Аллаһы Тәгаләнең кодрәте

Беренче балам, Наилемне кулыма алганда миңа 21 яшь иде. Мин ана булдым. Яныбызда олылар да булмагач, бу хәл безнең өчен бик зур дәрәҗә һәм сынау иде, ирем белән икебез дә чиксез сөенә идек. Аннан улымны яслегә биреп, үзем эшкә чыктым. Улымны сагынып, көннәрне үткәрә, кич булдыра алмый җәфалана идем. Кич алырга баргач, икебез дә кочаклашып, елап җибәрә торган идек. Эшкә барганда, автобусларда улыбыз көлмәстәйләрне дә көлдерә; талпынып, кем чакырса, шуңа бара. Көн дә бер үк вакытта очрашкач, юлдашлар аны үз иттеләр, сумка, кесәләреннән чыгарып конфет, уенчыклар бирә торган булдылар. Баламның мәхәббәтле, ягымлы булуын күреп, үземне бәхетле ана дип уйлый идем.
Шундый көннәрнең берсендә, әле безнең ныгырга да өлгермәгән яшь гаиләбезгә кара кайгы килде. Безнең балабыз пеште, шуннан улым белән икебезне ашыгыч ярдәм машинасы үзәк хастаханәгә алып килде. Кулымнан баланы алып, операция бүлмәсенә кереп киттеләр. Шул вакытта баламның елаган тавышына бер урында торып чыдарлык түгел иде. Берничә минуттан, елаудан арыган, бөтен җире бинтка уралган хәлсез баламны дүрт урынлы палатага алып чыгарып салдылар. Мин күз яшьләрем аша табибтан: “Киләчәктә яшәвенә өмет бармы?” — диеп сорадым. Тәҗрибәле доктор акыллы күзләре белән миңа карап: “Сез — ана, барысына да әзер булыгыз, балагызның кырык процент тәне пешкән, чыдый алыр микән, ул бик кечкенә бит әле”, — диде. Балама ун ай иде. Чиядәй кып-кызыл, ярылган иреннәрен ачып күкрәгемне бирдем, бала имә башлады, аның шулчаклы йотлыгып ашыга-ашыга имүенә сөенмәдем. Күңелемдә шик туды, шунда йөрәк әрнүләре аша, әллә баламның соңгы тапкыр ризыклануы микән, диеп уйладым, бераз имгәннән соң, балам имгән сөтен кире косты. Бу хәл бер тәүлек дәвам итте, эчендә бер кашык су да тотмый торган булды. Икенче көнне төш вакытларында, кул белән тотар җире булмаса да, баламны кулыма алдым. Шунда ул миңа бер тутырып карады да кинәт җиңеләйгән төсле булып китте. Башын кулбашыма салды. Мин баламның үлә башлавын күрдем. Үзем дә сизмәстән, баланы куйдым да: “Коткарыгыз! Ул үләргә тиеш түгел. Доктор чакырыгыз!” — дип, ачыргаланып кычкырып коридорга йөгереп чыктым. Берничә минуттан соң, күрше балалар поликлиникасыннан врач килеп яңа дарулар бирде. Тиз арада балага укол ясап, капельница куйдылар. Баламның баш очына утырып, Аллаһы Тәгаләгә ялварып ярдәм сорарга тотын­дым. Ата-анасыз үскәнгәме, телемә мондый сүзләр килде: “Бер Аллакаем, шушы дөньяга китереп, бердәнбер  якын кешем — балам белән очраштырдың, синнән үтенеп сорыйм, тагын ялгыз калдырма! Балакаемнан аерма!” — диеп, туйганчы еладым. “Рәхимең килеп,баламны исән калдырсаң, улымның унбиш яшь тулуына корбан итеп куй суярмын!” - дигән нәзер дә әйттем. Ләкин мин бу могҗизаны язмый булдыра алмадым, чөнки мин шунда Аллаһы Тәгаләнең барлыгына, берлегенә, кодрәтенең киңлегенә тулысынча ышандым. Балам шул кичне имгән сөтен кире чыгармады. Өченче көнне иртән күзен ачты, кичен көлә башлады. Димәк тормыш дәвам итәчәк, диеп уйладым.
Без килгәндә Фатыйма исемле бер ханым өч яшьлек улы Шәүкәт белән шушы палатада ята иде. Шәүкәтнең пешкән җирләре төзәлеп бетә язган. Тездән астарак аскы якта бәләкәй яра гына калган. “Безне шушы көннәрдә өйгә җибәрәләр!” — диде Фатыйма. Иреннән аерылып, баласын ялгыз үстерүен дә яшерми сөйләде. Фатыйма — сәүдәгәр. Базарда сату итә икән. Туган-тумачалары күп, “Патый” диеп, без йокыдан уянуга килә башлап, караңгы төшкәнче туктамыйлар иде. Патый исә Шәүкәтне күтәреп чыга, палатага туктаусыз ризык ташый. Шулчак Шәүкәтнең тез астындагы төзәлмәгән ярасы күтәргән җиренә туры килепме, яки пычрак керепме ялкынсына башлады. Шәүкәт нык авыртуга чыдый алмый, туктаусыз акыра. Ни эшләгәнен белми, ачыргалана... Анасы баласына карый да алмый, акырып елый. Таң алдыннан Шәүкәт дөньядан китте. Минем кулымда җан бирде. Анасы исә тәгәрәп елый гына. Шәүкәтне палатадан алып чыгып киттеләр. 
Минем улым Наил, кулыннан тотсаң, ярасындагы бәйләвечләрен җилфердәтеп алга омтыла, атларга маташа. Безнең палатада ятучы, яше җитмешләрдән узган әби, менә болай диде: “Аллаһы Тәгаләнең кодрәтен күрдегезме? Ходайга ялынып, үлә язган балагызны исән алып калдыгыз”. Бу хәл 1959 елның көз аенда булды. Наилемнең хәзер, әлхәмдүлилләәһи шөкер, ике улы бар, матур итеп дөнья көтәләр.

