буларак,ир-ат буларак.Сойлэвеннэн ук эйтмэсэн дэ хатынны да балаларынны да яратуын сизелеп тора.Шундый гаилэлэр кубрэк булсын иде.Молодец!!!
    ​Мин хуҗабикәне сайлыйм
Реклама
Татарстан журналистикасы тарихы – фотоларда
Бу – безнең уртак тарихыбыз
Журналыбыз архивыннан
«Объективта – әни»
Кешелек хакында фәлсәфи уйланулар, робот София һәм ипи
Балачак – уйнар чак...