Адаштым!

Мин кичә тагын әнием әйткән вакытка кайтмадым. Көн дә шулай соңарам. Әнием исә мине көтеп утыра. Кайвакыт капка төбенә үк чыгып баса. Йә, нигә инде үзен дә мине дә җәфалый икән? Ятып кына йокласа, ни була инде. Ачкычым бар бит минем. Юк, ул һәр кич саен мине көтеп ала. Бик җайлап кына: «Кызым, күршеләрдән уңайсыз. Аларның кызлары күптән кайтып ятты инде. Син генә кайда йөрисеңдер?» – дип мине битәрләп ала. Ә мин аны ничек йомшартасын беләм Кочаклап алам да битләреннән үбәм: «Әнием, матурым, синең кебек әни берәүдә дә юк. Борчылма, мин бик тәртипле йөрим. Миңа бит инде 18 яшь! Әнием, 18 яшьлек чагыңны исеңә төшер әле. Мөгаен, син дә клубка чыга торган булгансыңдыр. Егетләр белән дә очрашкансыңдыр. Үсеп җиттем мин, әни», – дим. Шул сүзләремнән соң әнием уйга кала: «Борчылам мин, кызым, синең өчен. Син артык чибәрсең. Бөтен кешенең күзе синдә. Бу матурлыгыңны, бу сылулыгыңны егетләр дә күрә торгандыр. Ярый да бит яхшы ниятле егетләрнең генә күзенә чалынсаң...» Әниемнең мондый төрдәге борчылуларына да җавабым әзер: «Әнием, мин бит кызлар белән бергә генә йөрим. Аннары минем спортчы икәнемне дә онытма. Бу озын аякларымны бер генә селтим – очалар да китәләр минем яннан». «Анысы шулай инде, кызым, Аллаһы Тәгалә сиңа барысын да өеп биргән. Тәүфигың гына ни чамалы булыр икән дип куркам. Геннарың уйный башламаса, ярар иде дә соң...»
Бу кадәресе минем йөрәккә тия торган мәсьәлә. Бу әнием мине тәрбиягә алган иде. Хәзер бергә яшәгән өебезгә кайткан көнне яхшы хәтерлим. Өстәлдәге ризык муллыгына һушым киткән иде. Әбием белән әнием бер якка борылган арада бөтенесеннән өлеш чыгарып, алдыма өеп куйдым. Моны күргән әнием өнсез калды: «Нишлисең син, кызым? Бу ризыкларны син күпме телисең шулай ашый аласың». Хәтта табындагы ризыкны җыеп алмый да башладылар. Янәсе кайчан телим, шунда килеп ашап китә алам. Ә мин бу муллыкка озак ияләшә алмадым. Кесәмдә дә, мендәр астында да ризык була торган иде. Приютта яшәгән чагында өйрәнгән гадәтем иде бу минем. Анда бит кем җитез, кем өлгер, кем көчле – шул эләктереп кала.
Әнием белән әбием мине матур итеп татарча сөйләшергә өйрәттеләр. Нинди киемгә күзем төшсә, шуны алып кигерделәр. Ике елдан мин тәмам иркә, кадерле бала образына кергән идем инде. Бу гаиләгә 11 яшьтә килгән идем. Хәзер миңа – 18. Балигъ булдым. Әниемнең миңа опекунлык итү вакыты да чыкты. Тик ул моны бер сүз белән дә белдермәде. Мин дә рәхмәтле була белдем. Өйне тәртиптә, чиста тоту бурычымны үтәвемне дәвам иттем. Әниемне чынлап та яратам мин. Соңга калуларым чамадан аша башлагач, минем бик үк тәртипле йөрмәвем беленә башлагач, әнием соңгы кисәтүен ясады: «Кызым, мин сиңа карата бурычымны үтәдем. Институтка укырга да керттем. Моннан ары минем йөземә кызыллык китерә торган булсаң, үз әниең янына китәрсең. Синең анда – әниең белән абыең яшәгән торакта өлешең бар. Бу вариант ошамаса, укуыңны бик яхшы итеп укыйсың, диплом аласың, үз тиңеңне табасың, кеше төсле матур итеп кияүгә чыгасың. Шул чагында мин сиңа балаларыңны үстерергә булышырмын. Ирсез бала алып кайтып бирәм, дип ышынып йөрмә. Ул чагында үз әниең янына китәрсең... Мин синең нинди егет белән чуалганыңны белдем. Ул халык бүтән милләт кызларына өйләнми. Аң булып йөр».
