Чиләгенә күрә капкачы...

Кыз аның авыру әнисен тәрбияләгән арада, булачак кияү икенче кызга өйләнеп куя.
Алар йөрделәр. Бик яратыштылар. Күпме матур сүзләр әйтелгән иде. Һәм бер мизгелдә барысы да күккә очты.

Әйе, күккә очты. Ике күгәрчен һавага күтәрелгәндә, ул да  күгәрчен очырды. Аның үзен кунакларның берсе дә күрмәде, зәңгәрсу-көрән күгәрченне күргәч кенә дәррәү кычкырып җибәрделәр: «Әнә, тагын берәү! Зәңгәр киңлекне иңләп, һавада өч күгәрчен оча! Кәләшеннән күзен дә, кулын да алмаган кияү егет бер мизгелдә бу тамашадан өнсез калды. Ләкин үзен шундук кулга алды. Борчулы карашын төркемдәгеләргә текәде. Кемнедер эзли иде сыман ул. Тапмады. Таныш йөзне күрмәде. Бераз тынычланып китте, аннан кәләшен кулына алды: «Сине өйгә кадәр күтәреп кайтам дигән идемме?»

Загс ишеге төбеннән ун адым да китмәде, кәләшен чүт кенә кулыннан төшереп җибәрмәде. Көтмәгәндә каяндыр пәйда булган кызга ул ни әйтергә дә белми югалып калды. «Син...» – диде ул пышылдауга күчеп.  «Мин, – диде кыз җан өшеткеч салкынлык, битарафлык белән, – мин сиңа балдагыңны кайтарырга килдем». Кыз шулай диде дә, бәләкәй кызыл бәрхет тартмачыкны кияү егетнең кулына тоттырып, шундук күздән дә югалды.  

Бәйрәмчә бизәлгән машиналарга утырыша башлаган кунаклар бу хәлне әллә күрде, әллә күрмәде. Берәүнең дә, вакыйганы куертып, яшь парның кәефен җибәрәсе килмәде. Хәтта кәләш тә моңа артык игътибар итмәде, фаҗига ясамады. «Исең китмәсен, – диде ул, кызу-кызу адымнар белән күздән югалган кызга ачулы караш ташлап. – Йөри инде шунда әрсезләнеп. Гарьләнми дә, ичмасам...»

Кызның үз хәле хәл иде. Гарьләнмәгән кая ул?! Биш ел яратышып йөргән егет белән кыз, өйләнешергә дип гариза биргән җирдән, икесе ике якка каерылсын әле?! «Диңгездәге кораблар шикеле без синең белән хәзер, – диде Әнәс көннәрдән бер көнне кызга, – юлларыбыз аерыла». Егетне шул көннән алыштырып куйдылармыни. Әйтерсең, ул Рәмзиясен беркайчан да кочып үпмәгән, колагына матур сүзләр пышылдамаган, бергә-гомергә дигән тылсымлы сүзләрне әйтмәгән. Барысы да булды ич, булды! Нәрсә бу? Тылсыммы, сихерләделәрме әллә аның сөйгәнен?!  

Рәмзия җәйге ялының унбиш көнен Әнәснең авыру әнисе янында  уздырды. Булачак кайнанасы кырыс холыклы булса да, гадел һәм туры сүзле иде. Көннәр буе җыештырынып, аш-су әзерләп йөргән, яныннан бер дә китмәгән кызга егет анасы жәлләп тә, яратып та карады. Ананың: «Казаныңа кит, мине саклап егетсез кала күрмә», – дип шаяртканы чынга ашты.
Соңгы күрешүләрендә егет Рәмзиягә тапкырлау җәдвәле кебек ятлаган бер үк сүзләрне кабатлады: «Тормыш алып бару өчен акча кирәк, Рәмзия, акча... Мәхәббәтне ипигә ягып ашап булмый».

Авыр, бик авыр булды аңа. Суларга төшимме әллә, дигән көннәре дә булды. Шундый көннәрнең берсендә кыз төшендә мәрхүмә әбисен күрде. Каршысына очып диярлек килгән Рәмзияне күрүгә, әбисе кырт борылды да, кара күгәрченгә әйләнеп, ак болытлар эченә кереп югалды. 
Кыз төшен әнисенә сөйләде. «Ярамаган эш эшләргә җыенмыйсыңдыр бит? Әбиең синең өчен борчыла, – диде әнисе. Аннары әйтә куйды: – Китәсе кеше китә торсын, барыбер синеке булмас иде. Ул бит кәләшнең үзенә түгел, байлыгына өйләнә. Ә байлык ул, үзең беләсең, бүген бар, иртәгә юк...» 

Озак та үтми, Рәмзиягә егетнең әнисеннән хәбәр килеп иреште: Хатын малайны акча эшләмисең дип талый. Акча да, акча аңа... Имеш, пар килмәгәннәр. «Ничек кенә пар килгәннәр әле. Чиләгенә күрә капкачы», – диде Рәмзия моны ишеткәч.