Фәнүзә ИБРАҺИМОВА.


Татар хатын-кызлары өчен кызыклы язмаларны Сөембикә Telegram-каналында укыгыз


Ошый
Поделиться:
Комментарийлар (0)
Cимвол калды:
Хәзер укыйлар
  • Син минем балам! – Нихәл, улым! – Айдар Фидаилевич ак биләүдәге бәбине күтәреп, битенә үк терәде. Үз гомерендәге иң шатлыклы көне бүген аның! – Рәхмәт сезгә, Ләйлә! Бу бәхетне бүләк иткәнегез өчен. – Ир баланы күтәргән килеш Ләйләгә борылды. Хатын елый иде. Башта яшерен генә тамган күз яшьләре тора-бара тоташ үксүгә әверелде.  – Ай-дар... Фи-даи-левич... ба-ла-ны бир-мим... Бирә... ал-мыйм... – Ләйләнең бу сүзләре иңрәү булып чыкты. 
    11251
    5
    141
  • Бозым Сихерчеләр, имчеләрне никтер картаеп-бирчәеп беткән карчыклар кыяфәтендә генә күзаллый иде моңарчы Галия. Аларның яшәгән йорты да каядыр бер читтә, аулакта булырга тиеш иде кебек. Ул йорт үзе үк күңелдә шик уятырга, шом кертергә тиеш...  Ачык йөзле, ак яулыклы апа каршы алды аларны.
    6883
    1
    91
  • 7862
    2
    53
  • Ялгыш очрашу Инде ничә ел үткән, әмма аны күргән саен, атлап барган җирдән адымнарын әкренәйтә, йөзенә иңгән гаепле елмаюын махсус җыерылган кашлары астына яшерергә тели. Оныта алмый бугай шул...
    8909
    1
    49
Реклама
Соңгы комментарийлар
  • 25 сентябрь 2020 - 01:53
    Без имени
    Мин Дэ нэкъ шулай 32 яшемдэ 2 кызым белэн ялгыз калдым,ирем бер хатын бн чыгып китте ,1 елдан кире кайтты, гафу итэ алмадым,шартлатып араны оздем.Ул хатыннан-хатынга йореп,45 яшьтэ асылынып улде,чыгып киткэн хатын 10 еллап, психбольницада яши.Э мин ,Аллага шокер ,ирлэр булдыра алмаган ирлэр эшен эшлэп,кызларымны устереп,эле Дэ исэн- сау эшлэп ятам.Хатын-кыз ялкау булмаса,беркайчан да югалмый,аларга АллахеТэгалэ безгэ коч бирэ.
    Бәясен белгән хатын-кыз көчле ул...
  • 25 сентябрь 2020 - 02:10
    Без имени
    Минем кияу Дэ нэкъ шулай качып-посып ,никах укытып,узенен классташы белэн 5 ел инде яшэп ята.10 еллык классташлар очрашуыннан сон айный алмады.Бик тырышып яшерсэ дэ,тэжрибэле кузгэ куренеп тора.Ул да шуннан сон дин юлына кереп китте.Имеш диндэ 4 хатын да рохсэт ителэ.Узлэре бугенге кондэ БИК рэхэт яшэсэлэр дэ,ата-ананын азгынлыгы очен балалар узлэренен авырулары,газаплы тормышлары ,улемнэре белэн жавап бирэ.Чонки рэнжу,куз яшьлэре узенэ тошмэсэ,балаларга тошэ.Хэр кеше шуны онытмасын Иде.Алар бит ойгэ кайтасы акчаны,гаилэнен зур ойлэр салып,иркен тормышта яшисе доходларын илтеп икенче хатынга бирэ.Гаилэдэ беркайчан да артык акча булмый.Ойдэге хатын белэн бергэлэп эшлэп,чит хатынны содержать итэлэр.2 нче хатын булып яшэргэ ризалык бируче хатыннар,акылыгызга килегез,ул ирлэрнен акчасы тозлы куз яшьле,рэнжешле акчалар,беркайчан сезгэ бэхет китермэячэк,авырлык,авырулар белэн корэшу очен тотылып бетэчэк.
    Бәясен белгән хатын-кыз көчле ул...
  • 23 сентябрь 2020 - 15:08
    Без имени
    👍👍👍
    ​ Адашкан шәүләләр
  • 23 сентябрь 2020 - 19:18
    Без имени
    Великовозрастный балаларны карарга жигелергэ кем кушты? Узегез гаепле бит!!!
    Ана рәнҗүе төшәргә дә мөмкин
  • 23 сентябрь 2020 - 15:25
    Без имени
    Шундый тәрбияви әсәрләр иҗат итүчеләр бик сирәк шул.Урының җәннәт түрләрендә булсын иде,Туфан абый
    Сиңа дигәне...
Реклама
Татарстан журналистикасы тарихы – фотоларда
Бу – безнең уртак тарихыбыз
Журналыбыз архивыннан
«Объективта – әни»
Кешелек хакында фәлсәфи уйланулар, робот София һәм ипи
Балачак – уйнар чак...