​«Хатыным ташлады...»

 Аерылышканда баланың әтисе белән калу очраклары бик сирәк була. 

Әнисез яшәүләре ничек микән ул? Авыр гына түгел, куркынычтыр. Чөнки бу дөньяда иң якын, иң кадерле, иң кирәкле кеше әни! Сулаганыңа кадәр ишетеп, уйлаганыңа кадәр белеп-сизеп торган газиз җан! Аннан башка ничек сулыйсың, ничек яшисең?!  

...Әллә ничек кенә... Барысы да бер мизгелдә булды. «Бер күрүдә гашыйк булдым», дигән сүзгә ышанмый иде Айдар. Гашыйк булды. Артык тыйнак күренгән кызны ул танышкан кичтә үк өенә чакырды. Ә бер ай узуга, алар язылышырга гариза биреп кайттылар. «Ашыгасыз, кем инде шулай тиз кавыша.  Бер-берегезне белеп тә бетермәгән килеш», – диде кызның әнисе. Соңыннан, дистә еллар узгач, кырыкны тутырып килгән ир кеше бу сүзләрне кат-кат исенә төшерер. Тик инде ул вакытта соң булыр. 

Яратты, бер күрүдә яратты ул Гөлгенәсен. «Гөлгенәм» генә, дия иде ул аңа. Хатын чибәр һәм чая иде. Эшендә дә яраталар, хөрмәтлиләр иде үзен.  Хирургия бүлегенең алыштыргысыз шәфкать туташы булсын да! Гомер сиздермичә генә үтә торды. Тормышлары да бер агымга, текә борылышлар ясамыйча ага торды. Ике елдан көттереп кенә кызлары Мәрьям туды. Әтисе исемне үзе куштырды. Мәрхүм әнисенең исемен... 

Бала тапканнан соң, Гөлгенәсен алыштырып куйгандай булды. «Эшкә чыгам, өйдә утыра алмыйм, баланы әни карасын, – диде ул караватта дөньясын онытып йоклап яткан тугыз айлык нәнигә исе китмичә генә. – Зур инде ул». «Юк, – дип кырт кисте Айдар, – өч яшенә кадәр бала белән утырасың, нәрсә җитми сиңа, әйт?»                      

  Нәрсә җитмәгәнен әйтеп тормады Гөлгенә. Әйтә башласаң, тавыш чыгар, хәер, аңламас та ул аны. Кайчандыр көненә ничәмә-ничә мәртәбә мактау сүзләре ишетеп торган яшь хатынга игътибар, сокланып карау җитми.  

Хатын, мең сәбәпләр табып, эшкә чыкты. Бәләкәчне әнисе янына илтеп куйдылар. Айдарга, эштән кайтышлый, кызын алып чыгу йөкләнде. Кичләрен ул кызы белән мәш килде. Яныннан китмәде. Ә хатын «арыдым»ны сылтау итеп, караватка менеп ятып, телевизор карарга гадәтләнеп китте.  

– Яратмыйсың син Мәрьямне, – диде ир көннәрдән бер көнне хатынга. – Кулыңа алып бер сөйгәнеңне дә күргәнем юк. Аңа бит әни назы кирәк. Нигә читләшәсең?   

– Аның каравы, синең кулыңнан төшергәнең юк, – диде Гөлгенә берни булмагандай. – Ә бәлкем аны бөтенләй әни карамагына бирергә кирәктер, ә? Барыбер өйдә, эшләми дә, бер шөгыль булыр үзенә. 

Айдар ярсып хатынына ташланды.  

– Бала кирәк булмагач, ник таптың? Ничек телең бара? Аның бит әти-әнисе бар! 

– Алайса карарсың, – диде дә хатын: «Әнигә киттем», – дип, чыгып китте. Соңгы вакытта нык үзгәрде аның Гөлгенәсе. Менә хәзер тиктомалдан тавышлануы да бик сәер. Ни уйларга да белмәгән Айдар, икенче көнне иртән Мәрьямне алып, әбиләренә юл алды. 

– Гөлгенә китте дәмени инде? – диде ул хатынының өйдә түгеллегенә гаҗәпләнеп. 

– Миндә түгел ич ул, – диде әбисе аптырый калып. 

Айдар сискәнеп китте. Кайда йөри икән, кемдә кунды икән? «Әнигә киттем», – диде ич. Иптәш кызында кунгандыр, дип тынычландырды ул үзен. Көне буе шул турыда уйлап йөрде. Эше дә эш булмады. Хатын трубканы алмады. Кич җиткәнен түземсезлек белән көтеп алып, Мәрьямне алырга да онытып, өенә йөгерде. Бу вакытта Гөлгенә эштән кайтырга тиеш. Ләкин ишекне ул үз ачкычы белән ачып керде. Хатын өйдә юк иде. Ул төне буе тәрәзә яныннан китмәде. Хәзер кайтыр, менә хәзер кайтыр дип, хатынын көтте. Ә иртәгәсен, таңнан торып, ул эшләгән хастаханәгә китте. Гөлгенә, ирен күрүгә, сүз әйтергә дә ирек бирмичә, шундук һөҗүмгә ташланды.  

– Әзрәк тынычлыкта калдырырсың, миңа ял бирерсең, – дигән идем. Юк,  монда килеп җиткәнсең. Эзләмә, үзем кайтырмын... 

– Китүең, димәк, безне ташлап, – диде ир шуннан да катырак башка сүз таба алмыйча. Һәм ишекне каты ябып чыгып китте. «Мин бу хатынны бөтенләй белмим, бу хатын миңа ят, чит...» Эченнән ул шушы сүзләрне кабатлады. 