Татар хатын-кызлары өчен кызыклы язмаларны Сөембикә Telegram-каналында укыгыз


Ошый
Поделиться:
Комментарийлар (1)
Cимвол калды:
  • 26 ноябрь 2019 - 09:40
    Без имени
    Кияугэ чыкмас борын, егетнен инэсен карамаса! Бер парны белэ идем. Кияугэ чыкканчы егетнен кулмэген, туфлилэрен юып йореде. Эй мактадылар, булачак кайна каната! Э ойлэнешкэч, тарликэ дэ юмады, унган килен. Аерылыштылар.....
Хәзер укыйлар
  • Син минем балам! – Нихәл, улым! – Айдар Фидаилевич ак биләүдәге бәбине күтәреп, битенә үк терәде. Үз гомерендәге иң шатлыклы көне бүген аның! – Рәхмәт сезгә, Ләйлә! Бу бәхетне бүләк иткәнегез өчен. – Ир баланы күтәргән килеш Ләйләгә борылды. Хатын елый иде. Башта яшерен генә тамган күз яшьләре тора-бара тоташ үксүгә әверелде.  – Ай-дар... Фи-даи-левич... ба-ла-ны бир-мим... Бирә... ал-мыйм... – Ләйләнең бу сүзләре иңрәү булып чыкты. 
    10390
    5
    130
  • Бозым Сихерчеләр, имчеләрне никтер картаеп-бирчәеп беткән карчыклар кыяфәтендә генә күзаллый иде моңарчы Галия. Аларның яшәгән йорты да каядыр бер читтә, аулакта булырга тиеш иде кебек. Ул йорт үзе үк күңелдә шик уятырга, шом кертергә тиеш...  Ачык йөзле, ак яулыклы апа каршы алды аларны.
    6166
    1
    85
  • 7304
    2
    52
  • Ялгыш очрашу Инде ничә ел үткән, әмма аны күргән саен, атлап барган җирдән адымнарын әкренәйтә, йөзенә иңгән гаепле елмаюын махсус җыерылган кашлары астына яшерергә тели. Оныта алмый бугай шул...
    8351
    1
    48
Реклама
Соңгы комментарийлар
  • 21 сентябрь 2020 - 11:27
    Без имени
    Яхшы тәмамланды, ләкин бик кыска язма булды
    Җилбәзәкне өйләндерү
  • 20 сентябрь 2020 - 07:43
    Без имени
    Бернәнсәдә аңлашылмады, дәвамы ничек?
    Яңгыр 
  • 19 сентябрь 2020 - 07:50
    Без имени
    Минем курше авылга к лен булып тошкэн апам нэк шушындый тормыш а гомер кичерде, кайнэсе эгэр балалар га берэр кием алса апам барында мичкэ ата иде дип сойли, бер вакыт малае на бурек алып кайткан идём кулымнан тартып алдыда янып торган мичкэ а ты ди, ике каен сенелсе бар иде эти _энисе урынга калгач пинсэлэрен алдылар, э кайтып та алып китеп тэ карамадылар алар вафат инде хэзер, э апамны хэзер бик авыр чир бэреп екты шулай бер рэхэт курмэде язсан язып бетерэ торган тугел роман язырлык анын тормыш, аллам андый тормыш ны бер кемгэ дэ курсэтмэсен
    Инде минем чират...
  • 18 сентябрь 2020 - 10:15
    Без имени
    Бик матур хикэя !!! Укыйсы да бик кунелле булды !!! Эйдэ бергэлэшеп устерсеннэр инде сабыйларын .... Лэйлэ узе дэ югалтуны кичергэн бит !!!Бэхет елмайган димэк .... Бэхетлэре булсын барча балаларнын да .... Кеше бэхет очен туа,бэхетле булсын hэркем ....
    Син минем балам!
  • 18 сентябрь 2020 - 14:00
    Без имени
    Бик яхшы эсэр,бик азлар гына анлый шул язмышнын кисэтуен.Яшь чагымда ирем бн ачуланышкач,сойлэшмим дип уземэ-узем суз биреп,ярты кон сойлэшмэсэм,ике улымнын берсе нык итеп авырый башлый иделэр,температуралар бн.Шуннан сойлэшэ башлыйсын инде,уртак борчу килгэч.Купме сынадым,гел шулай була иде,аннары тэкэбберлегемне читкэ куеп,элэгешсэк тэ,сойлэшмичэ йормэдем,мин хаклы булсам,ярар,Аннан минем Бер жирем жэ кимеми дип,уземне тынычландыра идем.Бер тирэ,аерылыйм микэн эллэ дигэн уйлар да кергэлэде,аннары уйладым,этилэре балаларга минем шикелле ук якын,бигрэк тэ ир балага,этилэреннэн аерып алсам,барыбер мине гаеплэрлэр,алар да бит ир кешелэр,алга таба узем генэ доес тэрбия бирэ алырмынмы дип,барысын уйлап торып калдым.Аллага шокер,хэзер шуна соенеп бетэ алмыйм,инде 45-ел яшибез.Балалар да гаилэле,аларга гел тигезлектэ уз балаларын узлэренэ устерулэрен телим.Балалар бэхете эти-энидэн тора.
    Бала хакы
Реклама
Татарстан журналистикасы тарихы – фотоларда
Бу – безнең уртак тарихыбыз
Журналыбыз архивыннан
«Объективта – әни»
Кешелек хакында фәлсәфи уйланулар, робот София һәм ипи
Балачак – уйнар чак...