Әнием нәкъ өстенә басты. Ашот мине үлеп ярата. Ләкин үз милләте кызына гына өйләнәчәк. Ул бу хакта үз теле белән әйтеп куйды. «Мин сине бер кешегә дә бирмәячәкмен», – дип тә өстәде. Ничек була микән инде бу? Өйләнми, әмма бер кешегә дә бирми! Димәк, мин аның сөяркәсе булып калачакмын. Бөтен аңымны томалаган ярату хисен җиңеп, көчле булырга тырышып карыйм. Әлегә барып чыкмый. Ул машинасы белән килеп туктауга утырам да китәм. Ашот мине туганнары белән дә таныштырды. Хәзер инде туганнарым белән таныштырырга минем чират. Мин егетемә үзем хакында дөресен сөйләп биргән идем инде. Ул минем тәрбиягә алынган кыз булуыма тыныч карады кебек. Хәтта урыс кызы булуым аңа ошады да бугай әле. Мөселманнарга мөнәсәбәтләре тискәре кебек тоела аларның. Ашотның сеңлесе дә мине ярата. Татарстанга килеп төпләнеп яшәгәч, татарларны да яратырга тиештер инде алар. Ел буе егетем миңа диңгез күрсәтергә вәгъдә биреп яшәгән иде. Хәзер бу уеннан кире кайтты. Кредит түлисе бар, имеш. Минемчә, аның кире уйлавының сәбәбе бүтән. Җәй башында мин туган шәһәргә барып кайттык без аның белән. Ул минем үземне генә җибәрергә теләмәде. Әйтәм бит – көнләшә. Теге әнием белән бергә яшәгән өй каршына килеп туктадык. Ишекне ачучы булмады. Бергә уйнап үскән кызларның ишеген шакыдык. Күршедә генә тора ул. Ачкыч алып, безнең өй эчен карап чыктык. Андагы шакшылык, фәкыйрьлек. Сасыга түзә алмый, кабат урамга чыктык. Карасам, урамнан бер сәләмә хатын кайтып килә. Күз төбе күгәргән. Таныдым бит: бу бит минем әнием! Машина ишеген ачып кына дәштем. Хатын борылып карады. Мине күргәненә бер нинди хис-тойгы белдермәде. Аның каруы, яныңдагы теге матур ир кем ул, дип сорады. Мин имәнеп калдым: «Әнием, бу мин бит, синең Тамараң! Таныйсыңмы мине? Менә мин нинди булдым!» Аерым торган еллар дәвамында ул бер тапкыр да мине эзләп килмәде, хатлар язмады.
«Ә син мени. Әле эзләп барырга тора идем. Фатирны сатасы бар. Синең имзаң кирәгие...». Шуның белән сүз дә бетте, очрашу да тәмам булды.
Мин юл буе еладым. Ашот мине юаткан булып маташты. Әмма, ул күрәсең, үз алдына нәтиҗә ясаган. Татар әнием әймешли, геннарым уянудан куркып калган. Ә минем инде өч атналык көмәнем бар. Аңардан котыласым да килми. Ирсез бала табарга да теләмим. Ашот та уйлана. Ярата ул мине, борчыла. Бер көнне әниемә шалтыраткан: «Сез Тамараны карабрак торыгыз әле. Проблемасы бар аның». Менә шулай «безнең» түгел, «аның поблемасы бар». Их, ялгыштым. Әнием әйткәнчә, тәүфикълы гына йөреп торсам соң... Бәлки миңа акыллы киңәш бирүчеләр булыр...

Тамара, Бөгелмә шәһәре.

Татар хатын-кызлары өчен кызыклы язмаларны Сөембикә Telegram-каналында укыгыз


Ошый
Поделиться:
Комментарийлар (1)
Cимвол калды:
  • 31 июль 2020 - 10:21
    Без имени
    Эниен биргэн кинэшне истэ тотарга иде. Инде теле эниен фатирын сатарга риза булма, бала турыда карап устергэн эниен белэн кинэш ит. Бу синем фикер. Сина унышлар.......
Хәзер укыйлар
  • «Мин синең иреңне бәхетле итәм...» Тормышның яңа борылышында үзебезне нәрсә көткәнен без беркайчан белмибез. Уйламаган җирдән аякка уралган ниндидер борчулармы, әллә бөтенләй көтмәгән сөенечләрме? Тормыш борылышлары безне күкләрдән җиргә төшерә ала. Ә кайчак – киресенчә: бәхетсезлегең бәхет юлына бер адым гына булуын аңлата. Чүпрәле районының «Туган як» газетасы баш мөхәррире Резидә Җамалтдинова һәм аның ире Рамилнең очрашу, танышу, кавышу тарихы – шуңа бер мисал. Ачыктан-ачык сөйләшәбез.