Шуннан соң күп еллар вакыт үтеп китте. Хәзер Мәрьямгә – ундурт яшь. Кызны башта хатынының әнисе тәрбияләргә булышты. Айдар кабат өйләнергә ашыкмады. Гомерен яраткан кызын тәрбияләүгә багышлады. Ә Гөлгенә, аерылышканнан соң ике ай үтми, яңадан кияүгә чыкты. Тагын аерылды, тагын чыкты. Эчүгә сабышты. Эчкән хатын-кызны туктатып булмый, диләр. Дөрес икән. Аерылышканда үз теләге белән кызыннан баш тартты. Хәтта судья һәм залда утыручылар да аның бу кыланмышына шаккатты. Хатын баласыннан ерак та яшәми. Ләкин аның бер генә мәртәбә дә кызының хәлен белешергә килеп караганы, ничек яшәве белән кызыксынганы булмады. Айдар аңа әнисе бирергә тиешле назны, яратуны бирергә тырышты анысы. Ләкин кыз бала белән әни арасындагы мөнәсәбәтне, якынлыкны бернигә дә алыштырып булмый.  Гөлгенәнең газиз баласыннан баш тартуын аңламый Айдар. Ярый ул аны ташласын да... ә баланың монда ни гаебе бар? Тормыш ул барын да әкренләп үз урынына куя. Гөлгенәнең дә бер исенә төшәр, тик инде ул чагында соң булыр.  

Татар хатын-кызлары өчен кызыклы язмаларны Сөембикә Telegram-каналында укыгыз


Ошый
Поделиться:
Комментарийлар (3)
Cимвол калды:
  • 27 декабрь 2019 - 11:29
    Без имени
    Ничек йорэге эрнемэгэн газиз баласын ташлап китэргэ жаны юктыр анын
  • 4 ноябрь 2019 - 12:38
    Без имени
    Жилбэзэк ана, суз юк мона
  • 31 июль 2021 - 04:32
    Без имени
    Хайван хатын
Хәзер укыйлар
  • Үги әнкәйнең җылы йөрәге «...Үги ананың бик әйбәтләре була. Гадәттә, алар турында гел яман сөйлиләр, ләкин алар турында юньле сүзне күбрәк сөйләргә кирәк. Чит канга ана булырга тырыша бит ул. Мәҗбүри яратып булмый бит. Ә ул рольгә кереп «уйнарга» тиеш. Бала исә рольгә керми, «уйнамый». Ике артистның берсе уйнап, икенчесе уйнамаса, спектакль туа алмый. Үги аналы гаиләдә әнә шуңа күрә җылы, уңай тормыш коруы бик кыен. Үги аналарны кызганырга, ихтирам итәргә кирәк...» Мөхәммәт Мәһдиев «Мәңгелек яз» әсәрендә үги әниләр турында әнә шундый уйлануларын язып калдырган. Үги тормышны үз башына төшкәннәр генә аңлыйдыр, мөгаен. Үги ананың да, үги баланың да үз хәле... Әмма гомер уртасына җиткән ир балачагын искә алганда «Үги әниләргә һәйкәл куярга кирәк», – ди икән, димәк, барлык үги әниләр дә, халык телендәге кебек, явыз түгелләр. Чит балаларны карап үстерә икән, димәк, алар олы йөрәкле... Үги әни белән үскән Татарстанның халык артисты Җәвит ШАКИРОВ үзе сөйләсен әле...
    9207
    10
    113
  • Бәхетле булырга хакым бар!  Мин кияүгә 25 яшемдә чыктым. Яратып чыктым...
    9260
    8
    77
  • Өч кенә көнгә... – Кирәкми. Кешечә түгел бу. Шалтыратмагыз. Өметләнеп көткәнче, алдан ук барысын да аңласын. Башка бер сүз дә әйтмичә, нянечка балалар янына кереп китте. Ишек тавышы йөрәкне сызып үткән кебек булды. Бар да тынып калды. 
    4992
    4
    58
  • Көтеп алынган бәхет Әллә күзенә күренәме, сискәнеп китте Гөлгенә. Каршысында пәйда булган Гамилне күргәч, ни уйларга да белмәде, чөнки бу  очрашу көтмәгәндә, кинәт булды. Унсигез еллап гомер үтсә дә, шундук  таныды  аны: шул ук озын буй, киң җилкә, серле караш, тик куе кара чәчләренең чигә тирәләренә ак бәс яткан. Күзләрендә ниндидер сагышмы, назмы...
    3457
    0
    37
  • Сөеп, сөелеп яшисем килә-2 «Таһирә өстеннән жалу язганнар» дигән хәбәр авылда таралганга да бер айга якын вакыт үтте. Тегеләй дә, болай да дип тикшергәннән соң: «Фактлар ачыкланмады», дигән.
    6210
    2
    26
Реклама
Соңгы комментарийлар
Реклама
«Азат хатын» күргәзмәсе – Кабан күле буенда
«Сөембикә»нең яңа саны һәм... балчык
Әлфия Миңнуллина: «Әни Казанга яланаяклы кыз булып килгән иде, яланаяк мәңгелеккә китеп бара...»
Фарфор буенча рәссам Римма Газалиеваның шәхси күргәзмәсе
Укучыга таба яңа адым: «Сөембикә»нең февраль санын тәкъдим иттек 
Венера Ганиеваның ире, тавыш режиссеры Камил Фәйзрахмановны соңгы юлга озату
Беренче дулкын. Өмет, курку, хисләр
Татарстан журналистикасы тарихы – фотоларда
Бу – безнең уртак тарихыбыз
Журналыбыз архивыннан