    6951
    7
    65
  • «Хатының кайда – син шунда бул, тормышны бергә тартыгыз» «Тәгәри китте йомгагым, күрмәдегезме, агайлар», – ди Гөлчәчәк татар халык әкиятендә. Гомер йомгагын сүтә-сүтә, көннәр, айлар, еллар үтә... Адәм баласы әллә кайда – офыклар артында көтеп торган бәхетне эзләп бара да бара... Үткәнебезне – бар иткән, киләчәгебезгә нигез салган бүгенгебезне сизми дә калабыз. Мин бүгенгем белән бәхетле!
    4361
    0
    43
  • Өмет белән алга карап яшәргә әнкәйдән өйрәндем 1981 ел. Булачак кайнанам белән мин Казан тимер юл вокзалында таныштым. Төнге сәгать 11 дә! «Төнлә белән беренче тапкыр кайнанаң белән кайнатаңны күрергә вокзалга төшәчәксең», – дисәләр, һич ышанмас идем.
    2850
    4
    36
  • Үтмә, гомер, заяга! Хатынын һәр баганага көнләвенең урынсыз гына түгел, ә тормышларын җимерүче, бер-берсеннән читләтүче гамәл икәнлеген, кызганыч, Гамил һич кенә дә аңларга теләми...
    9434
    6
    35
  • Сыналган мәхәббәт бәхете Язмыштан котылып булмый, язмышыңа язылган булса, тешеңне сындырып керер, диләр. Вәсиләгә Газие белән бәхетле булырга язган булган инде. Урау юллар, яңа гаилә аша узып булса да. 
    3689
    0
    30
Реклама
Соңгы комментарийлар
  • 1 декабрь 2022 - 21:27
    Без имени
    Баланын этисе бардыр бит? Этисе дэ алгаласын бакчадан, уйнатсын, саф хавалар суларга алып чыксын. Ник эни тиеш дип белэсез? Ул узенекен устереп, кеше иткэн инде, житэр ана. Олы яшьтэ, башны кутэрмичэ, бала карап булмый да эле, арыта да. Узегез тапкансыз, узегез устерегез! Алла сабырлык хэм ярдэмен бирсен. Бала устеру жинел дигэн кеше юк эле, аны бит уйнатып, ашату, юындыру гына тугел, тэрбия бирергэ дэ кирэк.
    Әни шәхси тормышын төзи, мин җәфаланам
  • 1 декабрь 2022 - 21:15
    Без имени
    Белмим, мин дэ баланы берузем тарбиялим, эни эти икенче шэхэрдэ торалар, Бер булышучым да юк, куршедэн башка, элдэ Аллага шокер ул бар, баланы иртэн торып мэктэпкэ озата (1класс), мин эшкэ БИК иртэ китэм, дэрес беткэч подъездда каршы алып квартирага кертеп, ашарга жылытып бирэ. Свидание га йорергэ уемда да юк, даже не представляю как это. Куршемэ озын гомер сэлэмэтлек телим, элдэ ул бар. Бала усэ ул, Гомер буе бэлэкэй булмый, Шуна элеге вакытта баланы карау минем очен важнее всяких свиданий и личной жизни.
    Әни шәхси тормышын төзи, мин җәфаланам
  • 1 декабрь 2022 - 16:39
    Без имени
    Баштан утте, килмэгэн туганы калды микэн, торыргада. Йэ эйтмичэ килеп керэлэр иде. Аннары зарланганнарын ишеттемдэ. Берегезнедэ чакырып китермэдем, уземнен сезгэ барып торганым юк дидем. Мэжбури тотмыйм узегез килэсез дидем. Тоже бер булмэле иде. Хэзер килэсэлэрдэ китэлэр. Эле аларча булырга тиеш. Булмый гына торсын эле.
    Иремнең туганнары...
  • 1 декабрь 2022 - 10:43
    Без имени
    Котлыйбыз! Яшьлэр безнен килэчэгебез
    «Яңа йолдыз»да яңа җиңүче!
  • 1 декабрь 2022 - 09:35
    Без имени
    Бик кызыклы ,эчтелекле язма.
    Тау артында таулар бар
Реклама
«Татар мамык шәле» бренды нәрсә ул?
«Татар гаиләсе / үрнәк алыгыз»
«Азат хатын» күргәзмәсе – Кабан күле буенда
«Сөембикә»нең яңа саны һәм... балчык
Әлфия Миңнуллина: «Әни Казанга яланаяклы кыз булып килгән иде, яланаяк мәңгелеккә китеп бара...»
Фарфор буенча рәссам Римма Газалиеваның шәхси күргәзмәсе
Укучыга таба яңа адым: «Сөембикә»нең февраль санын тәкъдим иттек 
Венера Ганиеваның ире, тавыш режиссеры Камил Фәйзрахмановны соңгы юлга озату
Беренче дулкын. Өмет, курку, хисләр
Татарстан журналистикасы тарихы – фотоларда